II SA/Gl 371/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kubik po rozpoznaniu w dniu 16 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Decyzją ostateczną z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] o cofnięciu G. W. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kategorii A i B. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nadesłanego przez organ, decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi G. W. w dniu 28 grudnia 2011 r. W dniu 30 stycznia 2012 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga G. W. na powyższą decyzję. Skarga ta została następnie przekazana przez Sąd w dniu 1 lutego 2012 r. Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Katowicach, celem nadania jej biegu stosownie do art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej p.p.s.a.). Organ przekazał Sądowi skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi w dniu 2 marca 2012 r. (data wpływu). Na podstawie zarządzenia z dnia 7 marca 2012 r. wezwano skarżącego do złożenia oświadczenia, czy w niniejszym postępowaniu działa osobiście, czy też przez pełnomocnika w osobie adwokata R. D., któremu w postępowaniu administracyjnym udzielił pełnomocnictwa, w terminie 7 dni pod rygorem przyjęcia, że występuje w postępowaniu sądowym samodzielnie. W przypadku gdyby skarżący działał osobiście wezwano go ponadto do usunięcia braku formalnego skargi przez jej podpisanie, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie tej treści zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 marca 2012 r. na adres wskazany w skardze. Przesyłka została odebrana przez osobę uprawnioną do jej odbioru – pracownicę skarżącego A. L. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 26 marca 2012 r. (poniedziałek - dzień roboczy), skarżący nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, nie uzupełnił również braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. stanowi natomiast, iż skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 28 grudnia 2011 r. Tym samym termin do złożenia skargi upływał w dniu 27 stycznia 2012 r. Skarga została natomiast wniesiona bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, co skutkowało koniecznością przekazania jej właściwemu organowi, a za datę wniesienia skargi należało przyjąć dzień przekazania skargi. Skargę przekazano organowi w dniu 1 lutego 2012 r., tym samym uznać należało, że wniesiono ją z uchybieniem terminu. Skarga podlegała ponadto odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., z powodu nieuzupełnienia jej braku formalnego. Przede wszystkim wskazać trzeba, że wobec nieudzielania odpowiedzi w wyznaczonym terminie, uznano, że skarżący działa w niniejszym postępowaniu osobiście. Stosownie zaś do treści art. 46 § 1 p.p.s.a, skarga wniesiona do sądu winna spełniać określone warunki formalne, bez spełnienia których nie można nadać jej prawidłowego biegu. Przepis ten przewiduje w szczególności, że pismo wnoszone do sądu powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Wobec stwierdzonego braku formalnego skargi w tym zakresie, Sąd wezwał skarżącego do jego usunięcia w wyznaczonym terminie. Mimo prawidłowego wezwania, brak ten nie został jednakże przez skarżącego uzupełniony. Wskazać przy tym należy, że z treści art. 67 § 1 p.p.s.a. wynika, że osobom fizycznym doręczeń dokonuje się osobiście (do rąk własnych). Przy tym trybie doręczania uwzględnia się jednak przepisy art. 71, 72, 73 i 74 p.p.s.a. Zauważyć trzeba także, że strona ma prawo wskazania innego adresu dla doręczeń niż jej miejsce zamieszkania (por postanowienie SN z 27 stycznia 1998r., III CKN 620/97, OSNC 1998r., nr 9, poz. 146). W niniejszej sprawie doręczenia dokonano na adres wskazany w skardze. Wezwanie zostało natomiast odebrane przez pracownicę skarżącego A. L. jako osobę uprawnioną do odbioru korespondencji, a doręczenie to , jako zastępcze należało uznać za prawidłowe. Zgodnie bowiem z art. 67§ 5 p.p.s.a., jeżeli ustanowiono pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism w postępowaniu sądowym, doręczenia należy dokonywać tym osobom. Skoro doręczenie było skuteczne, termin do dokonania żądanej czynności liczony od dnia 19 marca 2012 r. upływał z dniem 26 marca 2012 r., który był dniem roboczym (poniedziałek). Mając na względzie powyższe Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.