VII SA/Wa 2780/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Urszula Wilk, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B.J. i J.J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego skargę oddala Przedmiotem skargi wniesionej przez B.J. i J.J. jest decyzja [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego z [...] października 2011 r. Nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...] sierpnia 2011 r. Nr 272/2011. Wymienioną decyzją z [...] sierpnia 2011 r. organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego, w oparciu o art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej k.p.a.) oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010 r., poz. 1623 ze zm.), po rozpatrzeniu sprawy adaptacji strychu na cele mieszkalne w istniejącym budynku mieszkalnym zlokalizowanym na terenie działki nr ewid. [...] przy ul. [...] w [...] - umorzył postępowanie administracyjne. W sentencji decyzji organ I instancji zaznaczył, że inwestorami w sprawie są B. i J.J. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał zaś, że w dniu [...] kwietnia 2011 r. w trakcie kontroli stwierdzono, iż na cele mieszkalne wykorzystywane jest całe poddasze budynku. Nad poddaszem jest strych nieużytkowy. B.J. oświadczyła, że strych jest niezagospodarowany i nieużytkowany, i nie ma podłóg. Budynek został wybudowany w latach 30 ubiegłego wieku. Poddasze urządzono od razu tak, jak w obecnej postaci, gdyż było ono przeznaczone pod wynajem. Mając powyższe na względzie organ uznał, iż nie można stwierdzić zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 71 Prawa budowlanego wskazujących na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Podał, że w takiej sytuacji nie znajduje podstaw do stwierdzenia samowoli budowlanej, ani podejmowania działań w przypisanym ustawowo zakresie. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.K. . Osoba ta, pismem z [...] marca 2011 r. wystąpiła do organu nadzoru budowlanego o interwencję w sprawie robót polegających na dokonaniu zmian w ww. budynku, poprzez zaadoptowanie strychu-alkow na cele mieszkalne i to na jej żądanie postępowanie w sprawie zostało wszczęte. W odwołaniu A.K. wskazała, że przedmiotem postępowania była i nadal jest niezgodna z prawem adaptacja poddasza na cele użytkowe, a nie jak napisano w decyzji nie użytkowanego strychu znajdującego się nad mieszkaniem Państwa J. Wskazała, że trzy z czterech alkow zostały zaadaptowane na cele mieszkaniowe bez zgody właściwego urzędu i współwłaściciela budynku, w trudnym do sprecyzowania okresie, czwarta alkowa, w której była suszarnia została zaadaptowana na potrzeby mieszkaniowe cztery lata temu. Zainstalowane zostało ogrzewanie, wylano podłogi, doprowadzono elektryczność oraz wykonano okładzinę ścienną z płyt gipsowych. Na dowód powyższego A.K. załączyła do odwołania oświadczenie wcześniejszego współwłaściciela budynku, od którego kupiła potwierdza, że adaptacja ostatniej części poddasza miała miejsce w roku 2007. Nadto, odwołująca się wskazała, że w dniu oględzin mających miejsce 26 kwietnia 2011 r. wyraźnie wniosła do protokołu sprzeciw wobec nieprawdziwych informacji przekazanych przez druga stronę, jakoby poddasze od zawsze w całości było użytkowane na cele mieszkaniowe. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] października 2011 r. Nr 1480/11, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania A.K. