II OSK 2468/12

Dnia 11 marca 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon sędzia del. NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2012 roku, sygn. akt II SA/Bk 194/12 w sprawie ze skargi K.J. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania oddala skargę kasacyjną. II OSK 2468/12 U Z A S A D N I E N I E Wyrokiem z dnia 14 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę K.J. na decyzję Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku umorzył postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe w sprawie legalności wiaty wybudowanej przez J.W. na działce nr [...] [...]. W dniu 20 maja 2011 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku wpłynął wniosek S.J. o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. We wniosku podniesiono, że w sprawie naruszono zasadę czynnego udziału stron w postepowaniu administracyjnym. W związku z tym wezwano wnioskodawcę do przedłożenia w określonym terminie dokumentów, świadczących o tym, że posiada tytuł prawny lub pełnomocnictwo upoważniające do reprezentowania właścicieli działek nr [...], [...], [...], [...] sąsiednich w odniesieniu do działki nr [...]. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Powodem takiego rozstrzygnięcia było naruszenie miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 kpa oraz nieprzedłożenie dowodów potwierdzających posiadanie przymiotu strony. Zażalenie na postanowienia wniosła K.J. – reprezentowana przez syna S.J. W trakcie postępowania zażaleniowego uzupełniono materiał dowodowy, z którego wynika, że K.J. – córka W.M., jako jego spadkobierca jest uprawniona do władania działką nr [...]. Wobec powyższego, Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku postanowieniem z dnia [ października 2011 r. uchylił zaskarżone postanowienie i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu podano, że organ I instancji rozpatrzył wniosek S.J. z dnia 18 maja 2011 r., podczas gdy występuje on jako pełnomocnik swojej matki – K.J., która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zwykłym i to właśnie jej wniosek powinien być badany w kwestii terminowości w I etapie postępowania wznowieniowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku, postanowieniem z dnia [...] października 2011 r., w trybie art. 149 § 1 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia 1 kwietnia 2011 r. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. stwierdzono wydanie przedmiotowej decyzji z naruszeniem art. 145 § 1 pkt 4 kpa i odmówiono jej uchylenia, gdyż wada ta nie miała wpływu na prawidłowe zastosowanie przepisu art. 105 kpa. Odwołanie od tej decyzji wniosła K.J. podnosząc, że organ nie powiadomił jej o zakończeniu postępowania wznowieniowego i o możliwości zapoznania się ze zgromadzoną dokumentacją. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję i stwierdził, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2011 r. została wydana z wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, ale nie można jej uchylić z powodu okoliczności określonych w art. 146 § 2 kpa, gdyż prawidłowo zostały zastosowane przepisy prawa, w związku z tym w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie przedmiotowej wiaty. W uzasadnieniu podano, że przesłanka wznowienia dotycząca terminu złożenia wniosku, określona w art. 148 § 1 kpa została spełniona, bowiem został zachowany termin jednego miesiąca od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. K.J. o istnieniu decyzji z dnia 1 kwietnia 2011 r. dowiedziała się około 10 lipca 2011 r., po czym pismem z dnia 14 lipca 2011 r. udzieliła pełnomocnictwa synowi S.J. do występowania w jej imieniu we wszystkich sprawach dotyczących nieruchomości położonej w [...]. Ponadto pełnomocnik wyjaśnił, że działka o nr geod. [...] położna w [...] stanowi współwłasność jego matki po zmarłym ojcu W.M. Pełnomocnik przedstawił wypis z rejestru gruntów z dnia 5 września 2011 r., z którego wynika, że ww. działka stanowi współwłasność A.M., J.M. i w 1/2 udziału W.M. (ojca K.J.). Z powyższego wynika, że K.J., jako następca prawny posiada przymiot strony. Organ stwierdził, że J.W. dokonał w dniu 28 stycznia 2008 r. zgłoszenia zamiaru wykonania wiaty na swojej działce. Ponieważ wiata nie jest budynkiem, do jej usytuowania nie mają zastosowania przepisy dotyczące odległości budynków na działce budowlanej w stosunku do granicy z sąsiednią nieruchomością określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja z dnia 1 kwietnia 2011 r. została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że w sytuacji gdy wydana decyzja jest prawidłowa, stwierdza się, że została ona wydana z wadą wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, przy czym nie można jej uchylić, gdyż prawidłowo zostały zastosowane przepisy Prawa budowlanego, a co za tym idzie stwierdza się, iż w wyniku wznowienia postępowania zapadłaby wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie przywołanej decyzji ostatecznej. Ustosunkowując się do zarzutu dotyczącego zagrożenia pożarowego, wyjaśniono, że usytuowanie wiaty bezpośrednio przy granicy z działką skarżącej w obecnym stanie nie powoduje żadnego zagrożenia, jak też nie ma wpływu na prawidłowe użytkowanie działki skarżącej. Działka K.J. zabudowana jest budynkiem mieszkalnym zlokalizowanym w odległości ponad 30 m od wiaty. