I SA/Sz 59/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi M.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 23 listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za marzec 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 25 marca 2011 r. nr [...], 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] r., nr[...] , Naczelnik Urzędu Celnego w K. określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2009 roku w kwocie [...] zł. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w dniach od 23.08.2010 r. do 03.09.2010 r. organ I instancji ustalił, że strona dokonała we wskazanym okresie zakupu oleju napędowego przeznaczonego do napędu jednostki pływającej [...] w łącznej ilości [...] litrów, w tym w miesiącu marcu 2009 r. w ilości [...] litrów. Przedmiotem transakcji był olej napędowy zwolniony od akcyzy z uwagi na przeznaczenie do celów żeglugi. Organ ustalił, że zakupione paliwo strona przeznaczyła do napędu jednostki pływającej w trakcie rejsów rybackich. Dalej organ wskazał, że strona w chwili nabycia oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi, nie prowadziła – będąc podmiotem zużywającym prowadzącym działalność gospodarczą z użyciem wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie – ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem, jak również nie poinformowała uprzednio pisemnie Naczelnika Urzędu Celnego w K. o formie prowadzenia tej ewidencji, co w ocenie organu pierwszej instancji, stanowiło naruszenie art. 32 ust. 1 pkt 2, ust. 5 pkt 3 i ust. 7 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. Nr 3, poz. 11), określających warunki korzystania ze zwolnienia od akcyzy ze względu na przeznaczenie w odniesieniu do olejów napędowych używanych do celów żeglugi, czego skutkiem było powstanie obowiązku podatkowego w akcyzie na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 przywołanej ustawy. W odwołaniu od ww. decyzji strona zarzuciła organowi pierwszej instancji brak poinformowania jej o konieczności prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych, w dniu 9 marca 2009 r. bowiem dokonała zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku akcyzowego Naczelnikowi Urzędu Celnego w K. i organ ten miał możliwość pouczenia strony o zmianie przepisów w zakresie obowiązku prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych, co w konsekwencji uniemożliwiłoby stronie wywiązanie się z powyższego obowiązku. Odwołujący wskazał również, że nieprowadzenie ewidencji wyrobów zwolnionych z akcyzy wynikało wyłącznie z jego niewiedzy na temat obowiązujących przepisów, i że było to jedynie uchybienie formalne, które nie powinno rodzić skutków podatkowych. Nadto, strona wskazała, że zakupiony przez nią olej wykorzystany był zgodnie z przeznaczeniem, tj. celów żeglugi, a więc do celów uprawniających do zwolnienia od akcyzy, o czym świadczą takie dokumenty jak: dokument dostawy, prowadzenie dziennika pokładowego. Organ wyznaczył stronie termin do wypowiedzenia się co do zgromadzonych w sprawie materiałów dowodowych. Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa i nie wniosła uwag do zebranego materiału dowodowego. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją z dnia [...] r., nr[...] , utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przywołał na wstępie przepisy regulujące powstanie zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) i wyjaśnił, że w przypadku podatku akcyzowego zobowiązanie powstaje z mocy samego prawa, a zdarzeniem powodującym powstanie zobowiązania w tym podatku jest wykonanie jakiejkolwiek czynności podlegającej opodatkowaniu lub zaistnienie stanu faktycznego, z którym ustawa wiąże powstanie zobowiązania podatkowego. Następnie, Dyrektor Izby Celnej w S. przywołał definicję wyrobów akcyzowych oraz wskazał na przepisy określające przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym (art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatku akcyzowym). Organ podniósł również, że stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym obowiązek podatkowy co do zasady powstaje z dniem wykonania czynności lub zaistnienia stanu faktycznego podlegającego opodatkowaniu akcyzą. Dalej, powołując się na przepis art. 13 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, w uzasadnieniu omawianej decyzji organ odwoławczy wskazał, że podatnikiem akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec których zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą. Organ odwoławczy nadto wskazał, że strona, dokonując w dniu 9 marca 2009 r. w organie pierwszej instancji rejestracji w trybie art. 16 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, nabyła status podmiotu zarejestrowanego dla potrzeb tego podatku, prowadząc działalność z wykorzystaniem wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie. Wyrobem akcyzowym wykorzystywanym przez