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] , uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy omówił na wstępie podstawowe przepisy postępowania administracyjnego regulujące postępowanie dowodowe, po czym stwierdził, iż decyzja organu I instancji została wydana z ich naruszeniem. Rozwijając powyższe organ II instancji podał, że PINB w [...] przede wszystkim dokonał błędnej kwalifikacji żądania wyrażonego w piśmie A.K. z [...] marca 2011 r. Przypomniał, że A.K. wnosiła o zbadanie adaptacji części obiektu na cele mieszkalne, co potwierdzała również kopia rzutu poddasza przedmiotowego obiektu załączona do w/w wniosku. Organ I instancji winien był prowadzić postępowanie wyjaśniające w takim też zakresie. Wprawdzie czynności kontrolne wykazały, że strych obiektu jest nieużytkowany, to i tak nie on był przedmiotem żądania A.K. . We wniosku chodziło bowiem o poddasze obiektu (przygórki), użytkowane na cele mieszkalne przez B. i J.J. . Następnie, organ odwoławczy przywołał treść art. 71 § 1 pkt 2 Prawa budowlanego i wskazał, że twierdzenie organu I instancji odnośnie niezaistnienia okoliczności wskazanych w tym przepisie (wskazujących na zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części) nie budzi wątpliwości co do strychu obiektu, nie jest ono jednak oczywiste w stosunku do poddasza mieszkalnego. PINB w [...] nie wykazał, że nie nastąpiła nielegalna zmiana sposobu użytkowania poddasza na cele mieszkalne. Przy czym, jak wskazał organ odwoławczy, w sprawie nie budzi wątpliwości fakt użytkowania ww. części obiektu na cele mieszkalne (zapisy protokołu z [...] kwietnia 2011 r.). Organ powiatowy winien był zatem na podstawie pozwolenia na budowę i zatwierdzonej dokumentacji projektowej, jak też na podstawie dokumentacji związanej z oddaniem obiektu do użytkowania porównać obecne przeznaczenie poddasza z zaprojektowanym, celem ustalenia czy nastąpiła zmiana sposobu jego użytkowania. Organ odwoławczy wskazał również, że w aktach sprawy brak jest dokumentów poświadczających prawidłowe ustalenie stron postępowania. Organ, przed którym toczy się postępowanie obowiązany jest, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane dodatkowo precyzuje pojęcie strony w stosunku do postępowania administracyjnego w sprawach budowlanych, poddanych reżimowi ustawy Prawo budowlane. W konsekwencji oznacza to, że na organie wszczynającym postępowanie z urzędu lub na wniosek strony ciąży ustawowy obowiązek ustalenia podmiotów posiadających legitymację strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., a następnie zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami. [...] WINB wskazał w końcu, że wobec faktu, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i wykraczającym poza dyspozycję art. 136 k.p.a., zasadne było zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Podał, że wydanie rozstrzygnięcia kasatoryjnego jest niezbędne dla zapewnienia stronom postępowania instancyjnej kontroli zebranego materiału dowodowego i jego kwalifikacji prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2011 r. skarżący B.J. i J.J. podnieśli, że stanowisko organu wojewódzkiego jest nie do przyjęcia, w tym poglądy tego organu jak i wskazania co do dalszego postępowania. Skarżący nie zgodzili się z organem odwoławczym co do tego, aby kwestię legalności sposobu użytkowania części obiektu ocenić na podstawie pozwolenia na budowę, zatwierdzonej dokumentacji budowlanej i związanej z oddaniem obiektu do użytkowania poprzez porównanie stanu istniejącego ze stanem projektowanym. Wskazali, że przedmiotowy obiekt wybudowany został w latach 30 poprzedniego wieku i jest mało prawdopodobne, aby zachowała się jakakolwiek dokumentacja z nim związana. Skarżący za chybiony uznali również zarzut organu odwoławczego pod adresem organu powiatowego, dotyczący ustalenia stron postępowania. Powołali się w tym miejscu na oświadczenie A.K. złożone do protokołu, a wskazujące na to, że jest współwłaścicielką pomieszczeń na poddaszu. Nietrafny jest zdaniem skarżących także zarzut organu odwoławczego dotyczący błędnej kwalifikacji żądań skarżącej. Z protokołu kontroli z [...] kwietnia 2011 r. jednoznacznie wynika, co było faktycznym przedmiotem skargi (tzw. przygórki bezpośrednio przylegające do pomieszczeń mieszkalnych na poddaszu). Przygórki te opisane są w protokole, odnoszą się także do nich oświadczenia stron. Strych nad poddaszem jest opisany dodatkowo dla wskazania, iż nie jest przedmiotem skargi. Strony były obecne przy oględzinach, protokół został im odczytany, złożyły swoje oświadczenia i podpisały go mając