II GSK 843/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Sędzia del. WSA Piotr Pietrasz Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 161/12 w sprawie ze skargi "D. A. D." Spółki jawnej w Ł. na uchwałę Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Województwa [...] na rzecz "D. A. D." Spółki jawnej w Ł. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Łd 161/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił skargę "D. A. D." Spółki jawnej z siedzibą w Ł. na informację w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu z budżetu Unii Europejskiej zawartą w uchwale Zarządu Województwa [...] z dnia [...] marca 2011 r., nr [...], stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia Zarządowi Województwa. Ponadto, Sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej spółki 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia. W dniu [...] sierpnia 2010 r. na stronie internetowej www.[...].pl został ogłoszony Konkurs dla naboru nr 4 wniosków o dofinansowanie projektów w ramach Osi Priorytetowej IV Społeczeństwo informacyjne, Działanie IV.3 E-technologie dla przedsiębiorstw Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013. Zgodnie z informacją zawartą w tym ogłoszeniu oraz w § 6 ust. 19 Regulaminu Konkursu (stanowiącego załącznik do uchwały nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.) formularz wniosku o dofinansowanie projektu należało przesłać za pomocą generatora wniosków w terminie 23 sierpnia – 24 września 2010 r. Natomiast z § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu wynikało m.in., że "w przypadku uzasadnionego braku możliwości przesłania we wskazanym terminie za pomocą generatora wniosków o dofinansowanie projektów wypełnionego formularza wniosku o dofinansowanie projektu, warunkiem uczestnictwa w Konkursie jest złożenie przez wnioskodawcę wypełnionego formularza wniosków (w wersji papierowej i elektronicznej – np. CD) wraz z załącznikami zgodnie z zapisami § 6 niniejszego Regulaminu Konkursu (...). Wnioskodawca jest zobowiązany udokumentować brak możliwości przesłania we wskazanym terminie za pomocą generatora wniosków o dofinansowanie projektów wypełnionego formularza wniosku o dofinansowanie projektu." W dniu 24 września 2010 r. do Instytucji Zarządzającej [...] wpłynął wniosek o dofinansowanie projektu pod nazwą "Podniesienie konkurencyjności firmy D. A. D. poprzez wprowadzenie systemu Stylista On-Line, sklepu internetowego i platformy do zarządzania zamówieniami", złożony w imieniu skarżącej spółki. Do wniosku załączono również oświadczenie z dnia 23 września 2010 r. o braku możliwości przesłania wniosku za pomocą generatora wniosków z powodu awarii łącza internetowego. Oświadczenie to zostało podpisane przez J. U. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. Instytucja Zarządzająca [...] poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie formalnej projektu. Powodem takiej oceny było nie przedstawienie przez wnioskodawcę wyjaśnień odnośnie braku możliwości przesłania wniosku za pomocą generatora wniosków. "D. A. D." Spółka jawna złożyła protest dotyczący negatywnej oceny formalnej wniosku o dofinansowanie projektu. Do wniosku załączono pełnomocnictwo udzielone J. U. w dniu 24 września 2010 r. do reprezentowania wnioskodawcy we wszelkich sprawach dotyczących wniosku o dofinansowanie projektu. Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Zarząd Województwa [...] oddalił protest od etapu oceny formalnej projektu. Instytucja Zarządzająca [...] stwierdziła, że wnioskodawca nie spełnił warunku uczestnictwa w Konkursie określonego w § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu. Organ podkreślił, że przedłożone wraz z dokumentacją aplikacyjną oświadczenie z dnia 23 września 2010 r. o braku możliwości złożenia wniosku za pomocą generatora wniosków nie zostało podpisane przez wnioskodawcę, lecz przez J. U. W ramach złożonej dokumentacji aplikacyjnej nie został