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku K.J. zarzuciła naruszenie prawa poprzez błędną ocenę zagrożenia pożarowego, które realnie stwarza budynek drewniany obłożony z dwóch stron drewnem opałowym. W odpowiedzi na skargę Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że mimo uchybień procesowych skarga podlega oddaleniu, z uwagi na brak legitymacji K.J. do występowania w charakterze strony postępowania wznowieniowego. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji zauważył, że argumentacja organu, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej jest prawidłowa. Organ zasadnie wykazał, iż brak było podstaw do ingerencji organu nadzoru budowlanego, albowiem wiata została zbudowana po prawidłowym zgłoszeniu, a do jej usytuowania nie mają zastosowania przepisy dotyczące odległości budynków na działce budowlanej w stosunku do granicy z sąsiednią nieruchomością określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wątpliwości Sądu wzbudziło natomiast przyznanie przymiotu strony K.J. Organy przyjęły, iż jest ona współwłaścicielką nieruchomości o nr geod. [...], jako spadkobierca po swoim ojcu W.M., podczas gdy w aktach sprawy brak postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym W.M. Pełnomocnik skarżącej – syn S.J. oświadczył na rozprawie, że nie były stwierdzone sądownie prawa do spadku po W.M., który oprócz córki miał jeszcze dwóch synów. Pełnomocnik potwierdził, iż zamieszkuje z matką na działce. Sąd zauważył, że zgodnie z art. 1027 k.c. spadkobierca może udowodnić swoje prawa wynikające z dziedziczenia tylko stwierdzeniem nabycia spadku albo zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia. Wobec braku powyższych dokumentów nie można uznać, iż skarżąca K.J. jest współwłaścicielką nieruchomości o nr geod. [...] jako spadkobierca W.M.. W konsekwencji nie może być uznana za stronę w postępowaniu w sprawie legalności wybudowanej wiaty. Logiczną konsekwencją tej okoliczności jest stwierdzenie, iż brak było podstawy do wznowienia postępowania na mocy art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Skoro bowiem skarżąca nie mogła być stroną w postępowaniu zwykłym, to nie można uznać, iż nie brała, bez własnej winy, udziału w postępowaniu w charakterze strony. W sprawie winno zatem zapaść postanowienie o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 kpa, zatem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (art. 28 kpa). Sąd I instancji stwierdził jednak, iż naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik sprawy, jako że odmowa uchylenia dotychczasowej decyzji o umorzeniu postępowania jest rozstrzygnięciem negatywnym w stosunku do wniosku o wznowienie postępowania, podobnie jak i odmowa wznowienia postępowania wobec braku przesłanki do wznowienia. W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego K.J., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, podniosła zarzut naruszenia: 1) prawa materialnego, tj.: - art. 931 § 1 k.c. w zw. z art. 28 kpa poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu, że K.J. nie posiada przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu, podczas gdy jej legitymacja wynika z przepisów prawa cywilnego dotyczących dziedziczenia ustawowego spadkobierców oraz z treści zapisu zawartego w testamencie notarialnym z dnia 30 kwietnia 2004 r. i postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku o stwierdzeniu nabycia spadku, w skład którego wchodzi przedmiotowa działka nr [...]; - art. 336 k.c. w zw. z art. 28 kpa poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że K.J. nie posiada interesu prawnego i przymiotu strony, podczas gdy jej legitymacja, niezależnie od posiadanego przez nią tytułu prawnego do nieruchomości nr [...] wywodzi się z samego faktu samoistnego posiadania nieruchomości i władania nią w zakresie uprawnień właścicielskich; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 i 9 kpa poprzez niewłaściwą kontrolę organów i przyjęcie, że skarżąca nie posiada przymiotu strony, w sytuacji gdy Sąd powziąwszy wątpliwości co do legitymacji strony winien przeprowadzić dowodowy uzupełniające bądź uchylić decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania w celu uzupełnienia materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wywiedziono, że w trakcie postępowania przed organami i Sądem I instancji wskazano, że skarżąca znajduje się w kręgu spadkobierców po swoich rodzicach, zatem jest następcą prawnym poprzednich współwłaścicieli nieruchomości – W. i M.. