II SA/Wa 2654/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie WSA Adam Lipiński (sprawozdawca), Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Elwira Sipak, Specjalista, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia – oddala skargę W. K. został zwolniony ze służby w Biurze Ochrony Rządu z dniem 2 stycznia 2009 r. W dniu 11 maja 2011 r. wystąpił do Szefa BOR z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wysokość uposażenia do celów emerytalnych. Szef BOR przesłał zaświadczenie z dnia [...] maja 2011 r. o uposażeniu i nagrodzie rocznej dla celów emerytalnych zwolnionego ze służby w Biurze Ochrony Rządu oficera, zawierające informacje o należnym uposażeniu i nagrodzie rocznej na ostatnio zajmowanym stanowisku w styczniu 2009 r. Przy czym, odnośnie nagrody rocznej, zaświadczenie w części "C" stwierdzało brak otrzymania przez zainteresowanego tego świadczenia. W dniu 13 czerwca 2011 r. zainteresowany wystąpił do Szefa BOR z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, polegającym na nieprawidłowym określeniu wysokości należnego świadczenia, poprzez nieuwzględnienie należnej nagrody rocznej. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że w dniu 10 czerwca 2008 r. otrzymał nagrodę roczną w kwocie 2.683,16 zł i w związku z tym nagroda ta powinna zostać uwzględniona w części "C" otrzymanego zaświadczenia. Szef BOR potraktował powyższe żądanie jako wniosek o wydanie zaświadczenia o żądanej treści i postanowieniem z dnia [...] czerwca 2011 r. odmówił wydania zaświadczenia o wysokości uposażenia, stanowiącego podstawę wymiaru emerytury policyjnej, z uwzględnieniem nagrody rocznej. Na skutek odwołania W. K. sprawę rozpoznał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, który, działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 w związku z art. 219 Kpa, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. utrzymał w mocy postanowienie Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] czerwca 2011 r. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, co następuje: Organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia żądanej we wniosku z dnia 13 czerwca 2011 r. treści, albowiem zgodnie z treścią art. 218 Kpa zaświadczenie winno odzwierciedlać faktyczny stan sprawy. W niniejszej sprawie zaświadczenie ma potwierdzać stan faktyczny do celów emerytalnych dla funkcjonariusza zwolnionego ze służby w BOR z dniem 2 stycznia 2009 r. Organ przeanalizował treść art. 5 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.), art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. nr 163 poz. 1712, ze zm.) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 stycznia 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych oraz zapomóg dla funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 nr 21, poz. 198, ze zm.). Na tej podstawie organ ustalił, iż funkcjonariusz zwolniony ze służby do końca maja danego roku kalendarzowego nabywa prawo do nagrody rocznej proporcjonalnie do liczby pełnych miesięcy pełnienia służby. W. K. nie przyznano za rok 2009 nagrody rocznej, bowiem nie przesłużył w roku zwolnienia pełnego miesiąca, gdyż został zwolniony ze służby w Biurze Ochrony Rządu w dniu 2 stycznia 2009 r. W związku z tym, za całkowicie nieuzasadnione należy uznać stanowisko strony zawarte w odwołaniu, jakoby w żądanym zaświadczeniu miała być wykazana nagroda roczna, którą strona otrzymała w roku 2008, to jest w roku poprzedzającym zwolnienie ze służby. Dla organu drugoinstancyjnego oczywistym jest, że zaświadczenie o wysokości uposażenia i nagrody rocznej dla celów emerytalnych zawierać powinno informacje bieżące w odniesieniu do daty zakończenia stosunku służbowego, to jest wysługę na dzień zwolnienia, ostatnio otrzymane uposażenie i bieżącą (to znaczy należną za rok w którym nastąpiło zwolnienie ze służby) nagrodę roczną. Oczekiwanie przez stronę wydania zaświadczenia dla celów emerytalnych, zawierającego informacje o nagrodzie rocznej z roku poprzedzającego rok zwolnienia ze służby, w ocenie organu, jest niedopuszczalne, bowiem stałoby w sprzeczności ze stanem faktycznym sprawy, a przez to naruszało art. 218 Kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. K. zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 5 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8) ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż nie należy wliczać