przedstawiony żaden dokument potwierdzający prawo do reprezentowania skarżącej spółki przez J. U., zaś stosowne pełnomocnictwo zostało dołączone dopiero na etapie procedury odwoławczej. Organ wskazał również, że wspomniane pełnomocnictwo zostało udzielone w dniu 24 września 2010 r., podczas gdy wskazane wyżej oświadczenie przedłożone w dokumentacji aplikacyjnej zostało podpisane przez J. U. w dniu 23 września 2010 r. W tej sytuacji Zarząd Województwa stwierdził, że zgodnie z art. 104 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej określana jako "kc") jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna. "D. A. D." Spółka jawna wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na informację w przedmiocie oceny projektu zawartą we wskazanej uchwale. Skarżąca zarzuciła w szczególności błędną wykładnię art. 60 kc i niewłaściwe zastosowanie art. 104 kc poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że oświadczenie o przyczynach niemożliwości złożenia wniosku za pomocą generatora wniosków, złożone przez zleceniobiorcę skarżącej składającego wniosek w jej imieniu, nie może być uznane za spełniające wymogi § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę Zarządowi Województwa do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Instytucja Zarządzająca błędnie uznała, że wnioskodawca nie przedstawił wyjaśnień odnośnie braku możliwości przesłania wniosku za pomocą generatora wniosków, co skutkowało negatywną oceną formalną wniosku. Strona załączyła do wniosku takie wyjaśnienia, a złożone oświadczenie co do zasady należało uznać za prawidłowe. Sąd podkreślił, że żaden z dokumentów normujących zasady udziału w konkursie tj. Regulamin, Szczegółowy Opis Kryteriów, Ogłoszenie o Konkursie nie precyzował sposobu udokumentowania braku możliwości przesłania wniosku za pomocą generatora wniosków. Z tego powodu złożone oświadczenie, co do zasady, należało uznać za prawidłowe. Jedyną jego wadą był brak stosownego pełnomocnictwa do reprezentowania spółki dla podpisanego pod oświadczeniem J. U. Brak ten strona starała się z własnej inicjatywy konwalidować na etapie procedury odwoławczej, przedkładając pełnomocnictwo udzielone w dniu 24 września 2010 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, okoliczność, że pełnomocnictwo to zostało udzielone jeden dzień później niż podpisane przez J. U. oświadczenie o braku możliwości przesłania wypełnionego formularza za pomocą generatora wniosków – nie skutkowała jednak nieważnością dokonanej czynności w rozumieniu art. 104 kc. Powyższy brak mógł być bowiem sanowany w trybie art. 104 w związku z art. 103 § 1 kc poprzez potwierdzenie przez wnioskodawcę dokonanej bez umocowania czynności lub złożenie prawidłowego pełnomocnictwa. W tym zakresie powinien znaleźć zastosowanie § 7 ust. 3 Regulaminu Konkursu, przewidujący, że w przypadku błędów (np. błędów rachunkowych, oczywistych omyłek pisarskich w treści wniosku, zapisów wniosku powodujących rozbieżności interpretacyjne itp.) lub braków we wniosku o dofinansowanie projektu (np. brak wymaganego załącznika, podpisu, pieczątki itp.) na wezwanie pracowników dokonujących oceny formalnej wnioskodawca ma możliwość jednokrotnego poprawienia/uzupełnienia wniosku na etapie oceny formalnej. W niniejszej sprawie Instytucja Zarządzająca nie podjęła jednak żadnych kroków, ażeby umożliwić stronie usunięcie braków złożonego wniosku, co wykluczało uznanie, że wnioskodawca nie spełnił warunku uczestnictwa w Konkursie, określonego w § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu. Mając powyższe na uwadze, Sąd pierwszej instancji – powołując się na art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jednolity: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712, ze zm.) – stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Obszerne wywody Sąd pierwszej instancji poświęcił skutkom wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11 (Dz. U. Nr 279, poz. 