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji wykazanie tej okoliczności, pomimo braku formalnego tytułu prawnego do nieruchomości jest wystarczające do potwierdzenia legitymacji skarżącej jako strony postępowania. Skarżąca kasacyjnie wywodzi swój interes prawny do występowania w sprawie jako strona z treści art. 931 § 1 kc. Zarówno organy administracji, jak i Sąd I instancji miały świadomość, że należy ona do kręgu spadkobierców po Witoldzie i M.M., w tym również co do działki nr [...], a zatem z tego uprawnienia winny wywieść jej prawo do występowania jako strona. Natomiast, jeśli by nawet przyjąć, że skarżąca nie posiada przymiotu strony z uwagi na brak tytułu prawnego do nieruchomości, to posiada interes prawny wynikający z posiadania nieruchomości i władania nią. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że po wydaniu zaskarżonego wyroku na jaw wyszły nowe okoliczności. Skarżąca powzięła bowiem wiadomość o treści zapisu na jej rzecz, wynikającego z testamentu notarialnego z dnia 30 kwietnia 2004 r. Zapis ten dotyczy zobowiązania do formalnego przeniesienia na rzecz skarżącej własności przedmiotowej nieruchomości. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji uprawnienia właścicielskie skarżącej wynikają z testamentu notarialnego oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia [...] lutego 2008 r. Strona nie dołączyła tych dokumentów w trakcie postępowania, ponieważ nie miała świadomości ich istnienia. Ponadto skarżąca kasacyjnie wniosła o przeprowadzenie dowodu z testamentu notarialnego z dnia 30 kwietnia 2004 r. oraz postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia 8 lutego 2008 r. na okoliczność wykazania interesu prawnego skarżącej z tytułu prawa do udziału w działce o nr [...], albowiem okoliczność istnienia powyższych dokumentów ujawniła się dopiero po zapadnięciu rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji, a także o zasądzenie kosztów zastępstwa z urzędu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie wystąpiła, stąd też kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, a poza kontrolą pozostawała natomiast zgodność orzeczenia z innymi przepisami prawa. Rozpoznawana skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia prawa materialnego, jaki i przepisów postępowania, które nie mogą wywołać zamierzonego rezultatu w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Istota zarzutów kasacyjnych sprawie sprowadza się do stwierdzenia, że Sąd I instancji błędnie przyjął, że K.J. nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wybudowania zgodnie z prawem wiaty zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...]. Punkt wyjścia do rozważań w rozpoznawanej sprawie stanowi fakt, iż K.J. nie figuruje w żadnych urzędowych rejestrach ani ewidencjach jako właścicielka czy też współwłaścicielka działki o nr [...]. Powyższa okoliczność wywołuje zatem ten skutek, że prawo własności przysługujące K.J. może być wywodzone jedynie z faktu bycia spadkobiercą po ostatnio figurujących w ewidencjach właścicielach działki nr [...]. Organy nadzoru budowlanego przyjęły, iż K.J. jest współwłaścicielką nieruchomości o nr geod. 443/3 jako ustawowa spadkobierczyni po swoim ojcu W.M.. Sąd I instancji zakwestionował powyższe ustalenie, wskazując, że skarżąca nie posiada postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku po zmarłym W.M. Z takim stanowiskiem Sądu I instancji należy się zgodzić. Wyjaśnienia wymaga, iż do podstawowych obowiązków organu prowadzącego postępowanie administracyjne należy ustalenie stron tego postępowania. Prawidłowe wykonanie powyższego obowiązku ma istotne znaczenie, gdyż determinuje prawidłowość postępowania i zapobiega sytuacji, w której jest ono obarczone wadliwością dającą podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W tym miejscu podkreślić należy, że chociaż obowiązek ustalenia stron postępowania administracyjnego spoczywa na organie administracji, a ustaleniu kręgu podmiotów będących stronami postępowania służyć mają wszelkie dostępne organowi środki dowodowe, przy czym przepisy kpa nie ograniczają inicjatywy w zakresie przeprowadzenia dowodów wyłącznie do