II GSK 1579/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Protokolant Anna Ważbińska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej F. Spółki z o.o. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 276/12 w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od F. Spółki z o.o. w [...] na rzecz Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia kwotę 180 (sto osiemdziesiąt) zł tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 276/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), oddalił skargę F. Spółki z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego "Prezesem NFZ") z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego "Dyrektorem OW NFZ") z dnia [...] czerwca 2011 r., którą nie uwzględniono odwołania skarżącej spółki od rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Sąd pierwszej instancji wskazał w swoim rozstrzygnięciu ustalenia faktyczne i stanowisko organów NFZ orzekających w sprawie. Organy te stwierdziły, że [...] Oddział Wojewódzki NFZ ogłosił konkurs ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "ratownictwo medyczne" w zakresie "świadczenia udzielane przez podstawowe i specjalistyczne zespoły ratownictwa medycznego" oraz "świadczenia udzielane czasowo przez podstawowe zespoły ratownictwa medycznego" na obszarze [...] z wykonywaniem zadań dyspozytora medycznego w lokalizacji [...]. Do konkursu zostały zgłoszone dwie oferty: skarżącej spółki (prowadzącej Niepubliczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...]) oraz Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w [...] (dalej zwany również SPZOZ w [...]). W postępowaniu konkursowym obaj oferenci uzyskali taką samą liczbę punktów oceny (227). Po przeprowadzeniu negocjacji z oferentami, w dniu [...] czerwca 2011 r. nastąpiło rozstrzygnięcie konkursu poprzez wybranie oferty SPZOZ w [...] z uwagi na zaproponowanie przez tego oferenta korzystniejszej ceny za udzielanie przedmiotowych świadczeń opieki zdrowotnej. F. Sp. z o.o. złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu, którego Dyrektor OW NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nie uwzględnił, zaś Prezes NFZ decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe i utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2011 r., wskazując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 154 ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2008 r. Nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej zwanej "ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej"). Prezes NFZ nie podzielił w szczególności zarzutów F. Sp. z o.o., wskazujących że: 1) uniemożliwiono stronie zapoznanie się dokumentacją sprawy, 2) SPZOZ w [...] nie posiadał certyfikatu ISO w zakresie usług medycznych ratownictwa medycznego, 3) SPZOZ w [...] nie posiadał na dzień złożenia oferty sprawnego systemu radiołączności oraz dokumentów potwierdzających gotowość systemu radiołączności. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W szczególności nie doszło do naruszeń prawa wskazanych w skardze. Sąd uznał, że organy NFZ przeprowadziły postępowanie w sposób prawidłowy, z zachowaniem przepisów prawa. Nie naruszyły przy tym w szczególności art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, bowiem każdemu ze świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zapewniono równe traktowanie, a postępowanie przeprowadzono w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Sąd wskazał, że z akt sprawy wynika, iż ocena oferty skarżącej spółki została dokonana według jednolitych dla wszystkich świadczeniodawców zasad określonych w przepisach prawa. Kryteria oceny ofert i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku postępowania, zaś skarżąca w czasie trwania procedury konkursowej nie skorzystała z przysługującego jej prawa złożenia umotywowanego protestu na podstawie art. 153 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Sąd wskazał, że oferta skarżącego oraz oferta drugiego oferenta otrzymały równorzędną ilość punktów. Kryterium różnicującym był bilans ceny w odniesieniu do przedmiotu zamówienia. Oferta skarżącej spółki zawierała wyższą oferowaną cenę planowanych do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej, co skutkowało wyborem oferty innego świadczeniodawcy. Zdaniem Sądu, postępowanie przeprowadzone prze komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami, a brak wyboru oferty skarżącej spółki nie stanowił naruszenia art. 152 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. W ocenie Sądu pierwszej instancji, w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym organ miał obowiązek wskazania, jak zostały ocenione inne oferty i jedynie w tym