pełne rozeznanie, które pomieszczenia są przedmiotem kontroli. Niedostatecznie czytelna redakcja zawiadomienia PINB w [...] o wszczęciu postępowania z [...] marca 2011 r., skutkująca niezbyt dokładnym określeniem przedmiotu postępowania, wynika z nazewnictwa użytego w piśmie A.K. określającym, że chodzi o "adaptację strychu-alkow na cele mieszkalne". Powyższe stwarza -zdaniem skarżących- graniczące z pewnością wrażenie, że zaskarżona decyzja była zredagowana w oparciu o technologię "kopiuj-wklej", a nie rzetelną i wnikliwą analizę materiału dowodowego. Odnosząc się do meritum sprawy skarżący wskazali, że organ odwoławczy nie dokonał właściwej analizy, czy w sprawie faktycznie zaistniały okoliczności wymienione w art. 71 Prawa budowlanego, tj. czy doszło do samowolnej zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego, czyli pomieszczeń na poddaszu w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W dalszej części skargi w ww. kwestii, skarżący wywiedli, że w sprawie nie doszło do zmiany sposobu użytkowania w rozumieniu powyżej wymienionej regulacji prawnej i nie było podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Wstawienie szafy bądź wersalki do pomieszczenia bezpośrednio przylegającego do pokoju na poddaszu w budynku mieszkalnym, czy też zamontowanie w takim pomieszczeniu urządzeń sanitarnych nie zmienia wymagań higieniczno-sanitarnych oraz bezpieczeństwa pożarowego. Konkludując, skarżący wskazali na wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Rozprawę w sprawie wyznaczono na dzień 4 kwietnia 2012 r. Podczas rozprawy w dniu 4 kwietnia 2012 r. B.J. i J.J. oświadczyli do protokołu, że są współwłaścicielami przedmiotowego w sprawie budynku, który został wybudowany w latach 30-tych. Wskazali, że w budynku tym są wyodrębnione lokale, a oni są właścicielami lokalu znajdującego się na poddaszu. Wskazali również, że budynek jest parterowy z poddaszem użytkowym i nieużytkowym strychem, a sporne przygórki znajdują się na poddaszu tego budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Przypomnienia wymaga, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2011 r. Orzeczenie to zapadło w sprawie wszczętej przez organ powiatowy na wniosek A.K. (zawarty w piśmie z [...] marca 2011 r.), a sprawa dotyczyła adaptacji przez B. i J.J. (skarżących) powierzchni poddasza - przygórków na cele mieszkalne bez uzyskania stosownego pozwolenia. Zaskarżonym orzeczeniem [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. (w brzmieniu obowiązującym od 11 kwietnia 2011 r.) uchylił w całości decyzję organu powiatowego z [...] sierpnia 2011 r., wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (z przyczyn przedmiotowych) i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż przeprowadzone przez organ powiatowy postępowanie było niedokładne i nierzetelne, a zasadnicze kwestie w sprawie pozostały nie wyjaśnione. Tym samym ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała w szczególności prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy ww. przepisu - art. 138 § 2 k.p.a. Wskazać zatem w tym miejscu należy, iż stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z przytoczonego unormowania wynika, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji kasatoryjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch przesłanek. Organ ten musi przede wszystkim w sposób niewątpliwy stwierdzić, iż działanie organu I instancji było wadliwe, bo naruszające przepisy procesowe. Nadto, organ ten winien ustalić, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Ustalając zaistnienie drugiej z wymienionych przesłanek organ odwoławczy nie może zapominać o uprawnieniu jakie przysługuje mu z mocy art. 136 k.p.a. (który umożliwia uzupełnienie postępowania na etapie II instancji). Dlatego też, w ocenie Sądu, stosując art. 138 § 2 k.p.a. w obecnym brzmieniu organ odwoławczy winien rozważyć, czy zakres postępowania jest na tyle szeroki, że wymaga przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, albowiem