działań organu prowadzącego postępowanie, to w przypadku konieczności ustalenia stron postępowania będących następcami prawnymi nieżyjących osób fizycznych dowodem istnienia tego następstwa prawnego jest dowód w postaci postanowienia właściwego sądu powszechnego o stwierdzeniu nabycia spadku lub sporządzony przez notariusza akt poświadczenia dziedziczenia. Poza sporem pozostaje, iż zgodnie z art. 925 k.c. spadkobierca nabywa spadek w chwili jego otwarcia, z mocy samego prawa. Nie zmienia to jednak faktu, że w określonych sytuacjach może zaistnieć konieczność formalnego wykazania (udowodnienia) tego następstwa - przed sądem, organem administracji publicznej czy też osobami trzecimi. Instytucją, która pozwala spadkobiercy na wylegitymowanie się statusem spadkobiercy jest sądowe stwierdzenie nabycia spadku lub notarialny akt poświadczenia dziedziczenia. W konsekwencji osoba wywodząca swoje uprawnienia (interes prawny) z następstwa prawnego powinna legitymować się dokumentem potwierdzającym jej status, bowiem ustalenia kręgu spadkobierców nie może dokonać samodzielnie organ, przed którym toczy się postępowanie administracyjne. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, iż chociaż nie istnieje prawny obowiązek uzyskania stwierdzenia nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia przez spadkobiercę, to w pewnych przypadkach uzyskanie takiego stwierdzenia będzie jednak konieczne, jeśli osoba fizyczna chce uzyskać status strony w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Brak postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub notarialnego poświadczenia dziedziczenia co do którejś ze stron postępowania powoduje, że nie można ustalić bezspornie kręgu osób, które mają prawo uczestniczyć w postępowaniu w charakterze strony. Nie można się więc zgodzić z poglądem skargi kasacyjnej, że dla ustalenia przymiotu strony wystarczające jest, że K.J. znajduje się w kręgu ustawowych spadkobierców po swoich rodzicach. Skoro strona nie dysponuje postanowieniem o nabyciu spadku po ojcu W.M., zmarłym w roku 1993, nie jest możliwe z faktu bycia spadkobiercą wywiedzenie interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie legalności wiaty posadowionej na działce nr [...]. Na uwzględnienie nie zasługują również argumenty autora skargi kasacyjnej, który interes prawny skarżącej usiłuje wywodzić z treści postanowienia Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 8 lutego 2008 r., Ns [...], gdyż postanowienie to dotyczy nabycia spadku po M.M. przez jej syna J.M. i wnuka A.M. Z testamentu notarialnego M.M., sporządzonego w dniu 30 kwietnia 2004 r. wynika co prawda, że zobowiązała ona swych spadkobierców J.M. i A.M. do wydania i przeniesienia na rzecz K.M. tytułem zapisu własności nieruchomości obejmującej m.in. działkę nr ewid. [...], jednak nie ulega wątpliwości, że chociaż testament notarialny zawiera zapis na rzecz skarżącej kasacyjnie, to brak jest jakichkolwiek dowodów na okoliczność jego wykonania. Wbrew poglądom skargi kasacyjnej przymiot strony postępowania nie może być również wywodzony z samego faktu samoistnego posiadania nieruchomości, gdyż status strony w postępowaniu administracyjnym uzależniony jest w świetle art. 28 kpa od posiadania przez dany podmiot interesu prawnego, zaś posiadanie nieruchomości łączy się z posiadaniem interesu faktycznego, nie prawnego. Reasumując tę część rozważań należy stwierdzić, że nieuzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów art. 28 kpa w związku z art. 931 i art. 336 kc. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 6, 7, 8 i 9 kpa, wypada przede wszystkim zwrócić uwagę na jego błędne sformułowanie. Otóż z uzasadnienia zarzutu wynika, że wyrażone w powołanych przepisach zasady postępowania administracyjnego i związane z nimi obowiązki organów administracji autor skargi kasacyjnej przenosi na grunt postępowania przed sądem administracyjnym, co jest niedopuszczalne i czyni tak sformułowany zarzut bezskutecznym. Jeśli zaś idzie o niezastosowanie przez Sąd I instancji art. 106 p.p.s.a., to brak podstaw do twierdzenia, że Sąd powziął wątpliwości uzasadniające zastosowanie tego przepisu. Wyjaśnienia bowiem wymaga, że stwierdzenie przez Sąd I instancji braku przymiotu strony było wynikiem oceny okoliczności faktycznych sprawy, z którą to oceną należy się zgodzić, nie zaś braków w materiale dowodowym, które mogłyby podlegać uzupełnieniu w trybie art. 106 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu za udzieloną pomoc prawną dla pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu, bowiem należne od Skarbu Państwa wynagrodzenie przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.