II OSK 1713/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant asystent sędziego Iwona Rzucidło - Grochowska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy D. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 marca 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 1003/11 w sprawie ze skargi Gminy D. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej za składowanie odpadów oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 30 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 1003/11 oddalił skargę Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa Lubelskiego na podstawie art. 316, art. 317 oraz art. 318 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., zwanej dalej p.o.ś.) odmawiającą odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej za składowanie odpadów na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości [...], gmina [...] w wysokości [...] zł w drugim półroczu 2010 r. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż w dniu [...] sierpnia 2011 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Gminy [...] o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej w tej sprawie. Następnie organ przywołał treść art. 317 p.o.ś., określającego przesłanki odroczenia terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska, w tym opłaty podwyższonej. Kolegium wskazało, iż w art. 318 ust. 1 p.o.ś. określono podstawowy formalny wymóg zastosowania odroczenia terminu płatności opłaty albo kary, którym jest złożenie wniosku do właściwego organu przed upływem terminu, w którym powinny być one uiszczone. Kolegium stwierdziło, że termin z art. 318 ust. 1 p.o.ś. jest terminem materialnoprawnym, a więc nie podlega przywróceniu. Organ zwrócił przy tym uwagę na to, iż nawet przyjmując pogląd przeciwny, czyli opowiadając się za procesowym charakterem tego terminu, ewentualny wniosek Gminy [...] o przywrócenie uchybionego terminu nie mógłby odnieść zamierzonego skutku, gdyż byłby on złożony po terminie. Dalej Kolegium podniosło, iż w kwestii rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o odroczenie przedmiotowej opłaty należy mieć na uwadze unormowanie o charakterze lex specialis odnośnie do unormowań ogólnych zawartych w przepisach prawa procesowego i k.p.a., które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Przepis art. 318 ust. 6 p.o.ś. przewiduje, jako skutek niespełnienia warunków odroczenia, odmowę odroczenia terminu płatności opłaty w drodze decyzji właściwego organu, a warunki odroczenia określają powołane wyżej art. 318 ust. 1, 3 i 4 p.o.ś. W związku z powyższym Kolegium zaakcentowało, iż zachowanie terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty lub kary, o którym mowa w art. 318 ust. 1 p.o.ś., jest warunkiem skutecznego złożenia wniosku i materialnoprawnym warunkiem odroczenia płatności. Wniosek ten powinien być złożony do właściwego organu przed upływem terminu, w którym opłata lub kara powinna być uiszczona, zaś niezachowanie tego terminu skutkuje, w myśl art. 318 ust. 6 p.o.ś., odmową odroczenia terminu płatności opłaty za korzystanie ze środowiska, w tym opłaty podwyższonej, zgodnie z art. 293 ust. 1 p.o.ś. Decyzja o odmowie odroczenia terminu płatności przedmiotowej opłaty jest decyzją związaną. Skargę na powyższą decyzję wniosła Gmina [...], zaskarżając ją w całości i zarzucając: 1) naruszenie art. 318 ust. 1 p.o.ś. oraz art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że: a/ termin do wniesienia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej w sytuacji ustalenia opłaty podwyższonej w drodze decyzji administracyjnej nie upływa w przypadku niezłożenia odwołania od decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r., a w przypadku utrzymania w mocy decyzji ustalającej opłaty, w dniu wydania decyzji Kolegium z dnia [...] września 2011 r.; b/ termin do wniesienia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu w trybie art. 58 § 1 i 2 k.p.a.; c/ czynności wyjaśniające oraz postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nie stanowiły uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony; 2) naruszenie art. 317 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. poprzez przyjęcie, że opracowanie i zatwierdzenie instrukcji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nie stanowi przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat; 3) naruszenie art. 318 ust. 6 p.o.