jego uzupełnienie nie może odbyć się w oparciu o ww. art. 136 (z uwagi na art. 15 k.p.a. i uregulowaną w nim zasadę dwuinstancyjności). Stosując omawiany przepis w niniejszej sprawie [...] WINB zarzucił organowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez nie ustalenie stron tego postepowania, jego zakresu oraz nie wyjaśnienie meritum sprawy, tj. czy doszło, czy też nie do zmiany sposobu użytkowania części obiektu budowlanego w rozumieniu art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Dostrzegając powyższe oraz mając na uwadze treść wydanej w sprawie decyzji organu I instancji, jak i materiał dowodowy, który posłużył do jej wydania, Sąd uznał zastrzeżenia organu odwoławczego za zasadne. W konsekwencji, za zasadne Sąd uznał także zastosowanie w okolicznościach sprawy przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. i wydanie na jego podstawie orzeczenia kasatoryjnego. Wskazać w tym miejscu trzeba, iż sprawa została zainicjowania wnioskiem złożonym przez A.K., która pismem z [...] marca 2011 r. zwróciła się o zbadanie legalności zaadoptowania struchu-alkow na cele mieszkalne (a wcześniej wykorzystywanych gospodarczo) w budynku przy ul. [...] w [...]. Organ powiatowy po zapoznaniu się z tym pismem, wszczął postępowanie w sprawie adaptacji strychu na żądanie ww., o czym zawiadomił m.in. skarżących. Następnie, organ powiatowy w dniu [...] kwietnia 2011 r. przeprowadził oględziny na nieruchomości, po czym w dniu [...] sierpnia 2011 r. wydał decyzję w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. krótko w uzasadnieniu wskazując, że nie stwierdził zaistnienia okoliczności wymienionych w art. 71 Prawa budowlanego. Z akt administracyjnych tego organu wynika, iż nie przeprowadził on rzetelnego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie. Nie ustalił po pierwsze - w sposób bezsporny jaki jest zakres tego postępowania. Postępowanie zostało wszczęte w sprawie adaptacji strychu, ale jednocześnie na żądanie A.K. , która nie tyle kwestionowała sposób użytkowania strychu co tzw. przygórków znajdujących się na poddaszu. Tymczasem organ I instancji wszczął postępowanie w zakresie strychu i w takim zakresie przeprowadził oględziny obiektu, co wynika z treści protokołu z [...] kwietnia 2011 r. (w którym to wskazano, że "dokonano oględzin w sprawie adaptacji strychu). Po drugie – przed uruchomieniem tego postępowania nie ustalono interesu prawnego żądającej – A.K.. Nie wyjaśniono w efekcie czy jest ona stroną w sprawie, i czy na jej żądanie postępowanie może zostać wszczęte. Nadto, w postępowaniu tym nie ustalono pozostałych stron postępowania. W aktach administracyjnych organu I instancji nie ma bowiem żadnej dokumentacji dotyczącej spornego budynku, na podstawie której możliwe byłoby ustalenie stanu prawnego tego obiektu, a w konsekwencji osób mających interes prawny w sprawie. Dane w tym zakresie zostały podane przez skarżących i uczestniczkę postępowania dopiero do protokołu Sądu na rozprawie w dniu 4 kwietnia 2012 r. Natomiast na podstawie akt organu I instancji nie można poczynić żadnych ustaleń w tym zakresie. Same oświadczenia biorących udział w oględzinach w dniu [...] kwietnia 2011 r. (a właściwie jedynie A.K. ) należy ocenić w tej kwestii za niewystarczające. Po trzecie, podnieść należy, iż jedynym dowodem, na podstawie którego organ I instancji poczynił ustalenia faktyczne i wydał decyzję o umorzeniu postępowania, jest protokół z oględzin na nieruchomości mających miejsce [...] kwietnia 2011 r. Z protokołu tego wynika, iż strych budynku jest nieużytkowany, a poddasze w całości przeznaczone na cele mieszkalne. Zgodnie z zawartym w protokole oświadczeniem B.J., budynek pochodzi z lat 30 poprzedniego wieku, a poddasze od początku miało takie przeznaczenie jak w chwili obecnej. A.K. do protokołu z oględzin oświadczyła natomiast, że cztery alkowy na poddaszu są użytkowane w sposób niezgodny z aktem notarialnym, na mocy którego stała się ich współwłaścicielem. Wskazała też, że