1644), kwestionującego konstytucyjność niektórych przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Mając na uwadze ten wyrok i stwierdzoną niekonstytucyjność niektórych przepisów ustawy, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że formułowanie wytycznych dla organu nastręcza problemy natury logicznej, bowiem procedura konkursowa opierająca się na niekonstytucyjnych regulacjach z natury rzeczy nie pozwoli na uznanie dokonanej oceny projektów za zgodną z prawem. Sąd uznał jednak, że obowiązywanie niekonstytucyjnych regulacji – związane z odroczeniem daty utraty ich mocy – obliguje organy do stosowania tych przepisów, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny, a tym samym, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy – do uwzględnienia przedstawionej przez Sąd oceny. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył Zarząd Województwa [...]. Organ zaskarżył wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi wnoszący skargę kasacyjną zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: a) art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.; zwanej dalej "p.u.s.a.") przez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż kontrola legalności uchwał zarządu wydawanych w oparciu o obowiązujące normy prawa daje podstawę do dokonywania zmian w obowiązującym ustawodawstwie, co wykracza poza granice właściwości sądów administracyjnych, b) art. 1 p.u.s.a. przez niewłaściwą wykładnię, polegającą na wykroczeniu poza kryterium dokonywanej kontroli działalności administracji publicznej, a więc sprawowanej pod względem zgodności z prawem, przez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, c) art. 190 ust. 3 Konstytucji RP przez odmowę stosowania obowiązujących przepisów prawa, d) § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu oraz art. 104 w związku z art. 103 § 1 kc przez przyjęcie, wbrew obowiązującemu prawu, iż oświadczenie wiedzy może zostać złożone przez pełnomocnika i w konsekwencji, iż wniosek został złożony z zachowaniem wymogów przewidzianych przez prawo, e) § 7 ust. 3 Regulaminu Konkursu i pkt 3.5.1 Zasad wyboru projektów w trybie konkursu zamkniętego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 ([...], [...] sierpnia 2010 r.) przez błędne przyjęcie, iż zapisy odnoszące się do uzupełnienia wniosku mają zastosowanie do etapu oceny pod względem kryteriów formalnych dopuszczających; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej "p.p.s.a.") w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przez brak w uzasadnieniu wyroku wskazania co do dalszego postępowania. W uzasadnieniu wnoszący skargę kasacyjną wskazał, że Sąd pierwszej instancji wadliwie stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Sąd powołał się przy tym na art. 30 ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, podczas gdy przepis taki nie istnieje. Zdaniem kasatora, uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera wskazań co do dalszego postępowania, zaś odpowiedni fragment tego uzasadnienia jest jedynie oceną Sądu pierwszej instancji odnośnie sytuacji prawnej w odniesieniu do wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Taki brak czyni zaskarżony wyrok niewykonalnym. W ocenie autora skargi kasacyjnej, Sąd był zobowiązany do stosowania przepisów wydanych przez Instytucję Zarządzającą na podstawie zakwestionowanych przez TK przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Trybunał odroczył bowiem utratę mocy obowiązującej zakwestionowanych przepisów tej ustawy. Kasator wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 3 Regulaminu Konkursu oświadczenie o braku możliwości przesłania formularza za pomocą generatora wniosków powinno zostać złożone przez wnioskodawcę. W niniejszej spawie oświadczenie takie złożył J. U., który nie był wnioskodawcą ani osobą upoważnioną przez niego, skoro pełnomocnictwo do działania w imieniu wnioskodawcy zostało udzielone po złożeniu wspomnianego