VII SA/Wa 129/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, , Sędzia WSA Paweł Groński, Sędzia WSA Mirosława Pindelska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2011 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. N. kwotę 460 zł (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 27 czerwca 2011 r., oraz pismem z dnia 14 lipca 2011 r. J. N. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej zw. także PINB w [...]) z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...] nakazującej J. N. wykonanie rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w m. M., gm. W., przy drodze gminnej M. – G.. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zw. także [...] WINB) z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...]. Wniósł także o wstrzymanie wykonania ww. decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wniosku jako podstawę żądania wskazał art. 156 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a., podnosząc, że "faktyczna wykonalność decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. przez J. N. tj. obejmująca działkę nr [...] - nie była w dniu jej wydania, a także obecnie - obiektywnie możliwa, gdyż nie ma na niej garażu mającego być przymusowo rozebranym przez J. N. (...) przedmiotowy garaż nie znajdował się i nie znajduje się na działce nr [...] w miejscowości M. jak błędnie to przyjmuje PINB w [...] w decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. Lokalizacja zatem rozbiórki garażu do czego został zobowiązany J. N. jest błędna i bezpodstawna, co skutkuje tym, że zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy samego prawa, bowiem dotyczy w ogóle niezabudowanej działki nr [...], a tym bardziej budynkiem garażowy". Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, po przeanalizowaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 61a i art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2007r., nakazał J. N. wykonanie rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w m. M., gm. W. [...] WINB decyzją z dnia [...] kwietnia 2007r. utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego. Decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007r., została zaskarżona przez J. N. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 670/07 oddalił skargę. Pismem z 27 czerwca 2011 r., uzupełnionym pismem z dnia 14 lipca 2011 r., J. N. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., oraz wniósł o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym, w przypadku gdy postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji w wyniku rozpoznania odwołania, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności nie może dotyczyć jedynie decyzji organu stopnia podstawowego, ale przede wszystkim rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu odwoławczym od tej decyzji. Byt prawny decyzji organu pierwszej instancji jest bowiem uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w wyniku odwołania, w warunkach ewentualnego stwierdzenia nieważności tylko decyzji pierwszoinstancyjnej stwarzałoby stan niepewności prawnej i prowadziłoby do niewykonalności rozstrzygnięcia nadzorczego, stanowiącej przesłankę nieważności w myśl art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Organ dalej podniósł, że w rozpatrywanej sprawie kluczowym jest fakt, iż prawomocnym wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt: II SA/Kr 670/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. N. na decyzję [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt: I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Jakkolwiek na podstawie art. 1 pkt 25 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r., Nr 6, poz. 18), art. 157 § 3 k.p.a. został uchylony, to jednakże jego rolę w obecnie obowiązującym stanie prawnym pełni art. 61a § 1 k.p.a., na podstawie którego organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie jego wszczęcia zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Organ wskazał, że z sytuacją normowaną w art. 61a § 1 k.p.a. in fine mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem z uwagi na wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2008r., sygn. akt: II SA/Kr 670/07 zachodzi przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r. Ponadto w świetle art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie jest związany granicami skargi, co oznacza, że rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy, Sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach. W przedmiotowej sprawie WSA w Krakowie oddalił skargę, nie znajdując tym samym przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. Stosownie do przepisu art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Zatem sprawa zgodności decyzji z prawem nie może być odmiennie oceniona ani przez organ administracji publicznej, ani przez sąd administracyjny, a na organie ciąży obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu. Wskazał także, iż oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracji publicznej drogę do stwierdzenia nieważności decyzji, ze względu na związanie go oceną prawną zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego. Ewentualne próby stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd (oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem) są niedopuszczalną ingerencją w prawomocne orzeczenie sądu. Z tych względów organ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu powiatowego z dnia [...] stycznia 2007 r., a w konsekwencji stwierdził, że brak jest podstaw do rozpatrzenia żądania wstrzymania wykonania ww. decyzji [...] WINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w [...]