stronę był olej napędowy przeznaczony do celów żeglugi, który strona nabywała do napędu posiadanej jednostki pływającej o nr[...] , wykorzystywanej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do połowu ryb w czasie rejsów rybackich, a który to wyrób korzystał z przywileju zwolnienia od akcyzy ze względu na przeznaczenie, na mocy art. 32 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że w badanym okresie, tj. w marcu 2009 r. M. G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą P. M. G. z siedzibą w M., dokonał nabycia oleju napędowego wykorzystywanego do celów żeglugi, właściwie oznaczonego i zabarwionego, zwolnionego od akcyzy ze względu na przeznaczenie od "A." Sp. z o.o. z siedzibą w S. (która posiadała zezwolenie na prowadzenie działalności jako podmiot uprawniony do dostaw tego paliwa do podmiotu je zużywającego) w łącznej ilości [...] litrów w temperaturze 15 º C, co potwierdzają faktury VAT: Nr [...] z dnia [...] r. i Nr [...] z dnia [...] r. Organ wskazał, że w dniu 9 marca 2009 r. strona jako podmiot zużywający złożyła wniosek rejestracyjny [...] (zgłoszenie rejestracyjne w zakresie podatku akcyzowego), a tym samym obowiązywały ją przepisy ustawy o podatku akcyzowym, co skutkowało, że strona została zarejestrowana dla potrzeb akcyzy w Urzędzie Celnym w K., wypełniając tym samym obowiązek z art. 16 ust.1 ustawy o podatku akcyzowym. W odniesieniu do zarzutu strony odwołującej, że nie została poinformowana przez organ podatkowy podczas dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego o konieczności prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie, organ wyjaśnił, że tylko w toczącym się postępowaniu podatkowym i to w sprawach dotyczących tego postępowania ciąży na organie obowiązek informowania stron, zaś w niniejszej sprawie nie toczyło się żadne postępowanie. Nadto organ wskazał, że przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym zostały ogłoszone w Dzienniku Ustaw Nr 3, poz. 11 z dnia 12 stycznia 2009 r., a przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie dokumentu dostawy wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, ewidencji tych wyrobów oraz wykazu środków skażających alkohol etylowy służącego do stosowania zwolnienia od akcyzy zostały ogłoszone w Dzienniku Ustaw Nr 32, poz. 251 z dnia 27 lutego 2009 r. Oba więc akty – jak wskazał dalej organ odwoławczy – zostały ogłoszone przed dniem wejścia ich w życie, tj. 1 marca 2009 r. Podatnik więc mógł się zapoznać z tym przepisami jeszcze przed dokonaniem nabycia oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi, wskazując przy tym, że organ nie miał obowiązku informowania strony o obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej obciąża wyłącznie podatnika i nie można go przerzucać na organ podatkowy. Organ odwoławczy zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji uznając, że w świetle zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie w marcu 2009 r. strona dokonała nabycia na terytorium kraju oleju napędowego właściwie zabarwionego i oznaczonego specjalnym znacznikiem, przeznaczonego do celów żeglugi, tj. wyrobu akcyzowego zwolnionego z akcyzy z uwagi na jego przeznaczenie, nie prowadziła jednak ewidencji tego paliwa w sposób określony przepisami art. 32 ust 5 pkt 3 i art. 32 ust 7 ustawy o podatku akcyzowym i aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie dokumentu dostawy wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, ewidencji tych wyrobów oraz wykazu środków skażających alkohol etylowy służącego do stosowania zwolnień z akcyzy (Dz.U. z 2009 r. Nr 32, poz. 251). Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję organu odwoławczego, wnosząc o jej uchylenie oraz decyzję ją poprzedzającą lub umorzenie postępowania, powtarzając przy tym zarzuty odwołania od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest zatem stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności orzeczenia. A zatem, przedmiotem kontroli legalności przeprowadzanej przez sądy administracyjne jest badanie zachowań kontrolowanych podmiotów (organów wykonujących administrację publiczną) pod względem przestrzegania obowiązującego prawa. Badając w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzję w aspekcie tak nakreślonych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi i bez związania powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść wydanej decyzji, uznając tym samym, że zaistniała przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji i ją poprzedzającej. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] r., znak:[...] . Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi, że strona skarżąca nie prowadziła ewidencji wyrobów akcyzowych ze względu na ich przeznaczenie, gdyż nie miała wiedzy o konieczności jej prowadzenia, organ celny zaś podczas dokonywania zgłoszenia rejestracyjnego nie poinformował skarżącego podatnika o obowiązku prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na przeznaczenie, Sąd uznał, że w okolicznościach występujących w rozpoznawanej sprawie, sposób wprowadzenia w życie przepisów podatkowych co do warunków niezbędnych do nabycia prawa do zwolnienia od podatku akcyzowego naruszył standardy państwa prawa, nie był bowiem zgodny z zasadami legislacji, co skutkowało naruszeniem zasady praworządności przewidzianej art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jak wynika z akt sprawy, działalność gospodarczą pod firmą "P." z siedzibą w M. skarżący prowadzi od [...] r. Przedmiotem tej działalności jest między innymi rybołówstwo na wodach morskich, sprzedaż hurtowa i detaliczna ryb, gastronomia. Prowadząc działalność gospodarczą, przedsiębiorcy ją planują w perspektywie najbliższej przyszłości i jednocześnie ją organizują między innymi pod kątem obowiązujących przepisów prawa. A zatem, przepisy podatkowe jako jeden z istotnych elementów prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, powinny być znane podatnikom, jeżeli nie przed rozpoczęciem nowego roku podatkowego, to co najmniej z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym, tak by podatnik mógł przygotować się do stosowania nowych przepisów prawa. Wtedy tylko bowiem można skutecznie prowadzić interesy. Nie można się zatem zgodzić ze stanowiskiem organu, że skoro oba akty, a mianowicie, przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (ogłoszone w Dzienniku Ustaw Nr 3, poz. 11 z dnia 12 stycznia 2009 r.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie dokumentu dostawy wyrobów akcyzowych objętych zwolnieniem od akcyzy ze względu na ich przeznaczenie, ewidencji tych wyrobów oraz wykazu środków skażających alkohol etylowy służącego do stosowania zwolnienia od akcyzy (ogłoszone w Dzienniku Ustaw Nr 32, poz. 251 z dnia 27 lutego 2009 r.) zostały ogłoszone przed dniem wejścia ich w życie, tj. przed dniem 1 marca 2009 r., to podatnik miał możliwość zapoznania się z tym przepisami jeszcze przed dokonaniem nabycia oleju napędowego przeznaczonego do celów żeglugi. Taki sposób postępowania organów administracji publicznej w stosunku do podatników, nie dosyć, że narusza standardy państwa prawa, narusza również zasadę zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Stwierdzenie organu, że ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej obciąża wyłącznie podatnika i nie można go przerzucać na organ podatkowy, nie ma racji bytu w sytuacji, gdy przepisy podatkowe wprowadzają nowe urządzenie prawne, tutaj ewidencję wyrobów akcyzowych, przy konieczności zachowania rygorystycznych warunków formalnych, w tym uprzednie poinformowanie właściwego naczelnika urzędu celnego o formie prowadzonej ewidencji. Podatnik ma bowiem prawo domagać się odpowiedniego czasu do przygotowania i zastosowania w praktyce nowych lub zmienionych przepisów podatkowych. Przepisy prawa, które mogą wywołać skutek finansowy w działalności podatnika winny być wprowadzane w życie z właściwym vacatio legis. Obowiązek ustanawiania odpowiedniego vacatio legis wynika z zasad bezpieczeństwa prawnego, pewności obrotu prawnego, poszanowania praw nabytych czy ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, które wywodzi się z zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP. Zasadniczo termin "vacatio legis" określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r., Nr 197, poz. 1172 ze zm.). Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 4 ust. 1 tej ustawy, akty normatywne, zawierające przepisy powszechnie obowiązujące, ogłaszane w dziennikach urzędowych wchodzą w życie po upływie czternastu dni od dnia ich ogłoszenia, chyba że dany akt normatywny określi termin dłuższy. Natomiast kolejne ustępy tego art. 4 wymieniają wyjątki od zasady ogólnej, gdzie vacatio legis może być krótsze. Wprowadzenie w życie nowej ustawy o podatku akcyzowym spełnia wprawdzie regułę wyrażoną w art. 4 ust. 1 ustawy o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych, bowiem vacatio legis jest dłuższe niż 14 dni, jednak wydane do tej ustawy przepisy wykonawcze już tej reguły nie zachowały. Każde wprowadzenie nowej regulacji prawnej dotyczącej podatków lub zmiana podatkowa powinny być uchwalone i opublikowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym, tak by podatnicy mieli czas się do nich należycie przygotować i prawidłowo stosować. Zmiany prawa w szerokiej materii podatkowej niewątpliwie powinny być opublikowane z odpowiednim wyprzedzeniem czasowym, mając na uwadze nie tylko interes Skarbu Państwa, ale jednakowoż również interes obywateli jako podatników. Termin, który nie budzi wątpliwości co do zgodności z ustawą zasadniczą – Konstytucją RP, to co najmniej dwa tygodnie, i to tylko w sytuacji, gdy akt prawny nie wprowadza nowych rozwiązań