ś. poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że nie zostały spełnione warunki odroczenia określone ustawą wobec zrealizowania przedsięwzięcia opracowania i zatwierdzenia instrukcji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. pełnomocnik skarżącej wyjaśnił, iż realizacja przedsięwzięcia w rozumieniu art. 317 – 318 p.o.ś. polegała na opracowywaniu instrukcji eksploatacji składowiska. Ponadto wskazał, iż żadne postępowanie nadzwyczajne w zakresie wymierzenia opłat podwyższonych nie było prowadzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. Sąd podkreślił, że ustalenie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska i kwestia odroczenia terminu płatności podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska to dwie różne sprawy. Sąd wskazał, że przesłanki odroczenia płatności opłaty podwyższonej określają art. 317 ust. 1 i art. 318 ust. 1 p.o.ś. i stwierdził, że odroczenie terminu płatności wymaga złożenia wniosku odpowiedniego podmiotu i spełnienia tych przesłanek. Sąd wskazał, że kluczowe dla sprawy jest to, iż przyczyną wymierzenia opłaty było składowanie odpadów bez zatwierdzonej instrukcji eksploatacji składowiska odpadów i zwrócił uwagę, że jednym z warunków uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej jest, stosownie do treści art. 317 ust. 1 p.o.ś., terminowa realizacja przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. Sąd wskazał, że p.o.ś. nie definiuje pojęcia "przedsięwzięcie", używanego w art. 317 ust. 1 tej ustawy. W związku z tym należy się odnieść do znaczenia tego terminu wynikającego z zasad języka polskiego, z których wynika, że pojęcie przedsięwzięcia ma bardzo szeroki zakres przedmiotowy, w którym mieszczą się wszystkie starania podmiotów zobowiązanych do ponoszenia opłat podwyższonych, wpływające na usunięcie przyczyn ich ponoszenia. Sąd podkreślił, że podstawę uwzględnienia wniosku o odroczenie mogą stanowić tylko te przedsięwzięcia, których realizacja zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia opłat podwyższonych lub kar pieniężnych. Jeżeli zatem podmiot korzystający ze środowiska realizuje przedsięwzięcie, które może wpłynąć na poprawę warunków korzystania ze środowiska w zakresie, za który została wymierzona kara pieniężna, powinien mieć możliwość ubiegania się w związku z tym o odroczenie terminu płatności kary pieniężnej. Za przedsięwzięcie usuwające przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej nie można natomiast uznać ubiegania się przez podmiot korzystający ze środowiska o decyzję, w związku z brakiem której musiał ponieść on opłatę podwyższoną. Uzyskanie decyzji zezwalającej na korzystanie ze środowiska w żadnym bowiem razie nie wpłynie na zmniejszenie oddziaływania na to ostatnie. Opracowywania instrukcji eksploatacji składowiska nie można więc uznać za przedsięwzięcie usuwające przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej. Opracowanie takiej instrukcji jest warunkiem uzyskania decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska odpadów, co pozwala podmiotowi korzystającemu ze środowiska uniknąć ponoszenia opłat podwyższonych. Zatem przedsięwzięcia polegającego na opracowywaniu instrukcji eksploatacji składowiska odpadów nie można uznać za przedsięwzięcie usuwające, w rozumieniu art. 317 p.o.ś. przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej, gdyż zostało ono dokonane w związku z ubieganiem się przez skarżącą, tj. podmiot korzystający ze środowiska, o decyzję, w związku z brakiem której musiała ponieść opłatę podwyższoną. Wobec powyższego, kwestia charakteru terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności, której dotyczą wszystkie podniesione w skardze zarzuty i na którą położył akcent organ odwoławczy, nie ma w ocenie sądu żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Nawet gdyby wniosek ten został złożony w terminie, wniosek o odroczenie płatności nie mógłby zostać uwzględniony z uwagi na brak realizacji przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat. Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie: - art. 317 pkt ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm..) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że opracowanie instrukcji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zatwierdzonej decyzją Starosty [...] nie stanowi przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat; - art. 318 ust. 6 p.o.ś. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że nie zostały spełnione warunki odroczenia określone ustawą, wobec zrealizowania przedsięwzięcia opracowania i zatwierdzenia instrukcji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zatwierdzonej decyzją Starosty [...]; - naruszenie art. 285 ust. 2, art. 318 ust. 1 p.o.ś. w związku z art. 130 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że: termin do wniesienia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej o którym mowa w art. 318 ust. 1 p.o.ś. w sytuacji ustalenia opłaty podwyższanej w drodze decyzji administracyjnej nie upływa w przypadku nie złożenia odwołania od decyzji w terminie 14 dnia od dnia doręczenie stronie decyzji z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa Lubelskiego przez Kierownika Filii w [...], a w przypadku utrzymania w mocy decyzji ustalającej opłaty w dniu wydania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2011 r. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o I postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. I; zm.) poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez jego zastosowanie, naruszenie art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że ocena czy: 1) termin do wniesienia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty podwyższonej o którym mowa w art. 318 p.o.ś. jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu w trybie art. 58 § 1 i 2 k.p.a., 2) czynności wyjaśniające, oraz toczące się postępowanie na podstawie postanowienia Marszałek Województwa Lubelskiego z dniu [...] lipca 2011 r. zakończone decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. wydaną z upoważnienia Marszałka Województwa Lubelskiego przez Kierownika Filii w [...] nie stanowiło uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy strony, nie ma żadnego znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Wniosła ponadto o uchylenie wyroku i przekazane sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o orzeczenie w trybie art. 188 p.p.s.a. i uchylenie decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że termin "przedsięwzięcie" w odniesieniu do działań mających na celu usunięcie przyczyn ponoszenia opłat podwyższonych ma bardzo szeroki zakres, w którym mieszczą się wszystkie starania podmiotów zobowiązanych do uiszczania tych opłat. Przedsięwzięcie to może być także działaniem już zrealizowanym, jak w przypadku skarżącej – opracowanie instrukcji eksploatacji składowiska odpadów uwzględniające zmiany legislacyjne w tej kwestii. Ustalenie opłaty i odroczenie terminu jej płatności to dwie osobne sprawy administracyjne. Przyczyną nałożenia opłaty podwyższonej było składowanie odpadów bez decyzji zatwierdzającej instrukcję eksploatacji składowiska, a więc jej opracowanie mieści się w pojęciu przedsięwzięcia z art. 317 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Ponadto, wywód sądu prowadzi do przyjęcia tezy, że w lepszej sytuacji znajduje się podmiot bardziej oddziałujący na środowisko. Gmina, kwestionując zasadność podwyższonej opłaty, nie mogła złożyć wniosku o odroczenie terminu płatności. Wniosek o odroczenie terminu płatności należy złożyć 14 dni od doręczenia decyzji, a gmina z ostrożności wniosła o przywrócenie terminu do jego złożenia. Do czasu zakończenia postępowania gmina nie znała wysokości opłaty podwyższonej i nie mogła złożyć wniosku o odroczenie. Odroczenie terminu płatności jest instytucją procesową, a więc termin powinien zostać przywrócony w trybie art. 58 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i wobec tego podlega oddaleniu. W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy podkreślić, że podstawowym zagadnieniem spornym jest ustalenie, czy została spełniona przesłanka