. Z rozstrzygnięciem GINB z dnia [...] września 2011 r. nie zgodził się J. N., reprezentowany przez r. pr. A. T., składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. z dnia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] września 2011 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i powtórzył argumenty zawarte w decyzji z dnia [...] września 2011 r. Skargę do sądu administracyjnego na ww. postanowienie złożył J. N. reprezentowany przez r. pr. A. T. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że doszło do naruszenie przepisów art. 145 § 1, pkt 1 , lit. a) i c) p.p.s.a. - w związku z art. 61, lit. a) § 1 i 2 k.p.a., co miało istotny wpływ na wynik wydanego postanowienia GINB z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie utrzymania w mocy własnego postanowienia z dnia [...] września 2011 r. poprzez ustalenie, że skoro wyrok WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/ Kr 670/07) dotyczy tego samego przedmiotu postępowania tj. stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji PINB w [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. - w oparciu o art. 170 powołanej wyżej ustawy o p.p.s.a. - istnieją podstawy faktyczne i prawne do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia obydwóch decyzji organów nadzoru budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. i [...] stycznia 2007 r. Ponadto według stanowiska wyrażonego w zaskarżonym postanowieniu w tym wypadku ma zastosowanie również art. 61a § 1 k.p.a. in fine, gdyż zachodzi "przeszkoda przedmiotowa" do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. i [...] kwietnia 2007 r., bowiem z tzw. "innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte". Stanowisko to, zdaniem skarżącego, jest nieprawidłowe, gdyż wyłączne zastosowanie art. 170 p.p.s.a., bez uwzględnienia wykładni art. 171 tej ustawy tj. w przedmiocie tzw. rzeczy osądzonej, określonej w wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r. WSA w Krakowie - nie może stanowić podstawy do określenia "przedmiotu rozstrzygnięcia", a to wobec braku jego uzasadnienia przedmiotowego wyroku, a tym samym nie dającym możliwości do ustalenia motywów rozstrzygnięcia. Przyjęcie stanowiska, że zaistniały podstawy do zastosowania art. 61a § 1 k.p.a. ma zastosowanie do odmowy wszczęcia postępowania z tzw. innych uzasadnionych przyczyn jest również nieprawidłowe, bowiem dotychczasowe rozstrzygnięcia, a w tym WSA w Krakowie z dnia 17 stycznia 2008 r. dotyczyły wyłącznie działki nr [...], a nie działki nr [...]. Ponadto zarzucił postanowieniu także i to, że skarżącego pozbawiono możliwości złożenia zażalenia na postanowienie GINB odmawiającego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności pomimo, że art. 61a, § 2 w związku z § 1 tego artykułu - jednoznacznie określa, że takie zażalenie stronie postępowania przysługuje. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) oraz pkt 2 p.p.s.a. - w związku z art. 7, 8 , 61a, 77 § 1 oraz art. 156 § 1 pkt 5 i 7 k.p.a. - wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] września 2011 r. tegoż organu. W odpowiedzi na skargę GINB podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr Nr 153 r. poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny, sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże nie z przyczym w niej wskazanych, ponieważ Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy błędnie zastosował art. 61a i art. 157 § 1 k.p.a. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy własne postanowienie mocą którego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważnosci decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzory Budowlanego w [...] nakazującej J. N. wykonanie rozbiórki garażu zlokalizowanego na działce nr [...] w m. M. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności z uwagi na wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/Kr 670/07), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2007r. utrzymującą w mocy decyzję organu powiatowego nakazującą J. N. rozebrać garaż na działce nr [...] w miejscowości M.. Przy czym organ powołał sie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r. sygn. I OPS 6/09. Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2009 r., sygn. akt: I OPS 6/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o obowiązujący wtedy art. 157 § 3 k.p.a. wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania, organ administracji publicznej ustali wystąpienie - z uwagi na wydany uprzednio wyrok Sądu przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. Obowiązujący w dacie orzekania organu art. 61a § 1 k.p.a. przewiduje tożsame przesłanki do odmowy wszczęcia postępowania orzekanej obecnie w formie postanowienia. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, wyrażone w orzeczeniu sądu administracyjnego, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Związanie organu administracji oceną prawną odnosi się do określonych elementów uzasadnienia zapadłego wyroku. Pomimo bowiem użycia w art. 153 p.p.s.a. pojęcia "orzeczenie", chodzi w nim nie tylko o sentencję, lecz także o uzasadnienie rozstrzygnięcia. To w uzasadnieniu przedstawione jest rozumowanie, które doprowadziło sąd do konkluzji prawnej. Analiza treści uzasadnienia wyroku pozwala także na sprecyzowanie zakresu przedmiotowego ferowanych ocen, to jest ustalenie, co wziął pod uwagę sąd uwzględniając wniesioną skargę lub oddalając ją. Fakt utrzymania w mocy decyzji na skutek oddalenia skargi na nią przez sąd administracyjny zamyka organom administracji legitymowanym do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania administracyjnego możliwość pozbawienia jej mocy wiążącej, jednakże tylko w takim zakresie, w jakim przyczyny tej wadliwości objęte są zakresem rozpoznania i orzekania sądu administracyjnego. W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a § 1 k.