II SA/Gl 829/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Z. C. i "A" w C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta C. z dnia [...] r. 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. na rzecz skarżącego Z. C. oraz na rzecz skarżącej "A" w C. po 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 17 sierpnia 2010 r. do Urzędu Miasta C. wpłynął wniosek W.M. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na działce o nr ewid. 1 obręb [...] położonej w C. przy Al. [...]. W wyniku wystosowanego do stron zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia [...] r., w dniu [...] r. wpłynęło pismo z zastrzeżeniami Z.C., dotyczącymi planowanej inwestycji. W toku wszczętego w tej sprawie postępowania projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów, zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nadto został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. Uwzględniając powyższe, decyzją nr [...] z dnia [...] r. znak [...] Naczelnik Wydziału Administracji Architektoniczno – Budowlanej Urzędu Miasta C. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C. ustalił warunki zabudowy terenu dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego. W wyniku odwołania wniesionego od tej decyzji przez pełnomocnika Z. C., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu tej decyzji SKO zarzuciło, że organ I instancji nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 61 § 4 kpa, nie dokonał zawiadomienia wszystkich stron o wszczęciu postępowania. Ponadto zdaniem organu odwoławczego będąca załącznikiem do zaskarżonej decyzji analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie odpowiada przepisom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164 poz. 1588, zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Kolegium podzieliło także pogląd odwołującego się, że organ I instancji winien był uzasadnić swoje stanowisko, dlaczego uznał, że istniejące i projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla projektowanego zamierzenia budowlanego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy i po przeprowadzeniu uzupełniającej analizy funkcji oraz cech istniejącej zabudowy i zagospodarowania, Naczelnik Wydziału Administracji Architektoniczno Budowlanej Urzędu Miasta C., działając z upoważnienia Prezydenta Miasta C., decyzją nr [...] z dnia [...] r., znak: [...] ponownie ustalił warunki zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Stosując się do zaleceń SKO ustalono spadkobiercę współwłaściciela działek nr 2 i 3, pismem z dnia [...] r. zawiadomiono stronę o prowadzonym postępowaniu oraz przeprowadzono ponownie analizę w zakresie treści art. 53 ust. 3 i art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wyniki tej ponownej analizy w formie graficznej przedstawione zostały na załączniku nr [...] a w formie tekstowej w załączniku nr [...] do decyzji. W załączniku tekstowym przedstawiono także uzasadnienie do ustalonych w decyzji warunków i parametrów zabudowy. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik Z. C. wniósł o uchylenie jej w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Uzasadniając to żądanie zarzucono zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 107 § 1 kpa w związku z art. 268 a kpa i art. 59 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niewskazanie pełnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, w tym podstawy wydawania decyzji przez Naczelnika Wydziału w imieniu Prezydenta Miasta C.; - naruszenie art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa w związku art. 54 i 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędne ustalenie stanu faktycznego oraz ogólnikowość uzasadnienia decyzji; - naruszenie § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. Nr 75 poz. 690 ze zm., zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych budynków ) w związku z art. 61 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez zaaprobowanie propozycji inwestora co do ilości miejsc parkingowych oraz zbyt ogólnikowe opisanie ich usytuowania poza terenem planowanej inwestycji, a także przez brak określenia dojazdu do nich; - naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez pominięcie uzgodnień z zarządcą drogi dotyczących rozwiązań komunikacyjnych związanych z usytuowaniem parkingów, uzyskaniem pozwoleń na zajęcie pasa drogi podczas realizacji inwestycji i zezwolenia na wykonanie wjazdu na teren budowy; -naruszenie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w związku z art. 61 ust. 1,6 i 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez niedokładne, zbyt ogólnikowe lub sprzeczne z obowiązującym prawem ustalenie lub pominięcie niektórych wymogów dla projektowanego budynku. Po rozpoznaniu tego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] wydaną z powołaniem się m.in. na art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło pkt 2 lit. b decyzji organu I instancji w części wymagań dotyczących ilości miejsc parkingowych i orzekło w tym zakresie: "wymagania dotyczące ilości miejsc parkingowych – zbilansowanie niezbędnych miejsc postojowych dla wnioskowanej inwestycji na działce nr 4 obręb [...] przy Alei [...] ( własność inwestora ) przy przyjęciu wskaźników: 1 miejsce parkingowe na 35 m2 powierzchni sprzedaży, 1 miejsce parkingowe na 3 pracowników, dopuszcza się pokrycie 30% wymaganych miejsc parkingowych w wyznaczonej płatnej strefie parkingowej. Ogólna ilość miejsc postojowych to 26, w tym, 3 miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych". W pozostałej natomiast części utrzymało w mocy decyzję organu I instancji . Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, Kolegium stwierdziło, że wyniki przeprowadzonej analizy, stopień jej szczegółowości, pozwalają na ustalenie warunków zabudowy terenu dla objętej wnioskiem inwestycji. Odnosząc się do zarzutu nieokreślenia powierzchni planowanej zabudowy organ odwoławczy przyznał, że decyzja jak i załączniki do niej, nie wskazują wprawdzie liczbowo tej wielkości, jednakże w załączniku nr [...] do decyzji organu I instancji określono gabaryty projektowanego obiektu podając jego m.in. długość, szerokość i wysokość. Te dane pozwalają zdaniem Kolegium na precyzyjne określenie powierzchni zabudowy. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego określenia geometrii dachu stwierdziło SKO, że z wyników analizy faktycznie wynika, iż zabudowa podlegająca ochronie posiada nachylenie połaci dachowych ok. 40%, z kolei zabudowa nowoczesna charakteryzuje się na obszarze analizowanym dachami płaskimi. Trzeba jednakże wziąć pod uwagę, zdaniem Kolegium, że [...] Konserwator Zabytków, uzgadniając projekt decyzji nakazał, by przy zabudowie historyzującej geometria dachu była większa niż 10 i nie większa niż 40 %. Tym samym w ocenie organu odwoławczego organ I instancji rozstrzygnięcie swoje dostosował do wiążącego go uzgodnienia. Powołując się na orzeczenie sądu administracyjnego SKO wskazało, że określenie nachylenia połaci dachowych może przybrać postać wskazania wartości granicznych ( minimalnych i maksymalnych ), których inwestorowi nie wolno przekroczyć. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego miejsc parkingowych, Kolegium podzieliło stanowisko, że inwestor co do zasady zobowiązany jest do zaprojektowania miejsc postojowych w obrębie nieruchomości, na której planuje budowę nowego obiektu. Jego zdaniem nie można jednak z brzmienia § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. wywieść zakazu dla lokowania miejsc postojowych poza taką nieruchomością. W tym miejscu powołało się SKO na argumentację zawartą w swojej decyzji dnia [...] r. nr [...]. Zdaniem SKO dopuszczalne jest też zabezpieczenie części miejsc parkingowych w istniejącej na tym terenie strefie płatnego parkowania. Poza postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy pozostaje natomiast zdaniem organu odwoławczego kwestia oznakowania tych miejsc i to zarówno na działce nr 4 jak i w strefie płatnego parkowania. Nie można się również zgodzić zdaniem organu odwoławczego z twierdzeniem, że nie został spełniony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na terenie działki przewidzianej pod zabudowę istnieje już infrastruktura w postaci przyłącza wodociągowego i kanalizacji sanitarnej, a ponadto przedstawione zostały warunki przyłączenia projektowanego budynku do istniejącej w sąsiedztwie sieci: energetycznej, wodociągowo – sanitarnej i ciepłowniczej. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 53 ust. 4 pkt 9 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Kolegium wyjaśniło, że ten sam organ – Prezydent Miasta jest właściwy do dokonania uzgodnienia, o którym mowa w ww. przepisach, jak i do wydania decyzji o warunkach zabudowy terenu. Dodatkowo wskazano, że na tym etapie postępowania inwestor nie musi się legitymować zezwoleniem na ewentualne zajęcie pasa drogowego w związku z prowadzonymi pracami budowlanymi, czy też na wykonanie wjazdu na teren budowy. Odnosząc się do kolejnego z zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że informacja o upoważnieniu Naczelnika Wydziału Administracji Architektoniczno – Budowlanej Urzędu Miasta C., do wydania decyzji w imieniu Prezydenta Miasta C. została umieszczona na pieczątce podpisującego, a nadto jest mu znane z urzędu, że Naczelnik wspomnianego wydziału legitymuje się upoważnieniem Prezydenta do wydawania decyzji ustalających warunki zabudowy terenu. Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO wniósł Z. C. reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata. Pełnomocnik skarżącego powtarzając co do zasady zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, zaskarżył decyzję Kolegium w zakresie pkt II sentencji, i w tej części domaga się jej uchylenia, nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podkreślono m.in. dopuszczenie możliwości budowy do trzech kondygnacji naziemnych, w sytuacji, gdy na analizowanym obszarze oddziaływania inwestycji przeważa architektura dwukondygnacyjna, w szczególności taka jest zabudowa działki sąsiedniej przy Al. [...], a nadto naruszenie wytycznych Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawartych w postanowieniu z dnia [...] r., zgodnie z którym wysokość całkowita budynku winna korespondować z wysokością zabytkowej kamienicy przy Al. [...]. Ponadto podkreślono sprzeczność zaskarżonej decyzji z jej załącznikiem nr [...] przez wskazanie w nim, że inwestycja ma być częściowo podpiwniczona, gdy brak jest takiego ustalenia w samej decyzji i jej uzasadnieniu. Skargę na powyższą decyzję wniosła również "A" w C. reprezentowana przez pełnomocnika w osobie adwokata, domagając się jej uchylenia w całości. Zdaniem pełnomocnika skarżącej "A" zaskarżona decyzja SKO w C. narusza przepisy prawa materialnego, a w szczególności ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz powołanego na wstępie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Przede wszystkim podniesiono, że nieruchomość, na której ma być wzniesiony obiekt budowlany, stanowiąca działkę nr 1, obręb [...] usytuowana przy Al. [...] w C., nie ma dostępu do drogi publicznej. Służebność drogi koniecznej została ustanowiona postanowieniem Sądu Rejonowego w C., sygn. akt [...] jedynie dla działek nr 5 i 6. Nadto zarzucono, że miejsca postojowe powinny być zaprojektowane na działce objętej inwestycją, tym samym skarżąca nie zgadza się z usytuowaniem parkingu na działce inwestora nr 4 po przeciwnej stronie ulicy. Takie usytuowanie miejsc parkingowych stwarza nadto zagrożenie komunikacyjne na ruchliwej ulicy, w obrębie bardzo ruchliwego skrzyżowania. Nadto zarzucono, że nieprecyzyjnie określono geometrię dachu projektowanego budynku oraz zbyt wąsko został wyznaczony obszar analizowany dla ustalenia wymagań dla planowanej inwestycji. Na rozprawie sądowej w dniu 5 kwietnia 2012 r. pełnomocnik skarżącej "A" wniósł nadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania W odpowiedzi na skargi SKO wniosło o ich oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji i jego uzasadnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek tylko z jednego powodu. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. ( Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku gdy decyzja taka jest m.in. zgodna z przepisami odrębnymi. Takim odrębnym przepisem jest zdaniem Sądu m.in. § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który w zakresie urządzenia miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo na zagospodarowywanej działce budowlanej nawiązuje w ustępie 2 wprost do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Należy mieć też na uwadze, iż powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie i doktrynie, że decyzja o warunkach zabudowy zastępuje w pewnym sensie dla objętego nią terenu miejscowy plan zagospodarowania, a to gdy zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy decyzję taką wydaje się tylko przy braku takiego planu. Z kolei z art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy wynika, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo m.in. minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji. Również zatem te przepisy świadczą zdaniem Sądu o obowiązku określenia w warunkach zagospodarowania działki budowlanej kwestii miejsc parkingowych. Liczba i sposób urządzenia tych miejsc powinny być dostosowane zgodnie z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki do przeznaczenia i sposobu zabudowy działki budowlanej i uwzględniać potrzeby zarówno stałych jak i okresowych użytkowników takiej działki, w tym korzystających z jej zabudowy. Nie może zatem budzić zdaniem Sądu wątpliwości, że uregulowanie tej kwestii powinno zapewnić praktyczną a nie tylko teoretyczną realizację rzeczywistej potrzeby parkowania samochodów. Wpływa to w oczywisty sposób nie tylko na ilość tych miejsc i sposób ich realizacji ale także na ich położenie. Jakkolwiek z obowiązujących przepisów nie można wyprowadzić jednoznacznej normy, że miejsca te muszą być bezwzględnie zlokalizowane na tej samej działce dla której ustalone są warunki zabudowy, to niewątpliwie jak już podniesiono ich położenie powinno zapewnić praktyczną realizację potrzeb parkingowych. Oznacza to, że co najwyżej powinny być one usytuowane w takiej odległości i miejscu od działki budowlanej aby mogły rzeczywiście ją obsługiwać. Zdaniem Sądu w świetle obowiązujących przepisów nie może mieć przesądzającego znaczenia, że projektowany obiekt ma być położony w ścisłym centrum i w strefie pełnej zabudowy. Warunki zabudowy są bowiem ustalone dla nowego obiektu a nie dla nieistotnej z punktu widzenia kwestii parkowania zmiany przeznaczenia obiektu istniejącego. Istnieje zatem praktyczna możliwość właściwego zabezpieczenia miejsc parkingowym chociażby przez budowę parkingu podziemnego, na co trafnie zwrócono uwagę w skardze Z. C. Właściwe spełnienie warunku należytego zabezpieczenia miejsc parkingowych w niniejszej sprawie nie zostało zdaniem Sądu wykazane w dostateczny sposób. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału zdaje się przy tym prowadzić raczej do wniosku, że nie został on spełniony w sytuacji gdy działka nr 4, na której przewidziano zbilansowanie tych miejsc, położona jest około 100 m ( co wynika ze skali mapy ) od działki objętej inwestycją i to po drugiej stronie bardzo ruchliwej i zabudowanej ulicy jaką jest Aleja [...] oraz w obrębie skrzyżowania tej ulicy z Aleją [...]. Nie wiadomo zatem jak osoby korzystające okresowo ( nie odnosi się to ewentualnie to stałych użytkowników i pracowników ) z objętego zamierzeniem inwestycyjnym obiektu byłyby poinformowane o tym, że mogą parkować na działce 4, gdzie jest ona położona i jak tam dojechać. Trudno sobie też wyobrazić transport zakupionych w planowanym obiekcie towarów do tak położonego parkingu ( gdyby chodziło np. o działalność handlową artykułami spożywczymi). Nie wiadomo też jak te miejsca parkingowe miałyby być dla użytkowników planowanego obiektu zabezpieczone. Z załącznika mapowego do wyników analizy wynika przy tym, że działka 4 jest również zabudowana budynkiem mieszkalno – usługowym, a nie wiadomo jak są zaspakajane potrzeby parkingowe jego użytkowników. Nadto należy podnieść, że projektowany budynek ma mieć przeznaczenie handlowo – usługowe gdy tymczasem ustalono zaskarżoną decyzją wymagania parkingowe jedynie w odniesieniu do powierzchni sprzedaży z pominięciem powierzchni usługowej, której istnienia przy takim przeznaczeniu nie można przecież wykluczyć. Sąd podziela natomiast stanowisko SKO co do możliwości zabezpieczenia części miejsc parkingowych w strefie płatnego parkowania przy założeniu, że takie miejsca przy projektowanym budynku by się znajdowały. Zgodzić się w tym przedmiocie też trzeba ze stanowiskiem organu odwoławczego, że kwestia zabezpieczenia takich miejsc na potrzeby użytkowników projektowanego obiektu byłaby przedmiotem rozstrzygnięcia i wykazania dopiero na dalszym etapie postępowania inwestycyjnego. Jak wynika z powyższych wywodów decyzje organów obu instancji zostały wydane zdaniem Sądu z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem treści art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, co skutkowało ich uchyleniem w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą P.p.s.a.). Należy przy tym stwierdzić, że wbrew brzmieniu petitum skargi Z. C. została nią objęta również treść rozstrzygnięcia zawartego w pkt I zaskarżonej decyzji. Wynika to w jednoznaczny sposób zarówno z treści sformułowanych w tej skardze zarzutów jak i jej uzasadnienia. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, gdyby wnioskodawca podtrzymał wniosek w części dotyczącej zabezpieczenia miejsc parkingowych dla objętej nim inwestycji, wezmą organy orzekające w tym przedmiocie pod uwagę przedstawione wyżej rozważania Sądu. Pozostałe zarzuty skarg na uwzględnienie zdaniem Sądu nie zasługują, względnie nie dawałyby podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji (jako nie mające istotnego wpływu na wynik sprawy). Co do nich Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargi. Wbrew zarzutom skargi Z. C. sprawa została wyjaśniona w pozostałym zakresie w dostateczny sposób do jej końcowego załatwienia a treść ustalonych pozostałych warunków zabudowy nie narusza wymagań wynikających z art. 61 i art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy oraz rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r. Z postanowienia uzgadniającego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] r. nr [...] jednoznacznie wynika możliwość realizacji objętego postępowaniem obiektu zarówno w formie architektury nowoczesnej jak i w formie "historyzującej". Uzgodnienie to podtrzymuje zatem stanowisko tego Konserwatora zawarte w jego piśmie do inwestora z dnia [...] r. Zgodnie z postanowieniem Konserwatora ustalono w zaskarżonej decyzji zarówno formę dachu projektowanego budynku ( w tym nachylenie jego połaci dachowych) w przypadku realizacji budynku w formie "histeryzującej" oraz jego wysokość. Z warunków konserwatorskich mówiących o tym, że wysokość projektowanego budynku powinna korespondować z wysokością zabytkowej kamienicy przy Al. [...], czy też, iż gabaryty tego budynku nie powinny znacząco przekraczać wysokość budynków w otoczeniu, nie można z całą pewnością wyprowadzić wniosku, że ma to być wysokość identyczna jak budynku przy Al. [...]. Nie wynika również z nich, że projektowany budynek ma mieć też taką samą ilość kondygnacji. Możliwość realizacji budynku o trzech kondygnacjach ale korespondującego jednocześnie w zakresie wysokości z zabytkową kamienicą na działce sąsiedniej wynika również z analizy funkcji oraz cech zabudowy w obszarze analizowanym. Jak to zasadnie podniosło SKO, brak jest sprzeczności decyzji z jej załącznikiem w którym jedynie przy opisie wniosku inwestora podano, że projektowany budynek ma być częściowo podpiwniczony. Brak jest przy tym przepisu, który nakazywałby kwestię podpiwniczenia rozstrzygać w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli podpiwniczenie nie wpływa na zmianę zagospodarowania terenu, funkcji tego zagospodarowania oraz cech i wskaźników zabudowy, na co skarżący nie wskazuje. W pełni należy też podzielić stanowisko SKO zawarte w odpowiedzi na skargę co do przesłanek ustalenia szerokości elewacji frontowych projektowanego budynku, wynikających głównie z istniejącego na projektowanym terenie układu urbanistycznego i pierzejowej zabudowy działek narożnych przy skrzyżowaniach ulic. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie może ulegać wątpliwości, że uzbrojenie terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym jest wystarczające dla jego realizacji a obowiązujące przepisy nie wymagają aby w decyzji o warunkach zabudowy rozstrzygać szczegółowo kwestię technicznego podłączenia do tego uzbrojenia, związanych z tym pozwoleń i ich treści, ewentualnej wymaganej jego przebudowy oraz kwestię odległości projektowanej inwestycji od istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, czego faktycznie domaga się skarżący Z. C. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw do przyjęcia, że planowana inwestycja mogłaby wpływać negatywnie na środowisko, zdrowie ludzi lub interesy osób trzecich, z którym to wpływem wiązałaby się wynikająca z obowiązujących przepisów potrzeba uregulowania tych kwestii w szerszym zakresie, niż to uczyniono w zaskarżonej decyzji. Na takie konkretne przepisy w skardze Z. C. też nie wskazano. Trudno zatem uznać zdaniem Sądu ogólnikowość ujęcia tych kwestii za dającą podstawę do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Podstawy do wydania takiego orzeczenia nie daje też okoliczność, że w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do kwestii, czy na terenie projektowanej inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, względnie czy trwa procedura jego uchwalania. Z akt nie wynika bowiem aby przedmiotowy teren był objęty obowiązującym planem zagospodarowania, względnie aby zachodziła sytuacja o jakiej mowa w art. 62 ust. 2 ustawy. W odniesieniu do skargi "A" należy dodatkowo podnieść, że wbrew sformułowanemu w niej zarzutowi objęta postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Pomijając już okoliczność, że przedmiotowa działka nr 1 obręb [...] jest położona bezpośrednio przy dwóch ulicach stanowiących drogi publiczne, to dostęp ten należy również przyjąć przez sąsiadujące z nią działki nr 6 i 5 (będące w wieczystym użytkowaniu inwestora ) i przy wykorzystaniu służebności ustanowionej na rzecz działki nr 5 postanowieniem Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] r. [...] po działkach skarżącej "A" ( w jej użytkowaniu wieczystym ) nr 7 i nr 8. Taką też obsługę komunikacyjną działki inwestora zaopiniował pozytywnie Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. w piśmie z dnia [...]r. W przedmiocie wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy P.p.s.a., zaś o kosztach postępowania na rzecz skarżących stosownie do wyniku postępowania sądowego na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 i art. 211 tej ustawy oraz § 2 ust. 1 i 2 i § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ..... ( Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).