II SA/Wa 74/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Stanisław Marek Pietras, , Protokolant, asystent sędziego Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania G. N. od decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że G. N. wnioskiem z dnia 28 marca 2011 r. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o wydanie mu pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Wnioskodawca wskazał, iż obawia się o własne życie i zdrowie, co wynika z faktu prowadzenia działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się skupem i sprzedażą metali oraz kamieni szlachetnych, tj. złota, platyny i diamentów. Podniósł, iż skup i sprzedaż wyżej wymienionych surowców odbywa się tylko i wyłącznie w formie gotówkowej z uwagi na ich wartość i bardzo szybki obrót handlowy tym towarem, przy czym dokonywane transakcje opiewają często na kilkaset tysięcy złotych. Zaznaczył, że prowadzeniem tej działalności zajmuje się osobiście, skutkiem tego są liczne podróże po kraju i kontakt z nieznanymi mu wcześniej klientami. Podniósł ponadto, że siedziba jego przedsiębiorstwa mieści się w miejscu jego zamieszkania, co budzi u niego obawę o bezpieczeństwo nie tylko własne, ale i rodziny. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji podjął czynności zmierzające do ustalenia czy okoliczności, na które powołuje się strona, uzasadniają wydanie jej pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji). W ich wyniku uzyskał z Komisariatu Policji [...] opinię na temat stanu zagrożenia miejsca zamieszkania G. N., z której wynika, iż blok, w którym mieszka, znajduje się w rejonie terenów zielonych, gdzie dochodzi do przestępczości samochodowej, gromadzenia się "blokersów" na klatkach schodowych oraz do wybryków chuligańskich i spożywania alkoholu. Organ I instancji ustalił ponadto, iż w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej, a zarazem miejscu zamieszkania G. N., świadczone są usługi z zakresu ochrony osób i mienia przez Biuro Ochrony B. z/s w P. Lokal ten posiada również zabezpieczenie w postaci wejściowych drzwi antywłamaniowych, zaopatrzonych w zamki marki "[...]". Dodatkową przeszkodą uniemożliwiającą przedostanie się do środka jest krata znajdująca się na korytarzu piętra, otwierana kluczami, w których posiadaniu jest wnioskodawca oraz jego sąsiedzi. Natomiast z uwagi na to, że lokal ten znajduje się na "wysokim parterze", od strony kuchni zamontowano szybę antywłamaniową o grubości szkła P4 w celu uniemożliwienia wejścia osobom nieuprawnionym. Organ I instancji zwrócił się do Biura Ochrony B. z zapytaniem, czy w miejscu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w terminie od 1 stycznia 2010 r. do obecnej chwili podejmowane były jakiekolwiek interwencje. W odpowiedzi poinformowano, iż w terminie tym nie podejmowano żadnych interwencji. Oceniając powyższe okoliczności [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, iż nie uzasadniają one rozstrzygnięcia zgodnego z wolą strony, w związku z czym decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. odmówił wydania G. N. pozwolenia na broń do ochrony osobistej. Od powyższej decyzji G. N. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wymienionemu organowi zarzucił naruszenie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 8, 11 oraz 77 kpa, a także błędną interpretację art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oraz niedokonanie wnikliwej i pełnej analizy materiału dowodowego. Wskazał przy tym, iż informacje zawarte w piśmie z Komisariatu Policji [...] dotyczą zagrożeń wyłącznie w miejscu zamieszkania, nie odnoszą się zaś do zagrożeń występujących w całym kraju. Natomiast odwołujący się prowadzi działalność gospodarczą nie tylko w miejscu zamieszkania, ale także na terenie kraju. Podniósł ponadto, iż okolica, w której mieszka i gdzie ma siedzibę działalności gospodarczej, jest niebezpieczna. Pełnomocnik poinformował, iż około 5 lat temu Policja podejmowała interwencje wobec sąsiada jego mocodawcy, który wyrwał kratę zabezpieczającą wejście na klatce schodowej do jego mieszkania. Zarzucił także nieprzesłuchanie wnioskodawcy w celu wyjaśnienia okoliczności prowadzenia przez niego działalności gospodarczej oraz sposobu jej wykonywania. Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Komendant Główny Policji uznał, iż decyzja organu I instancji jest zasadna. Organ odwoławczy podniósł, że podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Przesłanki powyższe muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia istnienia stanu zagrożenia spoczywa na wnioskodawcy, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę zasadności żądania. Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, należy do organów Policji. Organ Policji oceniając więc materiał dowodowy nie musi podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni. Okoliczności, które podniósł G. N. nie świadczą - w ocenie Komendanta Głównego Policji - o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia. Samoistną przesłanką wydania pozwolenia nie może być również charakter wykonywanej przez wnioskodawcę pracy. Co prawda zagrożenie osobiste może być związane z jej rodzajem lub charakterem zajęcia wnioskodawcy, a także inną szczególną sytuacją wyróżniającą go z ogółu społeczeństwa. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wnioskodawca nie udowodnił, aby znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Także i sam zainteresowany nie wskazał żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, iż jest zagrożony bezprawnym zamachem. Zdaniem organu, G. N. jedynie w swoim własnym odczuciu jest zagrożony, a jego przekonanie o potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej bojowej ma charakter wyłącznie subiektywny, nie potwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami. W przypadku skarżącego nie istnieje potrzeba wyposażenia go w ten środek ochrony, gdyż nie występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia lub zdrowia. W ocenie Komendanta Głównego Policji, sam fakt prowadzenia przez G. N. działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się skupem i sprzedażą metali oraz kamieni szlachetnych o wysokiej wartości, które osobiście przewozi po kraju, nie stawia go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Jednakże jeśli okoliczność ta wzbudza jego obawy o zdrowie i życie, to winien podjąć starania zmierzające do uniknięcia zagrożeń związanych z przewozem towarów, np. poprzez zlecenie ochrony wyspecjalizowanym w tego rodzaju usługach profesjonalnym podmiotom. Organ stwierdził, że siedziba jego działalności gospodarczej jest solidnie zabezpieczona (wyposażona jest w drzwi i szybę antywłamaniową), a dodatkowo nad jej bezpieczeństwem czuwa Biuro Ochrony B., świadczące usługi z zakresu ochrony osób i mienia, co uzasadnia ocenę, iż praca w lokalu tym nie jest szczególnie niebezpieczna. Przesłanką wydania wnioskodawcy pozwolenia na broń nie może być również, zdaniem organu odwoławczego, podniesiona przez niego okoliczność, iż bezpieczeństwo obywateli na terenie kraju pozostawia wiele do życzenia, a zatem jako osoba wykonująca działalność gospodarczą w całym kraju powinien otrzymać pozwolenie na broń. Niezależnie bowiem od jego subiektywnych odczuć w tym zakresie faktem jest, iż w jego przypadku brak jest jakichkolwiek wydarzeń mogących potwierdzić realność jego obaw o zdrowie lub życie. Tymczasem subiektywne przekonanie o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu, nie spełnia dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Odnosząc się do argumentu, iż w grudniu 2009 r. doszło do napadu na jubilera i agencję bankową, gdzie postrzelono kobietę i zrabowano biżuterię z zakładu jubilerskiego, organ stwierdził, iż zdarzenie to nie miało żadnego związku ze skarżącym i nie poniósł on z tego tytułu negatywnych konsekwencji. Zdaniem organu odwoławczego, wydaniu stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej sprzeciwia się interes społeczny. Wobec braku okoliczności świadczących o niezbitej konieczności wyposażenia jej w ten środek ochrony, organ rozstrzygający musi mieć bowiem na względzie ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dostęp do broni jest bowiem ograniczony z woli samego ustawodawcy, pozwoleń na broń nie powinno być więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. Strona nie dowiodła, iż za rozstrzygnięciem sprawy zgodnym z jej wolą przemawia jej słuszny interes, a zawarte w odwołaniu argumenty nie dają podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ I instancji przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, co przejawiło się m.in. tym, iż organ ten nie dokonał dogłębnej analizy stanu bezpieczeństwa w miejscu zamieszkania G. N., w tym m.in. pominął fakt podejmowania interwencji wobec jego sąsiada, Komendant Główny Policji stwierdził, iż jakkolwiek organ I instancji nie wyjaśnił okoliczności zdarzenia sprzed około 5 lat, kiedy to sąsiad skarżącego wyrwał kratę zabezpieczającą wejście na klatce schodowej do jego mieszkania oraz uderzał w jego drzwi, to uczynił to organ odwoławczy zasięgając w tej sprawie informacji z Komisariatu Policji [...]. Z udzielonej w tej kwestii odpowiedzi wynika, iż zdarzenie to nie było zgłaszane Policji i nie prowadzono w związku z tym postępowania przygotowawczego. Ponadto skarżący nigdy nie zgłaszał organom ścigania o sytuacjach wzbudzających u niego obawę o zdrowie lub życie. Organ odwoławczy za niezasadny uznał również zarzut nieprzesłuchania strony, w szczególności na temat wyjaśnienia okoliczności dotyczących zakresu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz sposobu jej wykonywania. Na stronie przede wszystkim spoczywa obowiązek udowodnienia, iż rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z jej wolą jest zasadne. Zatem w toku postępowania winna przekazywać organowi wszelkie, według niej istotne dla załatwienia sprawy informacje, nie czekając na inicjatywę organu. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że ustalone w toku postępowania dowody są wystarczające do merytorycznego załatwienia sprawy i oceny tej strona nie zakwestionowała (w dniu 15 lipca 2011 r. ustanowiony przez pełnomocnika substytut zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie wnosząc do niego uwag i nie zgłaszając wniosków). W tej sytuacji, zdaniem organu, jej przesłuchanie byłoby niecelowe i niepotrzebnie przedłużyłoby postępowanie. Skargę na omawianą decyzję Komendanta Głównego Policji wniósł G. N., zarzucając jej: 1) naruszenie art. 7 k.p.a. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy mających istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, 2) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a., w ten sposób, że uzasadnienie decyzji nie zostało oparte o udokumentowane fakty, mające znaczenie w sprawie, lecz o bezpodstawne domniemanie, uzasadniające niewydanie pozwolenia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej w celach ochrony osobistej, polegające na braku stwierdzenia rzeczywistych okoliczności uzasadniających odmowę wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, pomimo przedstawienia przez niego w sposób rzetelny i szczegółowy okoliczności wskazujące na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie bezprawnym zamachem na jego zdrowie, życie lub mienie, 3) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie przez organ odwoławczy całego materiału dowodowego, poprzez nieuwzględnienie dobrej opinii przeprowadzonej przez organy Policji w miejscu zamieszkania o skarżącym, a tym samym nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, jak również nieustosunkowanie się do podniesionego przez skarżącego zarzutu, iż treść zaskarżonej decyzji organu I instancji jest identyczna pod względem literalnym identyczna (powielona) z treścią decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], nr [...], z dnia [...] marca 2010 r., 4) naruszenie art. 78 § 1 k.p.a. w zw. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. i art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez zaniechanie przesłuchania skarżącego przez organ II instancji, co do okoliczności podejmowania interwencji przez organy ścigania wobec sąsiada skarżącego – S. P. oraz prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, pomimo, iż strona skarżąca w uzasadnieniu odwołania z dnia 23 sierpnia 2011 r. od decyzji organu I instancji wskazała taki dowód i nieuprawnionym przyjęciu przez organ II instancji, że taki zdarzenie nie było zgłaszane Policji, jak również, iż pełnomocnik nie wniósł uwag do zgromadzonego materiału dowodowego przez organ I instancji oraz nie zgłaszając wniosków co do przesłuchania strony skarżącej, 5) naruszenie art. 10 ust.1 oraz art. 10 ust. 3 pkt. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przez wadliwą wykładnię i błędne uznanie, iż organ administracyjny słusznie odmówił wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej pomimo, iż skarżący wykazał przesłanki pozytywne wskazane ww. przepisie uzasadniające wydanie mu pozwolenia na broń oraz, że nie istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesami bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wobec powyższego, skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z protokołu z przesłuchania G. N. w charakterze świadka, znajdującego się w aktach sprawy [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...], na okoliczność zdarzeń dotyczących jego sąsiada S. P. Wniósł także o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia Podstawą materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z nim, pozwolenie na broń wydaje się, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, przy czym w przypadku broni palnej do ochrony osobistej za ważną przyczynę uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Jak słusznie zauważył organ II instancji, przesłanki wskazane w powyższym przepisie muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z przekonania osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia takiego stanu faktycznego spoczywa na wnioskodawcy, co nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę zasadności żądania. Wnioskodawca może więc powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem wskazuje na zagrożenie jego osobistego bezpieczeństwa, jednakże ocena, czy spełnione są wymogi art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, należy do organów Policji. Organ Policji, oceniając materiał dowodowy, nie musi podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony jego życia i zdrowia przy pomocy broni. Zdaniem Sądu organ II instancji trafnie uznał, że okoliczności, które podniósł G. N., uzasadniając wniosek o wydanie pozwolenia na broń do ochrony osobistej, nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jego życia i zdrowia. Samoistną przesłanką wydania pozwolenia nie może być również charakter