trzy lata temu jedna z alkow została przerobiona na pomieszczenie mieszkalne, pozostałe także (ale w innym już czasie) zostały na ten cel zaadoptowane. Organ powiatowy wydając decyzję [...] sierpnia 2011 r. w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. poprzestał tylko na tym protokole z oględzin, przy czym -jak wynika z uzasadnienia decyzji tego organu- uwzględnił jedynie oświadczenia B.J., a pominął w swojej ocenie stanowisko A.K. Do okoliczności podniesionych przez uczestniczkę postępowania w ogóle się nie odniósł. Nie uznał też za stosowne, wobec takich rozbieżności wynikających z oświadczeń spornych stron sprawy, uzupełnić akta o dodatkowy materiał dowodowy, w szczególności o jakiekolwiek dokumenty dotyczące spornego obiektu, na podstawie których możliwe byłoby ustalenie pierwotnego przeznaczenia pomieszczeń znajdujących się na poddaszu (chociażby o akt notarialny, na który wskazała uczestniczka postępowania). W konsekwencji, organ ten nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że w sprawie nie zachodzą okoliczności wymienione w art. 71 Prawa budowlanego. Kwestia ta nie tylko nie została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji tego organu, ale także nie można jej stwierdzić na podstawie akt administracyjnych, którymi organ ten dysponował. Powyższe zasadnie -w ocenie Sądu- zostało podniesione przez organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji. Zasadnie też organ ten uznał, że decyzja o umorzeniu postępowania jest co najmniej przedwczesna, albowiem nie została poprzedzona wystarczającą oceną, opartą na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Zgodzić się również trzeba z organem odwoławczym, co do tego, że w sprawie w istocie zabrakło postępowania wyjaśniającego w kwestii zasadniczej. Słusznie [...] WINB wskazał bowiem, że co prawda z protokołu oględzin wynika, że obecnie poddasze budynku jest w całości wykorzystywane na cele mieszkalne, to z akt sprawy nie wynika już jakie było poprzednie przeznaczenie tej części obiektu, i czy ewentualna zmiana przeznaczenia tzw. przygórków wypełnia dyspozycję art. 71 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Z uwagi na wady proceduralne w działaniu organu I instancji i zakres sprawy pozostający do wyjaśnienia, organ ten w konsekwencji prawidłowo -w ocenie Sądu- zastosował art. 138 § 2 k.p.a. Jednocześnie Sąd w tym miejscu zauważa, iż wydanie tego rodzaju rozstrzygnięcia nie przesądza w żaden sposób o końcowym wyniku sprawy. Umożliwi natomiast usunięcie stwierdzonych w tej sprawie błędów popełnionych przez organ powiatowy i pozwoli na uzupełnienie materiału dowodowego oraz na rzetelne (a nie pobieżne), zgodne z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. wyjaśnienie sprawy. Z tych też przyczyn zaskarżoną decyzję Sąd uznał za zgodną z prawem, a zarzuty skargi za niezasługujące na uwzględnienie. W kontekście treści skargi Sąd dodatkowo zauważa, iż z przyczyn powyżej przedstawionych nie stwierdził aby doszło do naruszenia w sprawie art. 138 § 2 k.p.a. Nie budzi wątpliwości Sądu, iż decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów procesowych regulujących postępowanie dowodowe oraz art. 105 § 1 k.p.a. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że z uwagi na braki w materiale dowodowym sprawy i wątpliwości dotyczące zakresu postępowania w jakim sprawa była prowadzona (a następnie została umorzona), konieczne było skierowanie jej do ponownego rozpatrzenia do organu I instancji, w innym razie doszłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania uregulowanej w art. 15 k.p.a. Sprawa w obu instancjach winna bowiem przede wszystkim toczyć się w tym samym zakresie. Reasumując, [...] WINB prawidłowo wskazał na błędy skutkujące naruszeniem przepisów procesowych, popełnione w sprawie przez organ I instancji. MWINB wykazał też w sprawie zaistnienie drugiej przesłanki, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., tj. że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku