I SA/Wa 2315/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Apostolidis (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz Protokolant specjalista Joanna Pleszczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] Minister Skarbu Państwa na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania K. Z. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B. A. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: K. Z. wystąpiła do Wojewody [...] z wnioskiem z dnia [...] lutego 2008 r., o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu postawienia nieruchomości przez B. A. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej w miejscowości I., powiat [...], województwo [...], obecnie B. oraz w miejscowości M., gm. H., powiat [....], województwo [...], obecnie B. Do wniosku strona dołączyła szereg dokumentów dokumentujących fakt pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP, jak również dokumenty spadkowe. W toku postępowania organ pierwszej instancji zgromadził szereg dokumentów dotyczących pozostawionej nieruchomości. W szczególności prowadząc postępowanie ustalił, że stosownie do kserokopii potwierdzonej notarialnie za zgodność z oryginałem tłumaczenia zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H., powiat P., obwód M , z dnia [..] lipca 1947 r., B. A. posiadała w miejscowości M. mienie składające się z [...] dziesięcin lasu, [...] - izbowego mieszkalnego domu - leśniczówki z mieszkalnym poddaszem, zbudowanego w 1937 roku z drewna i cegły, oraz domu z zabudowaniami gospodarczymi, położonego w miejscowości I. w Puszczy H., które przejęło Ministerstwo – Zarząd Lasów [...]. Natomiast w miejscowości M. B. A. posiadała gospodarstwo rolne [...] hektarów ziemi ornej wysokiej klasy z [...] izbowym domem mieszkalnym, zbudowanym w 1926 r., z drewna i cegły, a ponadto posiadała [...] izbowy domek dla służby pomocniczej z zabudowaniami gospodarczymi – [...] stodołami, 2 stajniami, spichlerzem i stajnią. To mienie zostało przejęte przez Zarząd [...] na mocy dekretu o kolektywizacji. Wojewoda [...] wskazał, że na podstawie potwierdzonej notarialnie za zgodność z oryginałem tłumaczenia zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H., powiat P., obwód M. z dnia 27 lipca 1947 r., ustalono, że nieruchomość gruntowa należąca do B. A. została przejęta na własność kołchozu przez władze radzieckie. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, że ww. nieruchomość gruntowa została utracona przez B. A. na skutek działań administracji radzieckiej. W związku z powyższym należało uznać, że powracając z Kresów Wschodnich w 1958 r., nie dysponowała ona już prawem własności przedmiotowych nieruchomości. Oznacza to, że nie została spełniona podstawowa przesłanka "pozostawienia mienia", o której mowa w art. 1 ust. 1 w związku z art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. nr 169, poz. 1418 ze zm.). Wojewoda [...] wskazał również, że K. Z. przedłożyła do akt sprawy oświadczenia świadków M. K. z dnia [...] listopada 2007 r., oraz z dnia [...] sierpnia 2008 r., M. M. z dnia [...] września 2007 r., oraz H. K. z dnia 4 listopada 2008 r. Organ pierwszej instancji dokonując oceny przedłożonych oświadczeń uznał, że nie spełniają one warunków wynikających z treści przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Z oświadczenia M. K. wynika bowiem, że nie jest on osobą bliską właścicielki mienia pozostawionego oraz nie zostały złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Mimo, iż 4 grudnia 2008 r. M. K. złożył oświadczenie uzupełniające, iż B. A. nie jest dla niego osobą obcą, Wojewoda [...] uznał, że również to oświadczenie nie spełnia wymogów z art. 6 ust. 5 ww. ustawy, bowiem nie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia oraz podpis nie jest poświadczony przez notariusza, organ prowadzący postępowanie lub polską placówkę konsularną w kraju zamieszkania świadka. Również pozostałe oświadczenia nie spełniają ww. przesłanek – oświadczenie M. M. bowiem nie wskazuje powierzchni pozostawionych nieruchomości, jak również nie wynika z niego, że ww. osoba nie jest osobą bliską właścicielki pozostawionego mienia i nie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie H. K. – bowiem nie zostało złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Mając na uwadze powyższe ustalenia Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] odmówił potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B. A. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Od powyższej decyzji K. Z. wniosła odwołanie do Ministra Skarbu Państwa domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu odwołania strona wskazała, że organ pierwszej instancji dokonał niewłaściwej wykładni art. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. polegającej na bezzasadnym uznaniu, że przesłanka określona w ustawie w postaci pozostawienia mienia nie została w niniejszym przypadku spełniona, albowiem w wyniku działań administracji radzieckiej zostało utracone prawo własności nieruchomości, gdyż w momencie powrotu do Polski z kresów wschodnich repatriantka nie dysponowała już prawem własności przedmiotowych nieruchomości. Odwołująca się zarzuciła Wojewodzie [...] naruszenie art. 6 ustawy w związku z art. 76 a § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w szczególności w zakresie utraty mienia przez B. A. w oparciu jedynie o kserokopie dokumentu zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H. pomimo, iż kserokopia dokumentu nie jest dowodem, a co za tym idzie nie może stanowić podstawy dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, oraz naruszenie art. 6 ust . 5 ustawy i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnianie oświadczeń świadków przedłożonych w sprawie. Ponadto zarzuciła naruszenie art. 6 ust. 6 przedmiotowej ustawy oraz art. 77 § 1 k.p.a poprzez brak podjęcia działań zmierzających do uzyskania oryginału bądź potwierdzonego za zgodność z oryginałem odpisem zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1947 r., oraz wezwania strony do przedłożenia oświadczeń świadków z których wyraźnie będzie wynikać, iż zeznania ich zostały złożone pod rygorem pociągnięcia do odpowiedzialności karnej, bądź też dopuszczenia dowodu z zeznań świadków przed organem prowadzącym przedmiotowe postępowanie. W toku postępowania odwoławczego Minister Skarbu Państwa w pierwszej kolejności wskazał, że podstawą dla ustalenia mienia pozostawionego przez B. A. poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej jest poświadczona notarialnie za zgodność z oryginałem tłumaczenie zaświadczenia Komitetu Gminnej Rady Narodowej w H., powiat P., obwód M. z dnia [..] lipca 1947 r., nr [...]. Dokument ten potwierdza, że opisane w nim mienie zostało przejęte przez Zarząd [...] na mocy dekretu o kolektywizacji. Następstwo prawne po B. A. organ odwoławczy ustalił na podstawie: - postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] listopada 2007 r., sygn. akt II Ns [...] w którym jako spadkobierców ustawowych B. A. wskazano dzieci: J, A., A. A. i K. A., - postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia [...] marca 2008 r., sygn. akt II Ns [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po J. A., w którym jako spadkobierców testamentowych wskazano J. A. Ponadto do akt sprawy dołączono oświadczenia A. A. z dnia [...] lutego 2008 r., C. A. z dnia 27 lutego 2008 r., oraz J. A. z dnia 29 sierpnia 2008 r. Dokonując oceny załączonych dokumentów Minister Skarbu Państwa uznał, że kserokopia zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H. wbrew twierdzeniom strony jest dowodem w sprawie. Zaświadczenie to zostało przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego K. G. i następnie potwierdzone za zgodność z oryginałem w dniu [...] stycznia 1995 r. przez notariusza T. W. rep. A nr [...]. Stosownie do treści art. 76a § 2 k.p.a., który przewiduje, że zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć jego odpis jeśli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza. Z uwagi na powołany przepis powyższe zaświadczenie może być dopuszczone jako dowód w sprawie. Minister Skarbu Państwa stwierdził, że organ wojewódzki zasadnie ustalił na podstawie zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H., powiat P., obwód M. z dnia [....] lipca 1947 r. nr [...], iż nieruchomości pozostawione przez B. A. poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej zostały przejęte do kołchozu przed jej repatriacją. Z dokumentu tego wynika jasno, że B. A. utraciła prawo własności nieruchomości przez dniem [...] lipca 1947 r., a jej repatriacja na obecne terytorium Polski miała miejsce w 1958 r. Oznacza to, że B. A. nie przysługiwało prawo do rekompensaty w myśli ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., bowiem nie wykazała się ona tytułem własności dla opuszczonej nieruchomości na dzień jej opuszczenia. Minister Skarbu Państwa podkreślił, że w jego ocenie nie można uznać, iż składniki mienia objęte kolektywizacją przed datą repatriacji są "nieruchomościami pozostawionymi" w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących nie uwzględnienia przez organ wojewódzki oświadczeń świadków dotyczących powierzchni pozostawionych nieruchomości, organ odwoławczy stwierdził, że jeśli złożone oświadczenia nie zawierały wystarczających danych co do rodzaju i powierzchni przedmiotowych nieruchomości, a także danych potwierdzających warunki określone w art. 6 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, to braki takie mogły być usunięte w toku postępowania administracyjnego w ramach wyznaczonej w tym celu rozprawy administracyjnej lub przesłuchania świadków w urzędzie wojewódzkim. Niemniej jednak skoro nie została spełniona podstawowa przesłanka dotycząca posiadania prawa własności do pozostawionych nieruchomości i dlatego konwalidacja oświadczeń świadków nie zmieniałaby zapadłego rozstrzygnięcia w sprawie. Uwzględniając powyższe ustalenia Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] o odmowie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez B. A. nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Na powyższą decyzję K. Z. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się jej uchylenia. Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: - art. 1 i 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty poprzez jego niewłaściwą wykładnie polegającą na bezzasadnym uznaniu, iż prawo do rekompensaty przysługuje jedynie osobie, która była właścicielem nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP, zarówno w dniu 1 września 1939 r., jak i w dniu opuszczenia tej nieruchomości. Zdaniem skarżącej żaden przepis nie przewiduje, iż warunkiem sine qua non przyznania rekompensaty jest fakt bycia właścicielem nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami RP w dniu opuszczenia byłego terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ustawodawca uzależnia przyznanie prawa do rekompensaty od spełnienia łącznie warunków bycia w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim, zamieszkiwania w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuszczenia jej z przyczyn o których mowa w art. 1 ustawy, - art. 6 ww. ustawy w związku z art. 76 a § 2 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w szczególności w zakresie utraty mienia przez B. A. w oparciu jedynie o kserokopie dokumentu tłumaczenia zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H., pomimo, iż kserokopia dokumentu nie jest dowodem i nie może stanowić podstawy dokonania ustaleń faktycznych, tym bardziej, że uwierzytelnienie notarialne również stanowiło kserokopie, - art. 6 ww. ustawy i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nie uzwględnienie oświadczeń świadków przedłożonych w niniejszej sprawie pomimo braku jednoznacznego ustalenia prawidłowości pouczenia świadków o rygorze odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń oraz z uwagi na okoliczność, iż zeznania złożone przez świadka nie mogą być pominięte w postępowaniu administracyjnym jako dowód, albowiem samo uprzedzenie o odpowiedzialności karnej stanowi jedynie warunek pociągnięcia świadka do odpowiedzialności karnej nie eliminując zeznań jako dowodu w sprawie, - art. 6 ust. 6 ustawy oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia działań zmierzających do uzyskania oryginału lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem odpisu zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej z dnia [...] lipca 1947 r., oraz wezwania strony do przedłożenia oświadczenia świadków z których będzie wynikać, iż zeznania ich zostały złożone pod rygorem pociągnięcia do odpowiedzialności karnej bądź dopuszczenia dowodu z zeznań świadków przed organem prowadzącym przedmiotowe postępowanie. W uzasadnieniu skargi K. Z. wyjaśniła, iż jej zdaniem uwzględniając zapisy ustawowe B. A. była w dniu 1 września 1939 r., obywatelką polską, zamieszkiwała w tym dniu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz opuściła ją z przyczyn, o których mowa w art. 1 ustawy oraz posiadała obywatelstwo polskie, a co za tym idzie spełniała wszystkie wymagane przez prawo warunki. Zadaniem skarżącej w takich okolicznościach sprawy brak było podstaw prawnych do potwierdzenia prawa do rekompensaty. Skarżąca podkreśliła, że żaden przepis ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. nie wymaga od wnioskodawcy starającego się o przyznanie prawa do rekompensaty spełnienia warunku, iż osoba, która opuszczała daną nieruchomość winna wykazać się tytułem własności nie tylko na dzień 1 września 1939 r., lecz również na dzień opuszczenia tej nieruchomości. Tym samym skoro spełnione zostały wszystkie przesłanki umożliwiające skarżącej nabycie prawa do rekompensaty to Minister Skarbu Państwa bezpodstawnie pominął zasadność zarzutu zawartego w odwołaniu w zakresie naruszenia art. 6 ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy, polegający na nieuwzględnieniu oświadczeń świadków złożonych przed organem pierwszej instancji lub brak konwalidacji tych oświadczeń poprzez usunięcie braków w zakresie warunków określonych w ww. przepisie. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie rozpoznał zarzut strony dotyczący braku dokumentów, które dawałyby Wojewodzie [...] możliwość dokonania ustaleń faktycznych, które wskazywałyby, że nieruchomość należąca do B. A. została przejęta na własność kołchozu. Skarżąca wskazała, że w przedmiotowej sprawie Minister Skarbu Państwa uznał, że potwierdzona za zgodność z oryginałem tłumaczenie zaświadczenia Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H. jest dowodem w sprawie, gdyż zostało potwierdzone za zgodność z oryginałem w dniu [...] stycznia 1995 r., przez notariusza T. W. Zatem zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego jest dokumentem prawidłowo potwierdzonym za zgodność z oryginałem mogącym być dopuszczonym jako dowód w sprawie. Strona podkreśliła jednak, że w sprawie