oświadczenia. Ponadto, przedmiotowe oświadczenie jest oświadczeniem wiedzy a nie woli, co wyklucza możliwość złożenia go przez pełnomocnika. Tego rodzaju oświadczenie może złożyć jedynie osoba, na którą przepis nakłada taki obowiązek. Oznaczało to, że w przedmiotowej sprawie oświadczenie nie zostało złożone, a zatem wniosek spółki został prawidłowo odrzucony na etapie oceny formalnej dopuszczającej. Na tym etapie nie było możliwe zastosowanie postanowień Regulaminu Konkursu i Zasad wyboru projektów, dotyczących uzupełniania braków wniosku. Uregulowania te odnoszą się bowiem wyłącznie do kryteriów formalnych administracyjnych, zaś przedmiotowy wniosek nie dotarł do tego etapu oceny formalnej, gdyż nie spełnił kryteriów formalnych dopuszczających. "D. A. D." Spółka jawna w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie, a także o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona, bowiem orzeczenie Sądu pierwszej instancji jest prawidłowe, mimo że nie wszystkie wywody zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku są trafne. Nie są usprawiedliwione trzy pierwsze zarzuty skargi kasacyjnej, dotyczące naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 p.u.s.a. oraz art. 190 ust. 3 Konstytucji RP. Zarzuty te zostały sformułowane, jednak w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator nie wyjaśnił dlaczego je sformułował. Nie wiadomo zatem, co kasator miał na myśli twierdząc, że Sąd pierwszej instancji przyjął, iż może dokonywać zmian w obowiązującym prawie (zarzut nr 1 lit. a), na czym polegała niewłaściwa wykładnia przez Sąd art. 1 p.u.s.a. i wykroczenie poza kryterium kontroli (zarzut nr 1 lit. b) oraz w czym przejawia się odmowa stosowania przez Sąd art. 190 ust. 3 Konstytucji RP (zarzut nr 1 lit. c). Sąd pierwszej instancji istotnie poświęcił wiele miejsca ocenie sytuacji prawnej po wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 1/11, stwierdzającym niekonstytucyjność niektórych rozwiązań przyjętych w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wywody te są nietrafne, ale nie mają właściwie żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Jak to już wyjaśniał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt II GSK 417/12, kwestionowane uregulowania sam Trybunał Konstytucyjny uznał za obowiązujące jeszcze przez 18 miesięcy od daty ogłoszenia wyroku, zatem przez ten okres prawa i obowiązki wnioskodawcy mogą być regulowane także postanowieniami Regulaminu Konkursu, mimo że nie należy on do źródeł prawa powszechnie obowiązującego. Pogląd, że kwestionowane przepisy, jako niekonstytucyjne, nie mogą być stosowane, powodowałby konieczność natychmiastowego wstrzymania rozdziału środków rozwojowych pochodzących z Unii Europejskiej z uwagi na brak procedur rozdziału, aż do czasu ustanowienia procedur w formie zgodnej z art. 87 Konstytucji RP. Taki właśnie skutek wyroku jest niemożliwy do zaakceptowania i sam Trybunał Konstytucyjny go wykluczył, co w pełni aprobuje Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym. Po przedstawieniu swych wątpliwości na temat konieczności stosowania niekonstytucyjnych rozwiązań przez 18 miesięcy od ogłoszenia orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, Sąd pierwszej instancji rozwiązania te jednak zastosował. Sąd skontrolował przeprowadzone przez organ procedury wedle wzorca wynikającego z ustawy oraz z aktów nie będących aktami prawa powszechnie obowiązującego tj. wedle uregulowań Regulaminu Konkursu i Szczegółowego Opisu Kryteriów, zgodnie z zaleceniami Trybunału Konstytucyjnego. Na marginesie tylko wskazać należy, że kontrolowanie przez sądy administracyjne rozstrzygnięć podjętych w sprawach z zakresu objętego ustawą o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oparte jest na uregulowaniach zawartych w art. 1 p.p.s.a. oraz art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, która to ustawa jest ustawą szczególną poddającą kontroli sądowej rozstrzygnięcia wydane