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej. Możliwa jest wszakże i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu. Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji. Wniesienie do organu administracji żądania stwierdzenia nieważności decyzji, na którą skarga została wcześniej oddalona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, stwarza - w świetle przedstawionych wywodów - konieczność wstępnego zbadania przez ten organ przede wszystkim tego, czy nie zachodzi przedmiotowa przyczyna niedopuszczalności jego merytorycznego rozpoznania, łącząca się z faktem sformułowania przez sąd zwrotu stosunkowego o zgodności zaskarżonej decyzji z prawem. Dokonanie tego rodzaju ustalenia będzie na ogół wymagało zapoznania się z uzasadnieniem zapadłego wyroku, po to, by stwierdzić, czy składniki oceny prawnej sądu, mającej przymiot powagi rzeczy osądzonej, czynią żądanie niedopuszczalnym (stanowią przeszkodę prawną dla nadania mu dalszego biegu w celu wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 158 § 1 K.p.a.). Dopełnienie przez właściwy organ administracji publicznej tak rozumianej, wstępnej kwalifikacji złożonego żądania może napotykać trudności wówczas, gdy nie dojdzie do sporządzenia uzasadnienia wyroku. Brak uzasadnienia sprawi, że przeprowadzenie badania, o którym mowa, będzie musiało z konieczności ograniczyć się do analizy informacji dostępnych organowi administracji publicznej oraz przedstawionych przez wnoszącego żądanie. Uwzględniająca ogół okoliczności konkretnego przypadku ocena w przedmiocie dopuszczalności przeprowadzenia postępowania co do przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji znajdzie tym samym formalny wyraz w postaci postanowienia o odmowie wszczęcia tego postępowania bądź też stworzy podstawę dla dokonania czynności otwierającej drogę do rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej w formie decyzji o zasadności wniesionego żądania. Powyższe okoliczności uwzględnia przywołana przez organ uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 6/09. Wynika to z treści uchwały oraz jej uzasadnienia. Rozstrzygając tę kwestię Naczelny Sąd Administracyjny nie wykluczył, iż możliwa jest sytuacja, gdy występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności jakie nie były objęte orzeczeniem sądu. Przytoczone wyżej wywody w ślad za cytowaną uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego I OPS 6/09, pozwalają stwierdzić, że w niniejszej sprawie, z uwagi na okoliczność, że nie znane są organowi motywy rozstrzygnięcia Sądu wcześniej rozpoznającego sprawę, to należy wskazać, iż organ powinien wnikliwie zbadać treść wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji i podnoszone w nim zarzuty oraz przeprowadzić analizę informacji dostępnych na okoliczność zakresu dokonanej przez sąd administracyjny kontroli. Z treści załączonej do akt administracyjnych decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. wydanej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrolowanej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 670/07 wynika, że nakaz rozbiórki dotyczył obiektu budowlanego posadowionego na działce ewidencyjnej nr [...]. Nie ma w niej mowy o innym numerze ewidencyjnym działki. Z wniosku zaś o stwierdzenie nieważności decyzji wynika natomiast zarzut innego posadowienia obiektu budowlanego objętego nakazem rozbiórki. Wskazywana jest działka ewidencyjna o numerze [...] nie będąca własnością skarżącego. Skarżący powołuje się na treść mapy ewidencyjnej. Z załączonych do akt administracyjnych trzech kopii mapy zasadniczej, ewidencyjnej i uzupełniającej tj., sporządzonych w dniach 10 września 2001 r., w dniu 5 maja 2009 r., i 16 kwietnia 2010 r. wynika różne usytuowanie obiektów budowlanych w odniesieniu do wskazywanych działek. Zatem wobec braku uzasadnienia wyroku, wskazywania w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r., tylko jednej zabudowanej działki ewidencyjnej należało uznać, że stwierdzenie organu o zaistnieniu przeszkody przedmiotowej do wszczęcia postępowania jest przedwczesne i nie poprzedzone należytym badaniem w sprawie, co narusza art. 61a § 1 k.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiazany wziąć pod rozwagę ww. uwagi Sądu, a ponadto będzie zobowiazany merytorycznie odnieść się do wniosku strony. W szczególności do kwestii umiejscowienia przedmiotowego garażu bądź na działce [...], która wbrew twierdzeniom skarżącego jest działką zabudowaną, co wynika także z załączonych do wniosku o stwierdzenie nieważności kopii map i wypisu z rejestru gruntów oraz wyciągu z ksiąg wieczystych, bądź na innej działce wskazywanej przez skarżącego, a także do umiejscowienia działki [...] w kontekście przylegania jej do drogi gminnej M.-G. – z akt sprawy wynika bowiem, że pomiędzy wskazana drogą, a działką [...] znajduje się działka [...] o pow. 0,01 ha. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt. II. i III. orzeczono na podstawie art. 152 i art. 200 tej ustawy.