niniejszej organ nie dysponował uwierzytelnionym odpisem dokumentu, albowiem uwierzytelnienie też było kserokopią. Zdaniem skarżącej nie ma więc w sprawie dowodu na to, że notariusz T. W. w dniu [...] stycznia 1995 r., faktycznie poświadczyła za zgodność z oryginałem tłumaczenie zaświadczenia Komitetu, a ponadto uwierzytelniając dysponowała oryginałem zaświadczenia z dnia [...] lipca 1947 r., czy też potwierdzała za zgodność, a co za tym idzie dysponowała jedynie oryginałem tłumaczenia tego zaświadczenia przez tłumacza przysięgłego K. G. To oznacza, że uwierzytelnienie też było kserokopią. Zdaniem skarżącej należałoby zwrócić się do notariusz T. W. z zapytaniem czy rzeczywiście dokonywała uwierzytelnienia takiego dokumentu. Skarżąca zaznaczyła, że wbrew twierdzeniu Ministra nie ma mocy dowodowej kserokopia dokumentu jeśli uwierzytelnienie tego dokumentu przez notariusza też stanowi odpis nie jest zaś oryginałem potwierdzonym za zgodność. Zarzut naruszenia art. 76 a § 2 k.p.a. ma o tyle niebagatelne znaczenie w sprawie, gdyż jest jedynym dowodem na to, że nieruchomość będąca własnością B. A. przeszła na własność kołchozu w 1947 roku jest kserokopia zaświadczenia Komitetu GRN z dnia [...] lipca 1947 r. W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ zaznaczył, że popiera zarówno rozstrzygniecie jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W jego ocenie Minister Skarbu Państwa prawidłowo zinterpretował i zastosował odpowiednie przepisy prawa materialnego oraz przepisy postępowania, jak również w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd akceptując ustalenia faktyczne poczynione przez organ, dokonał kontroli zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zbadał, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. W ocenie sądu skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż nie spełnione zostały przesłanki wskazane w przepisie art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej ( Dz.U. z 2005r. Nr 169, poz.1418 ze zm.)-dalej jako ustawa o rekompensacie. Za bezsporne należy uznać, iż B. A. repatriowała się na obecne terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w roku 1958. Tak późna data repatriacji powoduje, iż rację ma organ pierwszej i drugiej instancji twierdząc, że B. A. nie przybyła na obecne terytorium RP na podstawie układów lub umów wskazanych w art. 1 ust. 1 i ust.1a ustawy o rekompensacie. Dlatego w niniejszej sprawie może mieć zastosowanie jedynie przepis art. 1 ust. 2 tej ustawy. Zdaniem sądu bezsporna jest również okoliczność, że B. A. była w dniu 1 września 1939 roku obywatelką polską, zamieszkałą w tym dniu na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. B. A. była członkiem kołchozu. Słusznie zatem podniosły organy, że na podstawie kserokopii tłumaczenia zaświadczenia- notarialnie poświadczonej za zgodność z oryginałem, Komitetu Wykonawczego Gminnej Rady Narodowej w H., powiat P., obwód M. z dnia [...] lipca 1947 roku ustalono, iż nieruchomość gruntowa należąca do w/w została przejęta na własność kołchozu (zarząd kołchozów im. [...]) przez władze radzieckie. Natomiast mienie, na które składało się [...] dziesięcin lasu, dom, leśniczówka i zabudowania gospodarcze przejęta zostało przez Ministerstwo-Zarząd lasów [...]. Nie może zdaniem sądu budzić wątpliwości, że organy mogły wobec treści przepisu art.76a paragraf 2 k.p.a. za wiarygodny uznać prawidłowo potwierdzoną za zgodność kserokopie dokumentu. Majątek ten został opisany we wniosku i jego skład nie był kwestionowany. Istotna jednak jest niesporna okoliczność, że B. A. powracając z Kresów Wschodnich w roku 1958 nie dysponowała już prawem własności opisanych nieruchomości. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 2 ustawy o rekompensacie, w ocenie sądu, sam fakt włączenia mienia do kołchozu wyklucza potwierdzenie prawa do rekompensaty. Podkreślił to wyraźnie Trybunał Konstytucyjny stwierdzając, że "naturalnym warunkiem dla powstania (...) uprawnień było przysługiwanie zabużanom praw własności lub innych praw majątkowych (...) w odniesieniu do mienia pozostawianego poza powojennymi granicami Polski. Istnienie tego wymogu mieści się immanentnie w pojęciu "pozostawienia mienia". W tym kontekście trudno uznać składniki mienia objęte nacjonalizacją lub komunalizacją przed momentem repatriacji za "nieruchomości pozostawione" (...). Zachowuje tu swe znaczenie wspomniane już ratio legis unormowań kompensacyjnych, a zwłaszcza - ich "pomocowy" (...) charakter" (por. wyrok TK z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt K 2/04, OTK-A 2004/11/117). Nie spełnienie warunku pozostawienia mienia poza obecnymi granicami RP powoduje, że w ocenie sądu badanie pozostałych przesłanek jest nieuzasadnione. Na marginesie dodać jednak należy, że organy prawidłowo zakwestionowały jako nie spełniające ustawowych przesłanek, oświadczenia świadków M. K. i M. M. Mając powyższe na uwadze, sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.