na jej podstawie, mimo iż nie należą one do rozstrzygnięć organów administracji publicznej. W tym stanie rzeczy omawiane zarzuty kasacyjne uznać należy za pozbawione uzasadnienia i całkowicie nieusprawiedliwione. Nie jest także zasadny zarzuty nr 1 lit. d) skargi kasacyjnej. Na wstępie zauważyć należy, że w sprawie niniejszej nie ma potrzeby prowadzenia szczegółowych rozważań cywilistycznych na temat pełnomocnictwa, uprawnień pełnomocnika i konwalidacji czynności podjętych przed udzieleniem pełnomocnictwa, a potwierdzonych później przez mocodawcę. Sąd pierwszej instancji trafnie zauważył, że Regulamin Konkursu nie precyzuje, jak wnioskodawca ma udokumentować brak możliwości przesłania wniosku za pomocą generatora wniosków. Podkreślić należy, że sformułowanie § 4 ust. 3 Regulaminu "wnioskodawca zobowiązany jest udokumentować", z nieznanej przyczyny organ zastąpił sformułowaniem: "wnioskodawca zobowiązany jest złożyć oświadczenie", które to sformułowanie nie występuje w Regulaminie Konkursu i nie jest wcale równoznaczne. Zgodnie ze "Słownikiem poprawnej polszczyzny" (PWN 1973 r., s. 815) określenie "udokumentować" oznacza: poprzeć coś dokumentami, dowodami, faktami, stwierdzić coś na podstawie dokumentów, udowodnić. Zatem "udokumentować" – to przedstawić stosowne dokumenty. Takim dokumentem mogłoby być oświadczenie samego wnioskodawcy o przyczynach złożenia wniosku bez pośrednictwa generatora wniosków, ale mogłoby to być także oświadczenie każdego innego podmiotu mającego wiedzę o przyczynach złożenia wniosku bez pośrednictwa generatora wniosków: np. oświadczenie dostawcy energii elektrycznej o przerwie w dostawie energii elektrycznej, oświadczenie dostawcy Internetu o awarii systemu uniemożliwiającej wysyłkę, także oświadczenie osoby, której spółka powierzyła wysyłkę wniosku o awarii systemu komputerowego wnioskodawcy, albo o niemożności uzyskania połączenia z siecią organu. Każde z omawianych oświadczeń wiedzy jest dokumentem prywatnym pochodzącym od tego, kto je składa. Składający oświadczenie nie musi mieć żadnego umocowania, w szczególności od wnioskodawcy, do złożenia oświadczenia o s w o j e j wiedzy. Składający oświadczenie oświadcza to, co wie, a organ ocenia, czy oświadczenie stanowi udokumentowanie braku możliwości przesłania wniosku bez pośrednictwa generatora wniosków. W tym stanie rzeczy prowadzenie w sprawie niniejszej rozważań cywilistycznych na temat natury pełnomocnictwa i zakresu uprawnień pełnomocnika, należy uznać za dywagacje. Pan U., który - jak wynika całokształtu informacji - miał za zadanie złożenie wniosku spółki jako posłaniec, w swoim imieniu złożył oświadczenie, że nie mógł tego zrobić za pośrednictwem generatora wniosków z powodu awarii łącza internetowego. Oświadczenie to stanowiło dokument prywatny dołączony do wniosku dla udokumentowania przyczyny braku możliwości przesłania wniosku za pomocą generatora wniosków. Rzeczą organu było ocenić ten dokument oraz wiarygodność informacji w nim zawartej. Podkreślić należy, czego organ konsekwentnie nie zauważa, że p.3.5.1. akapit 3 Zasad wyboru projektów przewiduje możliwość wezwania beneficjenta do złożenia wyjaśnień w formie pisemnej, gdy istnieją wątpliwości przy ocenie kryteriów formalnych dopuszczających. Zatem także na tym etapie należy wyjaśniać to, co jest wątpliwe, zaś nie jest prawdą, że jedynym dopuszczalnym zachowaniem organu w wypadku wątpliwości jest odrzucenie wniosku. Na marginesie tylko można zauważyć, że przeciążenie łącza i niemożność korzystania z niego w ostatnim dniu terminu zapewne znane było organowi z urzędu, gdyż jest to okoliczność nader często występująca. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że zarzut nr 1 lit. d) dotyczący złożenia oświadczenia wiedzy przez pełnomocnika jest nieusprawiedliwiony, gdyż w tej sprawie takiej sytuacji nie było, bowiem pogląd Sądu, że oświadczenie to było ważne, jest prawidłowy, choć uzasadnienie tego poglądu nie jest w pełni trafne. Nie może też być skuteczny zarzut nr 1 lit. e), że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż na etapie oceny formalnej dopuszczającej możliwe jest uzupełnienie wniosku na podstawie art. 7 ust. 3 Regulaminu, podczas gdy w ocenie kasatora jest to niemożliwe. Zauważyć należy, że z § 7 ust. 3 Regulaminu Konkursu wynika, że błędy lub braki wniosku mogą być 1 raz uzupełniane na etapie oceny formalnej. Regulamin nie rozróżnia tu, czy chodzi o etap oceny formalnej dopuszczającej, czy o etap oceny formalnej administracyjnej. To Zasady wyboru projektów w p.3.5. wprowadzają rozróżnienie na kryteria formalne dopuszczające i administracyjne. Z p.3.5.1. Zasad wyboru projektów wynika, że kryteria formalne dopuszczające to m.in. poprawność złożenia wniosku. Jak wskazano wyżej, z omawianych Zasad wynika, że także na etapie oceny formalnej dopuszczającej organ ma obowiązek wyjaśnienia wątpliwości (np. czy wniosek złożony został poprawnie bez pośrednictwa generatora wniosków). Istnienie wątpliwości nie powoduje zatem automatycznego odrzucenia wniosku, tylko konieczność wezwania beneficjenta do złożenia pisemnych wyjaśnień. W świetle omawianych uregulowań uznać należy, że także na etapie oceny formalnej dopuszczającej strona może być wezwana do wyjaśnień, a regulaminową podstawą ich złożenia jest § 7 ust. 3, gdyż nie ma innego przepisu Regulaminu, który pozwalałby to uczynić. Nie jest także uzasadniony ostatni zarzut kasacyjny, dotyczący naruszenia wymogów zawartych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z uwagi na brak wskazań dla organu co do dalszego postępowania. Rzeczywiście, wskazania takie są obligatoryjnym elementem każdego uzasadnienia wyroku powodującego powrót sprawy do ponownego rozpoznania przez organ. Wskazania te nie muszą jednak wynikać z wydzielonej części uzasadnienia. Może być tak, że z całokształtu wywodów Sądu wynika, co powinien zrobić organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. W sprawie niniejszej Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że oświadczenie złożone przez J. U. było ważne. Mimo, że cywilistyczne uzasadnienie tego poglądu nie jest trafne, to sama konkluzja, iż oświadczenie jest ważne i powinno być wzięte pod uwagę przez organ, jest oczywiście poprawna. Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że organ ma ponownie rozpatrzyć wniosek i uwzględnić przedstawioną ocenę, iż nie można uznać, że wnioskodawca nie spełnił warunku uczestnictwa w konkursie określonego w § 4 ust. 3 Regulaminu z powodu nieważności przedstawionego oświadczenia. Tak sformułowane wytyczne są wystarczająco jasne, aby organ mógł rozpatrzyć sprawę ponownie i ocenić, czy w świetle treści złożonego, ważnego dokumentu można uznać, że przyczyna złożenia wniosku bez pomocy generatora wniosków została udokumentowana zgodnie z wymogami Regulaminu. Dodać można, że w razie dalszych wątpliwości organ jest zobligowany wezwać wnioskodawcę do wyjaśnień, chyba że z urzędu wie, iż łącze internetowe w ostatnim dniu terminu składania wniosków nie funkcjonowało z powodu przeciążenia. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i działając podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod uwagę wywody Naczelnego Sądu Administracyjnego zawierające korekty uzasadnienia Sądu pierwszej instancji i będąc nimi związany rozpatrzy sprawę ponownie uwzględniając wszystkie uregulowania Regulaminu i Zasad prowadzące do rozpoznania wniosku, nie zaś do uchylenia się od jego rozpatrzenia, co w istocie miało miejsce w sprawie niniejszej. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 209 p.p.s.a. w związku z art. 30e ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i w związku z art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349, ze zm.) i zasądził od organu administracji na rzecz skarżącej 120 zł, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym udzielonego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.