prawnych, które wywołują skutek podatkowy. W przeciwnym razie zachodzi podstawa do uznania, że doszło do naruszenia konstytucyjnej zasady państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP, co w ocenie Sądu wystąpiło w rozpoznawanej sprawie. Niezależnie bowiem od tego, czy podatnicy wiedzieli z środków masowego przekazu, że wchodzą w życie nowe przepisy w zakresie podatku akcyzowego, to jednak dopóki nowa regulacja prawna lub jej nowelizacja nie zostanie opublikowana, przyjmuje się, że zmiany nie ma i obowiązuje dotychczasowy porządek prawny. Do tego typu sytuacji nie powinno dochodzić, nie świadczy to bowiem o dbałości organów administracji publicznej o interesy podatników. Nie ulega wątpliwości, że nowe przepisy wprowadzające nowy mechanizm kontroli wyrobów akcyzowych ze względu na ich przeznaczenie nakładają na podatników dodatkowe obowiązki. Przepisy prawa, szczególnie przepisy nakładające nowe obowiązki lub pozbawiające uprawnień, powinny być wprowadzane kompleksowo i mieć swoje określone vacatio legis, w rozpoznawanej zaś sprawie, w szczególności w odniesieniu do przepisów rozporządzenia normującego sposób prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych (wprowadzonej w życie nową ustawą o podatku akcyzowym), nie zachowano co do zasady vacatio legis, które umożliwiłoby skarżącemu podatnikowi prawidłowe rozporządzenie swoimi interesami, i to w sytuacji gdy planował skorzystać ze zwolnienia od akcyzy na zasadzie określonej wcześniej obowiązującym przepisem § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego (Dz. U. z 2006 r. Nr 72, poz. 500 z późn. zm.), wprowadzonego w życie na podstawie art. 24 ust. 2 i 25 ust. 5 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). Zgodnie z powyższym przepisem zwolnieniu podlegała sprzedaż olejów napędowych, olejów opałowych lub olejów oznaczonych symbolem PKWiU 22.20.18-02.50 oraz objętych kodem CN 2710 19 81, wykorzystywanych do celów żeglugi (włączając rejsy rybackie), dokonywaną ze składu podatkowego na terytorium kraju uprawnionemu nabywcy lub dokonywaną przez podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt. 2, oraz energię elektryczną wytwarzaną na pokładzie statku. Możliwość takiego zwolnienia od akcyzy powstała zatem znacznie wcześniej, i w oparciu o te przepisy strona skarżąca zakupiła i użyła oleju napędowego do celów żeglugi. Skarżący kierował się tu przeświadczeniem, znajdującym oparcie w obowiązujących wówczas przepisach prawa, że nabywając taki wyrób akcyzowy z przeznaczeniem na cele określone w art. 24 ust. 1 ww. ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, zakupiony olej nie będzie opodatkowany akcyzą. Takie też w istocie są zarzuty skarżącego, że nie wiedział o nowych przepisach podatkowych wprowadzających nowe obowiązki w przedmiocie konieczności prowadzenia ewidencji wyrobów akcyzowych, i tylko z tego powodu ich nie wykonał. Zarzuty te pozostają w bezpośrednim związku z naruszeniem podstawowej zasady wyrażonej w art. 4 ust.1 ww. ustawy o ogłaszaniu aktów prawnych (skierowaną głównie do organów wydających akty wykonawcze), w myśl której data wejścia w życie danego aktu powinna być tak wyznaczona, by pomiędzy ogłoszeniem danego aktu, a jego wejściem w życie upłynęło co najmniej 14 dni. Z uwagi zatem na naruszenie tej zasady i niedopuszczalny sposób wprowadzenia powszechnie obowiązujących nowych regulacji prawnych w przedmiocie podatku akcyzowego, Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela ten zarzut skarżącego, wskazując na istotne naruszenie zasad legislacji, a tym samym standardów obowiązujących w państwie prawa. Przy ponownym rozpoznaniu niniejszej sprawy organ, w związku z tym, że w rozpoznawanej sprawie nie odniósł się do obowiązujących zasad legislacji, jak również jaki wpływ ma ich naruszenie na prawa i obowiązki podatników, winien ponownie rozważyć sytuację skarżącego, doprowadzając do wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich tych wątpliwości w świetle okoliczności faktycznych występujących w sprawie co do sposobu wprowadzenia w życie powszechnie obowiązujących nowych regulacji podatkowych w kontekście możliwości prawidłowego wywiązania się podatnika z obowiązków nałożonych przez prawodawcę w przedmiocie dochowania warunkom przewidzianym w przepisach ustawy o podatku akcyzowym, w szczególności w art. 32 oraz w przepisach wykonawczych do tej ustawy, tj. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 26 lutego 2009 r., koniecznych do nabycia prawa do zwolnienia od akcyzy, przy uwzględnieniu poczynionych wyżej uwag. Zważywszy na powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę, przekazując tym samym organowi sprawę do ponownego jej rozpoznania w zakresie wyżej dokonanych wskazań. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a., o kosztach postępowania zaś orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.