II GZ 249/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 14 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 10/12 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia zezwolenia oraz odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży postanawia: oddalić zażalenie. Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2011 r. skarżąca B. B. zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2011 r., nr [...], w przedmiocie uchylenia zezwolenia oraz odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca podniosła, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa. W jej ocenie, wykonanie tego aktu może doprowadzić do wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, w postaci: zakończenia prowadzonej działalności gospodarczej oraz utraty klienteli i związanych z tym dochodów dla niej i jej rodziny. Ponadto podniesiono, że lokal, w którym prowadzona jest działalność nie może być wykorzystany na cele mieszkalne. W dalszej części uzasadnienia wnioskodawczyni podkreśliła, iż prowadzi sprzedaż napojów alkoholowych we wskazanym miejscu od 1995 r., zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych wydano jej w oparciu o obowiązujące przepisy prawa, do Urzędu Miasta L. nigdy nie wpłynęła skarga kwestionująca prawidłowość wydania tych zezwoleń i prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych, zaś wielokrotne kontrole lokalu nie stwierdziły uchybień. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Lu 10/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując się na treść przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, zwanej dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może postanowić, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja złożonego wniosku musi w sposób przekonujący wskazywać na konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a możliwością wystąpienia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd I instancji podniósł, że skarżąca w uzasadnieniu wniosku wskazała jedynie, że zaprzestanie sprzedaży napojów alkoholowych może doprowadzić do zlikwidowania prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. W odniesieniu do tej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że z rejestru Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wynika, że skarżąca prowadzi działalność, której podstawowym przedmiotem jest, zgodnie z zadeklarowanym kodem PKD 56.21.Z: Przygotowywanie i dostarczanie żywności dla odbiorców zewnętrznych (catering). W związku z tym, w ocenie Sądu I instancji, nie można wysunąć jednoznacznego wniosku, że skarżąca na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostanie całkowicie pozbawiona możliwości osiągania dochodu z prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej, że zmuszona będzie ją zakończyć. Bezpodstawne jest również twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd I instancji podniósł przy tym, że na poparcie podnoszonych zagrożeń o charakterze majątkowym skarżąca nie wskazała nawet, jakie konkretnie szkody i w jakim rozmiarze mogą pojawić się w związku z brakiem zastosowania ochrony tymczasowej, nie dołączyła żadnych dokumentów wskazujących na jej sytuację życiową i majątkową, a nawet hipotetycznie nie wykazała możliwości wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji podkreślił, że w sytuacji niemożności sprzedaży alkoholu obroty ze sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej niewątpliwie zostaną ograniczone, jednakże w dalszym ciągu będzie istniała możliwość kontynuowania działalności w podstawowym zakresie, tj. przygotowywania i dostarczania żywności. Na powyższe postanowienie B. B. wniosła zażalenie, zaskarżając orzeczenie w całości. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, że nigdy nie prowadziła działalności związanej z cateringiem, ograniczając się wyłącznie do prowadzenia Winiarni (tylko przy rejestrowaniu działalności gospodarczej, bądź jej aktualizacji podała więcej rodzajów działalności niż zamierzała wykonywać). Podjęcie działalności związanej z cateringiem łączyłoby się z koniecznością rozeznania rynku oraz z podjęciem działań przygotowawczych w tym kierunku, na co ponadto wymagany jest znaczny okres czasu. Skarżąca wskazała również, że nie można wykluczyć sytuacji, w której podjęcie takiej działalności zakończyłoby się niepowodzeniem. W związku z powyższym B. B. stwierdziła, że rozważania Sądu I instancji powinny ograniczyć się do obecnie prowadzonej działalności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Okoliczności przez nią wskazane nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie podano bowiem żadnych faktów, które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody. Podkreślić należy, iż w uzasadnieniu zażalenia strona ograniczyła się jedynie do polemiki z Sądem I instancji odnośnie zakresu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, skupiając się wyłącznie na wykazaniu, że nigdy dotychczas nie prowadziła działalności cateringowej, a podjęcie kroków zmierzających do realizacji takiego przedsięwzięcia wiązałoby się z wieloma trudnościami (czas, konieczność rozeznania rynku, ryzyko niepowodzenia). W żaden sposób jednakże w treści zażalenia nie zostało wykazane niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i zarazem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Samo zaś przytoczenie we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wprost z przepisu przesłanek, bez żadnego uzasadnienia zawierającego odniesienie się do konkretnych okoliczności określających sytuację, w jakiej skarżąca znajduje się obecnie oraz mogłaby się znaleźć po wykonaniu decyzji nie stanowi usprawiedliwienia dla zastosowania ochrony tymczasowej. Powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. Sąd podejmując rozstrzygnięcie musi bowiem opierać się na jakimś materiale pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia do złożonego wniosku, a tym samym brak uprawdopodobnienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwia sądowi jego ocenę oraz uwzględnienie niniejszego zażalenia. Powyższej oceny nie zmienia także argument ewentualnego pogorszenia sytuacji finansowej skarżącej, spowodowany utratą klienteli oraz związanych z tym dochodów zwłaszcza, gdy Sądowi nie jest znana jej aktualna sytuacja materialna i nie może on w celu dokonania weryfikacji złożonego wniosku i pełnej jego analizy posłużyć się jakimkolwiek materiałem dowodowym. Spowodowanie, wskutek wykonania zaskarżonej decyzji, dolegliwości rodzącej określony skutek faktyczny w finansach skarżącej – w postaci zmniejszenia dochodów – nie jest okolicznością, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie strony skarżącej, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.