aspekcie Sąd badał prawidłowość podjętej decyzji. W niniejszym postępowaniu badaniu podlegało jedynie, czy nie doszło do naruszenia zasad postępowania, które spowodowało uszczerbek w interesie prawnym oferenta, w szczególności, czy postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone prawidłowo. Sądy administracyjne nie są natomiast uprawnione do rozstrzygania o trafności merytorycznej oceny ofert, która odbywa się z uwzględnieniem także elementów medycznych i ekonomicznych. Sąd nie uznał za usprawiedliwiony zarzutu nieuzyskania przez skarżącą wglądu do dokumentacji sprawy w żądanym zakresie. Stwierdził, że prowadząc postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i przestrzegając zasad tego postępowania, NFZ nie może naruszać reguł wynikających z ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) oraz ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Ograniczenia te obowiązują również w postępowaniu odwoławczym prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.). Z uwagi na to Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem, że oferta konkurencyjnego świadczeniodawcy w sposób nieograniczony podlegała ujawnieniu innym świadczeniodawcom. Nie podlegają bowiem ujawnieniu zawarte w ofercie dane objęte tajemnicą przedsiębiorstwa oraz ustawowo chronione dane osobowe. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji złożyła F. Sp. z o.o. Zaskarżyła to orzeczenie w całości. Wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i orzeczenie przez NSA co do meritum sprawy, a także o zasądzenie niezbędnych kosztów postępowania poniesionych przez skarżącą, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przeprowadzenie przez WSA kontroli działalności administracji publicznej w zakresie skarżonej decyzji w sposób powierzchowny i iluzoryczny, to jest: 1) WSA nie wyjaśnił dokładnie okoliczności przyznania oferentowi, które oferta została wybrana jako najlepsza, dodatkowych punktów z tytułu posiadania na dzień złożenia oferty sprawnego systemu wspomagania dowodzenia i nie odrzucenia wskazanej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, pomimo tego, że drugi oferent nie posiadał na dzień złożenia oferty sprawnego systemu wspomagana dowodzenia (...); 2) WSA nie wyjaśnił dokładnie okoliczności posiadania na dzień złożenia oferty przez oferenta, którego oferta została wybrana, sprawnego systemu radiołączności oraz dokumentów potwierdzających gotowość systemu radiołączności (...), 3) WSA, odmawiając uwzględnienia skargi, nie wyjaśnił w sposób przekonujący okoliczności przyznania przez komisję konkursową w sposób nieuzasadniony oferentowi, którego oferta została wybrana jako najlepsza, dodatkowych punktów z tytułu przedstawienia certyfikatu jakości ISO i okoliczności braku odrzucenia wskazanej oferty na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, pomimo tego, że drugi oferent nie przedstawił certyfikatu jakości ISO na wszystkie jednostki - zespoły ratownictwa medycznego (...), 4) WSA, odmawiając uwzględnienia skargi, zaakceptował uzasadnienie decyzji Prezesa NFZ, który w istocie nie wyjaśnił dokładnie, na jakich zasadach zostały przyznane punkty oferentom w poszczególnych kryteriach oceny ofert, a ograniczył się jedynie do podania parametrów oceny ofert, tabeli przedstawiającej procentowy udział danego kryterium oraz ilości uzyskanych punktów, co stanowi naruszenie wskazanych na wstępie przepisów p.p.s.a. i k.p.a., 5) WSA zaakceptował stan faktyczny, w którym Prezes NFZ nie przedstawił odwołującemu się pełnej dokumentacji postępowania z uwzględnieniem oferty złożonej przez drugiego oferenta i złożonej do oferty kalkulacji cenowej. 2. art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to przez zamknięcie rozprawy przed dostatecznym wyjaśnieniem istoty sprawy przez WSA, 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, a to przez niepełne przedstawienie w uzasadnieniu wyroku stanu sprawy oraz niepełne odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, a także brak wyjaśnienia dla przyjętej przez WSA podstawy prawnej, przez co wyrok posiada charakter arbitralny, a zarazem zawarta w nim ocena prawna nie prezentuje sposobu subsumcji norm stosowanych przez WSA, 4. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w wyniku pominięcia w stanie faktycznym przyjętym do orzekania przez WSA faktów przedstawionych w zarzucie I.1., 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w wyniku pominięcia w stanie faktycznym przyjętym do orzekania przez WSA faktów przedstawionych w zarzucie I.1., 6. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez rażące uchybienia w całościowym rozpoznaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie i w konsekwencji przedstawienie stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym oraz brak uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie wskazania faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmowy wiarygodności innym dowodom, a w zakresie uzasadnienia prawnego – brak wyjaśnienia podstawy prawnej wyroku, w szczególności co do usankcjonowania naruszenia przez organ dyspozycji art. 77 § 1 i § 4 k.p.a., a także zasad ogólnych postępowania administracyjnego (wynikających z art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a.) oraz art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji naruszenia przez organ art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 15, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., do czego doszło w wyniku braku ujęcia jako materiału dokumentów dotyczących innych stron postępowania, to jest oferty oraz szczegółowego uzasadnienia przyznanej innym stronom punktacji, na etapie postępowania poprzedzającego złożenie skargi i uniemożliwienia w ten sposób pełnomocnikowi skuteczne prowadzenie postępowania w sprawie (...). II. naruszenie prawa materialnego, to jest: 1. art. 132 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie zawarcia umów było przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w kontekście zarzutu wskazanego w punkcie od I.1.1) do I.1.4), 2. art. 132 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowane, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie zawarcia umów było przeprowadzone prawidłowo w szczególności w kontekście zarzutu wskazanego w punkcie od I.1.1) do I.1.4), 3. art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie zawarcia umów było przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w kontekście zarzutu wskazanego w punkcie od I.1.1) do I.1.4), 4. art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie zawarcia umów było przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w kontekście zarzutu wskazanego w punkcie od I.1.1) do I.1.4), 5. art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie zawarcia umów było przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w kontekście zarzutu wskazanego w punkcie od I.1.1) do I.1.4), 6. art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie zawarcia umów było przeprowadzone prawidłowo, w szczególności w kontekście zarzutu wskazanego w punkcie od I.1.1) do I.1.3). W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes NFZ (reprezentowany przez radcę prawnego) wniósł o oddalenie środka odwoławczego skarżącej spółki oraz o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Zasada ta oznacza, że podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują zakres jego kontroli. Naczelny Sąd Administracyjny - poza wypadkami nieważności postępowania, które w tej sprawie nie występują - nie może z urzędu kontrolować orzeczenia w celu ustalenia innych niż wskazane w skardze kasacyjnej wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarżąca oparła skargę kasacyjną na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd pierwszej instancji jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczynski, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 425 i powołane tam orzeczenia). Naczelny Sąd Administracyjny ustosunkowując się do zarzutów naruszenia prawa formalnego w kolejności wymienionej w osnowie skargi kasacyjnej stwierdził, że są one pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Treść art. 3 p.p.s.a. wyznacza zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. przedmiotem skargi mogą być decyzje administracyjne. Zatem Sądowi pierwszej instancji nie można skutecznie zarzucić naruszenia omawianego przepisu, gdyż przedmiotem jego kontroli była decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...]. Powołany przepis nie może zostać naruszony przez wadliwe dokonanie kontroli działalności administracji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z dnia 24 stycznia 2012 r. o sygn. akt I GSK 868/10 – treść dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Zgodnie z art. 113 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę, gdy sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Dostateczne wyjaśnienie sprawy to stan zdolności sprawy do wydania wyroku, niezależnie od stopnia wyjaśnienia z punktu widzenia "prawdy materialnej". Sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdy zostały wyczerpane przedstawione przez strony środki odwoławcze (por. J. Gudowski, Przegląd orzecznictwa z zakresu prawa cywilnego procesowego (za II półrocze 1996 r.), "Przegląd Sądowy" 2001, nr 4, s. 81). Ocena, jakiej dokonuje sąd, powinna uwzględniać możliwość korzystania przez strony z