odroczenia opłaty podwyższonej określona w art.317 ust.1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej został bowiem oparty o naruszenie art.317 ust.1 ustawy poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że opracowanie instrukcji składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne zatwierdzonej decyzją Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2010r. nie stanowi przedsięwzięcia, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn podwyższonych opłat. Zarzut ten jest niezasadny, a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię prawa dokonaną w tym zakresie przez Sąd I instancji. Przepis art.317 ust.1 ustawy stanowi, termin płatności opłaty za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnej kary pieniężnej odracza się na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska obowiązanego do ich uiszczenia, jeżeli realizuje on terminowo przedsięwzięcie, którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn ponoszenia podwyższonych opłat albo kar w okresie nie dłuższym niż 5 lat od dnia złożenia wniosku. Istota sporu sprowadza się do interpretacji pojęcia "przedsięwzięcie" którego wykonanie zapewni usunięcie przyczyn podnoszenia podwyższonych opłat, pojęcie to bowiem nie jest zdefiniowane w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska. Słusznie zwraca uwagę K.Gruszecki w komentarzu do art.317 ust.1 ustawy, że pojęcie to systemowo jest zbliżone do tego, które wprowadzał art. 110c ustawy z dnia 31 stycznia 1980r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz.U.1994.49.196 j.t. ze zm.) dlatego też można wykorzystać poglądy wypracowane w zakresie tego przepisu. I tak w wyroku z dnia 11 maja 1999r. , IV SA 722/97, Naczelny Sąd Administracyjny sformułował pogląd, że bezwzględnym warunkiem uwzględnienia wniosku o odroczenie terminu płatności kary w myśl art. 110c ust. 1 ustawy z 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska jest stwierdzenie - w postępowaniu dowodowym - że realizowana (bądź zrealizowana) inwestycja (wykonana i oddana do użytku) rzeczywiście zapewni usunięcie przyczyn wymierzenia kary. Z kolei w obecnie obowiązujących przepisach prawa pojęcie przedsięwzięcia jest definiowane jedynie w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie z którym przez przedsięwzięcie rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko, polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Definicja ta ma charakter szczególny, ustawodawca zastrzega bowiem, że ma ona zastosowanie jedynie w postępowaniu w sprawie ocen oddziaływania na środowisko. W literaturze przyjmuje się natomiast, że ma ona na tyle ogólny charakter, że może być wykorzystywana również w postępowaniu o odroczenie płatności opłat podwyższonych oraz administracyjnych kar pieniężnych (K. Gruszecki, Kary pieniężne za zanieczyszczanie..., s. 23; tenże, Opłaty za korzystanie..., s. 8). Podnosi się również, że za przedsięwzięcie usuwające przyczynę ponoszenia opłaty podwyższonej nie będzie można uznać ubiegania się przez podmiot korzystający ze środowiska o decyzję, w związku z brakiem której musiał ponieść on opłatę podwyższoną (P. Sadowski, Opłata podwyższona jako konsekwencja braku pozwolenia wodnoprawnego, CASUS 2009/4/27-32)). W takim przypadku trudno bowiem mówić o podejmowaniu przez podmiot korzystający ze środowiska realizacji przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji zezwalającej na korzystanie ze środowiska w żadnym bowiem razie nie wpłynie na zmniejszenie oddziaływania na to ostatnie. Za prezentowaną wyżej wykładnią pojęcia przedsięwzięcie zawartego w art.317 ust.1 ustawy przemawia również wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 kwietnia 2012r. C-121/11 w sprawie Pro-Braine ASBL i inni v. Commune de Braine-le-Château. W wyroku tym, będącym orzeczeniem wstępnym w sprawie, sformułowano następujący pogląd "Definicja pojęcia "przedsięwzięcie" wskazana w art. 1 ust. 2 dyrektywy 85/337 nie precyzuje czy zmiany bądź rozbudowa istniejących przedsięwzięć mogą jako takie być uważane za "przedsięwzięcia". W każdym razie "przedsięwzięciami" w rozumieniu dyrektywy 85/337 są w szczególności urządzenia i składowiska wymienione w załączniku II do tejże dyrektywy. Punkt 11 załącznika II, zatytułowany "Inne przedsięwzięcia", wskazuje w tym kontekście między innymi "urządzenia do unieszkodliwiania odpadów przedsięwzięcia niewymienione w załączniku I)" będące kategorią obejmującą składowiska odpadów końcowych. Punkt 13 tego załącznika zalicza do objętych nim przedsięwzięć "wszelkie zmiany bądź rozbudowę przedsięwzięć wymienionych w załączniku I lub II, już zatwierdzonych, zrealizowanych lub będących w trakcie realizacji, które mogą mieć znaczące niekorzystne oddziaływanie na środowisko naturalne". Z wyżej wymienionych przepisów wynika, że zmiana lub rozbudowa składowiska odpadów końcowych - takiego jak składowisko, którego dotyczy spór przed sądem krajowym - mogą stanowić "przedsięwzięcie" w rozumieniu dyrektywy 85/337 w zakresie, w jakim mogą one w sposób znacząco niekorzystny oddziaływać na środowisko naturalne. W świetle powyższych uwag dokonana przez Sąd I instancji wykładania pojęcia przedsięwzięcie jest prawidłowa, tym samym zarzut naruszenia art. 317 ust.1 ustawy jest niezasadny. Niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej zawarty w pkt 2, a dotyczący naruszenia prawa materialnego tj art. 318 ust. 6 ustawy. Przepis ten stanowi, właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia odroczenia terminu płatności opłaty lub kary, jeżeli nie są spełnione warunki odroczenia określone ustawą. Skoro nie spełniona została przesłanka materialnoprawna odroczenia terminu płatności opłaty określona w art.317 ust.1 ustawy, to organ w drodze decyzji odmawia odroczenia terminu płatności i taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Kolejny zarzut zawarty w pkt 3 skargi kasacyjnej dotyczy również naruszenia prawa materialnego tj art.285 ust.2, art.318 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. w zw z art.130 § 1 i 2 k.p.a., poprzez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że doszło do upływu terminu do wniesienia wniosku o odroczenie opłaty, który to termin upływa 31 stycznia 2011r.w sytuacji gdy wysokość opłaty podwyższonej, z uwagi na kwestionowanie jej przez skarżącą została ustalona w decyzji z dnia [...] sierpnia 2011r. Odnośnie tego zarzutu należy stwierdzić, że Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku nie wypowiadał się w kwestii charakteru terminu do złożenia wniosku o odroczenie terminu płatności, przyjął bowiem że fakt niespełnienia warunku odroczenia terminu płatności opłaty podwyższonej określony w art.317 ust.1 ustawy wyklucza uwzględnienie wniosku skarżącej, nawet gdyby wniosek został złożony w terminie. Stąd też zarzut ten nie może być uwzględniony. W skardze podniesiono również zarzut naruszenia przepisów postępowania tj.art 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a poprzez jego niezastosowanie, naruszenie art.151 p.p.s.a poprzez jego zastosowanie , a także naruszenie art.58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że termin do wniesienia wniosku o odroczenie terminu płatności opłaty jest terminem prawa materialnego i nie podlega przywróceniu, a także czynności wyjaśniające oraz toczące się postępowanie w sprawie w sprawie ustalenia wysokości opłaty podwyższonej, nie stanowiło uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez winy. Odnośnie tego zarzutu należy stwierdzić, podobnie jak to miało miejsce do zarzutu z pkt 3 skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji nie wypowiadał się merytoryczne w kwestii charakteru prawnego terminu do wniesienia wniosku, możliwości jego przywrócenia, czy też powodów jego uchybienia, stąd też nie można zarzucić Sądowi I instancji naruszenie tych przepisów. Jak podnoszono już wcześniej Sąd I instancji zajął stanowisko, że niespełniona została przesłanka materialnoprawna odroczenia terminu płatności określona w art.317 ust.1 ustawy, a w takich okolicznościach bezprzedmiotowe jest rozważanie kwestii dotyczących terminu. Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko Sądu I instancji co do wykładni art.317 ust.1 ustawy , nie może tym uznać za zasadny zarzut dotyczący naruszenia przepisów o terminie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s,a, oddalił skargę kasacyjną.