II SA/Bk 767/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Stanisław Prutis, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Roleder, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko (spr.), Protokolant Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 05 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego - oddala skargę.- Skarga została wywiedziona na tle następujących okoliczności. Decyzją z dnia [...].08.2011r. Burmistrz C. B. po rozpoznaniu wniosku A. L. z dnia 5.05.2011r. o wymeldowanie P. L. z pobytu stałego w lokalu Nr [...] położonego w budynku przy ulicy Ż. [...] w C. B., uwzględnił wniosek. Organ wskazał, że strony są małżeństwem, które wraz z dziećmi wyjechało razem w 2005r. do N. Tam doszło do separacji małżonków. A. L. w 2009r. wyprowadziła się z dziećmi od męża. W 2010r. orzeczony został rozwód między stronami. Po powrocie do Polski skarżąca nie mogła zamieszkać w C. B., gdyż mąż uniemożliwił jej dostęp do lokalu i wniósł o wymeldowanie. W równolegle prowadzonym postępowaniu o wymeldowanie skarżącej, zostały w dniu 28.04.2011r. przeprowadzone oględziny lokalu. W protokole z oględzin stwierdzono, że w lokalu znajdują się rzeczy matki P. L., a także rzeczy należące do skarżącej i jej męża. Protokół z oględzin włączono do akt postępowania z wniosku skarżącej o wymeldowanie męża. W toku postępowania przesłuchano strony oraz świadków w osobach: A. W. I. – matki P. L., obecnie zamieszkującej w lokalu w C. B., P. B. – siostrzenicy P. L., E. Z. – siostry skarżącego, M. F. – sąsiadki stron, mieszkającej pod numerem [...], M. i D. S. – innych sąsiadek stron z tego samego piętra, D. G. – drugiej siostry P. L., C. K. – właścicielki pobliskiego sklepu spożywczego oraz Ł. D. B. – siostrzeńca P. L. Świadków słuchano na okoliczność pobytów P. L. w lokalu. W oparciu o przedstawiony materiał dowodowy organ I instancji uznał, że spełniona została przesłanka opuszczenia lokalu przez P. L. i orzekł o wymeldowaniu go z pobytu stałego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył P. L. zarzucając naruszenie art. 15 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Podniósł, że z lokalu się nie wyprowadził z zamiarem trwałego opuszczenia, gdyż jest to miejsce, z którym łączy go zamiar trwałego pobytu. Podkreślił, że cały czas ponosi koszty utrzymania lokalu. W obecnym miejscu pobytu przybywa jedynie czasowo, o czym ma świadczyć fakt zgłoszenia w dniu 19.05.2011r. pobytu czasowego za granicą. Wojewoda P. po rozpoznaniu powyższego odwołania decyzją z dnia [...].09.2011r. orzekł o uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej i odmowie wymeldowania P. L. z pobytu stałego pod adresem ulica Ż. [...] w C. B. W uzasadnieniu decyzji odwoławczej organ II instancji podkreślił, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "opuszczenie lokalu" stąd stało się ono przedmiotem licznych orzeczeń i komentarzy. W ich świetle, przy ustalaniu, czy nastąpiło opuszczenie lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, należy zbadać zamiar osoby, która ma być wymeldowana, trwałość zamiaru i dobrowolność decyzji o opuszczeniu lokalu. Przy czym opuszczenie miejsca pobytu nie oznacza jedynie fizycznego przebywania w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego. Dla zaistnienia tej przesłanki konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu towarzyszyła wola opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu oraz zamiar stałego związania się z nowym miejscem, urządzenia w nim trwałego centrum życiowego. Ma to istotne znaczenie dla ustalenia, czy doszło do opuszczenia lokalu w rozumieniu w/w przepisu. W ocenie wojewody, organ I instancji przedwcześnie uznał, że P. L. opuścił sporny lokal w sposób trwały i dobrowolny. Brak fizycznego przebywania w lokalu, nie oznacza w ustalonym stanie faktycznym, że nastąpił trwała rezygnacja z pobytu w tym lokalu. Bezspornym jest, że P. L. wyjechał z C. B. wspólnie z żoną i dziećmi do N. w 2005r. Tego wyjazdu nie można uznać za opuszczenie miejsca pobytu stałego skoro miały później miejsce przyjazdy do lokalu, samodzielne lub z rodziną. Pewnym też jest, że od wyjazdu do Norwegii uległa zmianie sytuacja rodzinna odwołującego się, gdyż od września 2009r. pozostawał on w separacji z żoną A. L. a w grudniu 2010r. orzeczony został ich rozwód. W toku prowadzonego postępowania ustalono, że P. L. nie zerwał definitywnie więzi z miejscem stałego zameldowania. W ciągu ostatnich kilku lat, kiedy małżeństwo uległo rozpadowi, przyjeżdżał do kraju kilka razy w roku i przebywał wówczas w miejscu stałego zameldowania. Fakt ten potwierdzają wszyscy świadkowie, w tym niespokrewnieni z P. L. P. L. nie zabrał też z mieszkania wszystkich swoich rzeczy. W związku z powyższym w kontekście całego materiału dowodowego, nie można uznać, że P. L. zrezygnował trwale z pobytu pod adresem stałego zameldowania, a zatem nie zaistniała przesłanka jego wymeldowania. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję wywiodła A. L., która zarzuciła decyzji: - wadliwe uznanie, że P. L. nie opuścił lokalu przy ulicy Ż. [...] m. [...] w C. B. w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, podczas gdy ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że jego centrum życiowe znajduje się w N., tam przebywa już od przeszło 6 lat, ma legalną pracę, po rozwodzie z A. L. związał się z inną kobietą, teraz wspólnie zamieszkują i pracują w N. i nie zamierza wracać do lokalu w C. B. - nierozważenie przez organ II instancji, że P. L. zabrał z przedmiotowego mieszkania niemal wszystkie swoje rzeczy osobiste, a te, które zostały, P. L. pozwolił zabrać dla siostrzeńca, co świadczy o tym, że nie zamierza wracać do przedmiotowego lokalu. Podnosząc powyższe zarzuty A. L. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu albowiem zaskarżona decyzja odmawiająca wymeldowania P. L. nie naruszyła przepisów prawa. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, organ wydaje na wniosek lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Legalność decyzji dokonującej wymeldowania na podstawie przytoczonego wyżej przepisu, zależy od nadania właściwego znaczenia terminowi "opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez wymeldowania". W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu w/w przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (vide: wyrok NSA z 23.04.2001r. sygn. VSA 3169/00, Lex nr 50123). W ocenie sądu rację ma Wojewoda Podlaski, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka trwałego opuszczenia przez P. L. miejsca stałego zameldowania pod adresem C. B. ulica Ż. [...]. Fakt wyjazdu za granicę w celach zarobkowych nie jest równoznaczny z trwałym opuszczeniem miejsca stałego pobytu w Polsce. Świadczą o tym fakty ustalone w postępowaniu, takie jak zatrzymywanie się P. L. pod wyżej wskazanym adresem w okresach pobytu w kraju, pozostawienie w mieszkaniu części rzeczy osobistych oraz deklarowana wobec rodziny i znajomych wola powrotu do miejsca stałego pobytu. Z zeznań świadków, w tym także osób niespokrewnionych ze stronami, wynikało, że P. L. kilka razy do roku przyjeżdża do Polski i zatrzymuje się wówczas w mieszkaniu w C. B. Z twierdzeń P. L., którym w tej części nie zaprzeczyła skarżąca, wynikało zaś, że to on nadal reguluje należności za lokal. Oględziny lokalu wykazały zaś pozostawanie w mieszkaniu rzeczy osobistych należących do P. L. Powyższe w połączeniu z deklarowaną wolą powrotu do lokalu, rzeczywiście nie pozwalało na wymeldowanie P. L. Wymeldowanie zawsze jest następstwem definitywnego zerwania więzi z miejscem stałego pobytu, którego to zerwania więzi z lokalem w C. B. nie było ze strony P. L. Ewidentnym wyrazem braku zerwania przez byłego męża skarżącej więzi z lokalem mieszkalnym w Polsce było usuwanie wymienionych wcześniej przez skarżącą zamków w drzwiach mieszkania. Fakt przebywania przez większość miesięcy w roku poza granicami Polski, związany z pracą, nie stanowi przeszkody dla posiadania miejsca stałego pobytu w kraju w sytuacji, gdy więź z tym miejscem jest utrzymywana. Wyjazdy i powroty do miejsca stałego pobytu są bowiem zjawiskiem normalnym i pochopne jest wyprowadzanie z tego faktu wniosku o opuszczeniu miejsca zameldowania. Dowody zgromadzone w aktach sprawy, należycie ocenione przez organ odwoławczy, nie świadczą o tym, że uczestnik postępowania w sposób trwały i definitywny zerwał więzi z lokalem, a co z tym się wiąże, że zaistniały podstawy do wymeldowania go z miejsca pobytu stałego. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę jako bezzasadną oddalił (art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).-