ich uprawnień procesowych. Strona, która nie zgłaszała wniosków dowodowych, nie może skutecznie zarzucać w postępowaniu kasacyjnym naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a. Uzasadniony jest również pogląd, że zarzut naruszenia wymienionego przepisu nie może być samodzielną podstawą skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 stycznia 2000 r. o sygn. akt II UKN 324/99 – publ. OSNP 2001, nr 11, poz. 390). Możliwość wskazania art. 141 § 4 p.p.s.a. jako samodzielnej podstawy kasacyjnej (pkt 3 osnowy skargi kasacyjnej) była przedmiotem uchwały NSA z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09. Zgodnie z tą uchwałą art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Taka sytuacja w sprawie nie miała miejsca, bowiem stan faktyczny sprawy został przedstawiony w części historycznej wyroku, a Sąd pierwszej instancji na wstępie rozważań stwierdził, że nie dopatrzył się nieprawidłowości zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Stąd dla stwierdzenia niezasadności zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. wystarczające jest to, że strona skarżąca nie podnosi, aby z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynikało stanowisko sądu pierwszej instancji w zakresie przyjętego stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się Sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżony wyrok, co umożliwia kontrolę instancyjną tego orzeczenia. Należy dodać także, że uzasadnienie wyroku zawiera wszystkie ustawowe elementy wymienione w art. 141 § 4 p.p.s.a. – zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów poniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zarzuty skargi kasacyjnej wymienione w osnowie skargi kasacyjnej w pkt 4 i 5 również nie mogły odnieść zamierzonego skutku, ponieważ nie kwestionują one prawidłowości ustalonego w sprawie stanu faktycznego, a jedynie stanowią polemikę z jego oceną. Na okoliczność posiadania przez wybranego oferenta systemu wspomagania dowodzenia zostały wymienione znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym umowa z dnia [...] czerwca 2011 r. zawarta pomiędzy Samodzielnym Publicznym Zakładem Opieki Zdrowotnej w [...] a firmą A. Sp. z. o.o. dotycząca dostawy instalacji oraz wdrożenia systemu wspomagania dowodzenia do [...] 2011 r., faktura VAT wystawiona [...] czerwca 2011 r. obejmująca tę dostawę oraz dokumenty świadczące o posiadaniu systemu wspomagania dowodzenia przez podwykonawców. Dokumenty powyższe były przedmiotem oceny komisji konkursowej dokonanej zgodnie przepisami ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz postanowieniami zarządzeń Prezesa NFZ: z dnia 31 sierpnia 2010 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i z dnia 14 marca w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju ratownictwo medyczne. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania zawartego w pkt 6 osnowy skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny podziela pogląd zaprezentowany w zaskarżonym wyroku, że aktami sprawy wszczętej wskutek odwołania oferenta od rozstrzygnięcia postępowania w sprawie o zawarcie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, są (i podlegają wglądowi odwołującego się na podstawie art. 10 k.p.a.): oferta odwołującego się, który w odwołaniu wykazuje uszczerbek swojego interesu prawnego poprzez niewybranie jego oferty na skutek naruszenia przepisów w postępowaniu konkursowym, a także przejrzysta i pełna dokumentacja ukazująca zasady oceny ofert, ich punktacji oraz kryteria wyboru oferty najkorzystniejszej, z wyłączeniem danych wrażliwych innych uczestników. Należy również zauważyć, że w toku postępowania (co wynika z akt administracyjnych) skarżący korzystał z uprawnień wynikających z art. 10 k.p.a. Nieskuteczność, z przyczyn podanych wyżej, zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do oceny zarzutów niewłaściwego zastosowania prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: art. 132 ust. 1 i 2, art. 134 ust. 1, art. 142 ust. 5 pkt 1, art. 148 oraz art. 149 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu przez WSA, że postępowanie w sprawie było przeprowadzone prawidłowo w kontekście zarzutów odnoszących się do naruszenia przepisów postępowania. Oceniając zredagowany w ten sposób zarzut należy wskazać, że podnoszenie naruszenia prawa materialnego nie może polegać na wadliwym (kwestionowanym przez stronę) ustaleniu faktu. Zarzutami naruszenia przepisów prawa materialnego nie można bowiem zwalczać ustaleń faktycznych. Jeżeli strona kwestionuje prawidłowość ustaleń faktycznych, to zarzut prawa materialnego jest co najmniej przedwczesny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.