do podstawy świadczenia emerytalnego należnego byłemu funkcjonariuszowi Biura Ochrony Rządu, nagrody rocznej przysługującej mu na ostatnio zajmowanym stanowisku, gdy odszedł on ze służby w styczniu, a tym samym nie przepracował w danym roku żadnego pełnego miesiąca. W konkluzji skargi wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. W uzasadnieniu skargi powołał się na treść w uchwały Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt II UZP 7/2010 i twierdził, iż za podstawę obliczania należnego wynagrodzenia winno służyć uposażenie otrzymywane na ostatnio zajmowanym stanowisku, a więc w przypadku skarżącego uposażenie otrzymywane w 2008 r., w którym otrzymał on również nagrodę roczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Bezspornie skarżący ma prawo do otrzymania w trybie przepisów art. 218 i ewentualnie nast. Kpa zaświadczenia stwierdzającego wysokość jego uposażenia do celów emerytalnych, w związku ze zwolnieniem go ze służby z dniem 2 stycznia 2009 r. Posiada w tym aspekcie interes prawny. O treści takiego zaświadczenia decyduje faktycznie otrzymywane i należne mu uposażenie na ostatnio zajmowanym stanowisku, czyli w dacie zwolnienia go ze służby. Porównaj uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 1 września 2010 r. sygn. akt II UZP 7/2010. Składniki tego uposażenia określają przepisy art. 5 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 pkt. 8 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67, ze zm.), art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 r. nr 163 poz. 1712, ze zm.) oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 stycznia 2004 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania nagród rocznych, nagród uznaniowych oraz zapomóg dla funkcjonariuszy Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2004 nr 21, poz. 198, ze zm.). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 cytowanej ustawy poprzez uposażenie należy rozumieć uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym i nagrodą roczną, należne funkcjonariuszowi stosownie do przepisów o uposażeniu i nagrodach funkcjonariuszy. Jednakże w myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu i w oparciu o delegację wynikającą z art. 101 ust. 3 tej ustawy, warunki i wysokość nagrody określa wyżej wskazane rozporządzenie. Zgodnie z treścią § 2 pkt 1 tego rozporządzenia nagrodę roczną przyznaje się za okres roku kalendarzowego, w którym jest wypłacana. Zaś stosownie do § 3 analizowanego rozporządzenia funkcjonariuszowi przysługuje nagroda roczna w wysokości jednomiesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, przysługującego w dniu 1 czerwca danego roku kalendarzowego. W razie pełnienia przez funkcjonariusza służby przez część roku kalendarzowego, ale przez czas nie krótszy niż 3 miesiące, nagrodę roczną przyznaje się w wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy przypadających od dnia mianowania do końca roku kalendarzowego. Nagroda roczna za jeden miesiąc kalendarzowy służby wynosi 1/12 jej wysokości. Nagrodę roczną w wysokości proporcjonalnej do liczby miesięcy służby w danym roku kalendarzowym przyznaje się również funkcjonariuszowi, który do końca maja danego roku kalendarzowego został zwolniony ze służby. Nagrodę roczną wypłaca się w dniu zwolnienia funkcjonariusza, przyjmując za podstawę jej obliczenia uposażenie należne funkcjonariuszowi za ostatni miesiąc pełnienia służby (ust. 4). W. K. nie przyznano za rok 2009 nagrody rocznej, bowiem nie przesłużył w roku zwolnienia pełnego miesiąca, gdyż został zwolniony ze służby w Biurze Ochrony Rządu w dniu 2 stycznia 2009 r. i dlatego nie nabył do niej prawa (§ 3 ust. 4 rozporządzenia). Zatem skoro takiej nagrody, zgodnie z prawem, nie otrzymał, to żądane zaświadczenie, nie może jej wykazać, co trafnie uzasadnia organ w zaskarżonym postanowieniu. Natomiast domaganie się uwzględnienia w żądanym przez skarżącego zaświadczeniu, opiewającym na stan z dnia 2 stycznia 2009 r., nagrody rocznej, którą otrzymał za 2008 rok jest niemożliwe, albowiem nagroda ta, jak trafnie argumentuje organ, dotyczy innego okresu. Z tych też względów zarzuty skargi są chybione, a w szczególności naruszenia przepisów art. 5 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 i pkt 8) ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych postanowień i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.