wykonywanej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej. Co prawda zagrożenie osobiste może być związane z jej rodzajem lub charakterem zajęcia wnioskodawcy, a także inną szczególną sytuacją wyróżniającą go z ogółu społeczeństwa, jednakże sam rodzaj wykonywanej pracy nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. Brak podstaw do uznania, że skarżący znalazł się kiedykolwiek w sytuacji realnego zagrożenia zdrowia lub życia. Skarżący nie wskazał żadnych okoliczności dających podstawę sądzić, iż jest zagrożony bezprawnym zamachem. Zarzut, jakoby stan zagrożenia wynikał z faktu podjęcia interwencji wobec sąsiada skarżącego, nie jest zasadny, gdyż dotyczy zdarzenia sprzed około 5 lat. Wówczas sąsiad skarżącego wyrwał kratę zabezpieczającą wejście na klatce schodowej do jego mieszkania oraz uderzał w jego drzwi. Ponadto zdarzenie to nie było zgłaszane Policji i nie prowadzono w związku z tym postępowania przygotowawczego, ani też skarżący nigdy nie zgłaszał organom ścigania o sytuacji wzbudzających u niego obawę o zdrowie lub życie. Jeśli chodzi o zarzut nieprzesłuchania strony, w szczególności w sprawie wyjaśnienia okoliczności dotyczących zakresu prowadzenia przez nią działalności gospodarczej oraz sposobu jej wykonywania, był on już przedmiotem rozważań organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, organ II instancji trafnie stwierdził, że to na stronie przede wszystkim spoczywa obowiązek udowodnienia zasadności twierdzeń, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W toku postępowania winna przekazywać organowi wszelkie, istotne dla załatwienia sprawy informacje, nie czekając na inicjatywę organu. Z uwagi na brak takich istotnych informacji od skarżącego w przedmiotowej sprawie, organ II instancji zasadnie uznał, że ustalone w toku postępowania dowody są wystarczające do merytorycznego załatwienia sprawy i oceny tej strona nie zakwestionowała (w dniu 15 lipca 2011 r. ustanowiony przez pełnomocnika substytut zapoznał się ze zgromadzonym materiałem dowodowym nie wnosząc do niego uwag i nie zgłaszając wniosków). Stawianie tego zarzutu po raz kolejny w skardze do Sądu Administracyjnego nie zmienia oceny, że gdyby strona miała coś istotnego do dodania w sprawie, niewątpliwie zawarłaby te informacje w treści skargi. Zarzut dotyczący konieczności przesłuchania skarżącego na okoliczności, których nawet w skardze nie potrafi sprecyzować, byłoby niecelowe. Zdaniem Sądu trafna jest konkluzja organu, że G. N. jedynie w swoim własnym odczuciu jest zagrożony, a jego przekonanie o potrzebie ochrony przy pomocy broni palnej bojowej ma charakter wyłącznie subiektywny, nie potwierdzony żadnymi konkretnymi okolicznościami. Należy podzielić ocenę organu II instancji, że sam fakt prowadzenia przez G. N. działalności gospodarczej, w ramach której zajmuje się skupem i sprzedażą metali oraz kamieni szlachetnych o wysokiej wartości, które osobiście przewozi po kraju, nie stawia go automatycznie w grupie osób szczególnie zagrożonych. Organ poczynił ustalenia, że siedziba działalności gospodarczej skarżącego jest solidnie zabezpieczona (wyposażona jest w drzwi i szybę antywłamaniową), a dodatkowo nad jej bezpieczeństwem czuwa Biuro Ochrony B., świadczące usługi z zakresu ochrony osób i mienia, co uzasadnia ocenę, iż praca w lokalu tym nie jest szczególnie niebezpieczna. Ponadto organ trafnie zwrócił uwagę, że skarżący może skorzystać z usług ochroniarskich, świadczonych przez wyspecjalizowane w tego rodzaju usługach profesjonalne podmioty. Subiektywne przekonanie o potencjalnym zagrożeniu, które może wystąpić w bliżej nieokreślonym czasie i miejscu, nie spełnia dyspozycji art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Sąd podziela argumenty organu odwoławczego, że wydaniu stronie pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej sprzeciwia się interes społeczny. Wobec braku okoliczności świadczących o konieczności wyposażenia skarżącego w ten środek ochrony, organ rozstrzygający musi mieć bowiem na względzie ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego, której istotą - wynikającą także z reglamentacyjnego charakteru samej ustawy o broni i amunicji (dostęp do broni jest bowiem ograniczony z woli samego ustawodawcy) - jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z oczywistej potrzeby, określonej celem, do którego broń ma być używana. Racją interesu społecznego jest, by w rękach osób prywatnych nie było broni więcej, niż to wynika z ich faktycznych potrzeb. Nie może zostać uwzględniony zarzut skargi na temat powielania treści uzasadnienia organu I przez organ II instancji. Jeżeli bowiem kontrolując decyzje organu I instancji organ nadzorczy podziela i uznaje za trafne argumenty z uzasadnienia decyzji kontrolowanej nie ma przeszkód, aby - uznając je za własne- zacytował je w swojej decyzji (czy też jak nazywa to strona skarżąca - "powielił" je). Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono jak w sentencji na mocy art. 151 p.p.s.a.