II GSK 560/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Czaja Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 30 stycznia 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2522/11 w sprawie ze skargi Gminy P. na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2) zasądza od [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych na rzecz Gminy P. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z 20 stycznia 2012 r. akt V SA/Wa 2522/11, oddalił skargę Gminy P. (dalej: skarżący, wnioskodawca) na informację [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych (dalej: [...]; organ) z [...] listopada 2011 r. w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: Gmina P. złożyła w [...] Jednostki Wdrażania Programów Unijnych wniosek o dofinansowanie projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Województwa [...], lata 2007-2013, pod tytułem "Rekultywacja wydzielonej części składowiska odpadów w miejscowości P., Gmina P.". Pismem z dnia [...] września 2011 r. organ poinformował skarżącą o brakach wniosku wzywając do ich uzupełnienia - poprawienia wskazując na konkretne uchybienia m.in. podał, że wnioskodawca nie przedstawił informacji w zakresie wykorzystania pozostałej części składowiska. Nie wskazano, w jakiej formie został wybrany aktualny operator - operatorzy zajmujący się odbiorem i utylizacją odpadów. Nie wskazano, czy na planowane przedsięwzięcie były zaalokowane środki w budżecie gminy operatora i kto zarządza lub zarządzał składowiskiem. Nie ujęto informacji, czy operator w dalszym ciągu będzie prowadził działalność związaną z administrowaniem składowiska i jego dalszą rekultywacją oraz czy operator zaprzestając działalności będzie prowadził działalność na innych płaszczyznach, na których występuje konkurencja. Organ wezwał o dostarczenie odpowiednich dokumentów wskazanych w punktach 5-15, § 7 regulaminu konkursu (wyliczenie rekompensaty, dokument potwierdzający nałożenie zobowiązania na operatora w zakresie odbioru i utylizacji odpadów zawarty na czas określony oraz formularz informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc inną niż pomoc de minimis lub pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie. Jednocześnie wnioskodawca zgodnie z regulaminem konkursu zobowiązany był do wskazania w formularzu wniosku o dofinansowanie wszystkich wskaźników dostępnych w ramach Działania 4.2. i dotyczących rekultywacji. Organ wniósł także o poprawę wykazu załączników poprzez wpisanie odpowiedniej opcji - tak, nie lub nie dotyczy - oraz o dołączenie wymaganych do wniosku załączników, tj. dokumentów dotyczących zagospodarowania przestrzennego (kopia decyzji o warunkach zabudowy lub kopia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), kopii pozwolenia na budowę oraz dokumentów potwierdzających formę prawną wnioskodawcy, oświadczenia o uzyskaniu lub nieuzyskaniu innych środków publicznych na prowadzenie działalności w zakresie usług w ogólnym interesie gospodarczym. Pismem z [...] października 2011 r. organ poinformował skarżącą, że jej wniosek został odrzucony z przyczyn formalnych oraz wyjaśnił, że nie spełniła Kryterium 7 Zgodność z prawodawstwem krajowym i unijnym w zakresie Pomocy publicznej, przyjętego przez Komitet Monitorujący w ramach Regionalnego Programu Województwa [...] uchwałą nr [...] z [...] maja 2011 r. Zdaniem organu skarżąca nie odniosła się do wszystkich zadanych pytań odnośnie pomocy publicznej i nie dostosowała dokumentacji zgodnie z uwagami. W projekcie wystąpiła o pomoc publiczną i była zatem zobowiązana do opracowania aplikacji zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami. Wbrew opinii skarżącej, projekt podlegał przepisom, które dotyczyły całościowego procesu prowadzenia działalności w zakresie gospodarki odpadami, od momentu powierzenia tych usług do momentu zakończenia (zamknięcia i rekultywacji) ich wykonywania. Niezależnie od formy prawnej prowadzenia działalności skarżącej poprzez jednostki jej podległe tj. pierwotnie Zakład Usług Komunalnych i Gospodarki Mieszkaniowej ([...] grudnia 2007 r. zlikwidowany), a następnie przez P. Przedsiębiorstwo Usług Komunalnych Sp. z o.o. (dalej: [...]) skarżąca realizowała zadania związane z gospodarką odpadami, w tym prowadziła działalność zarówno w zakresie zarządzania składowiskiem odpadów, jak również polegającą na odbiorze i transporcie odpadów na składowisko. W związku z powyższym organ uznał, że konieczne było stosowanie reguł określonych w wytycznych dla prawidłowego określenia rekompensaty wynikającej ze świadczenia usług publicznych. Aneksowanie umowy pomiędzy [...] a skarżącą w zakresie zmiany zarządcy starej części składowiska w P. nie wpływa w kontekście przepisów europejskich na fakt, iż dofinansowując rekultywację starej części składowiska - bez szczegółowych zasad wyliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych – [...] stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej, gdyż [...] faktycznie przeniosło obowiązki i związane z tym koszty dotyczące rekultywacji na skarżącą. Projekt rekultywacji [...] składowiska nie mógł być oderwany od działalności świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami. Skarżącą nie skorzystała z możliwości aplikowania w ramach pomocy de minimis. W odpowiedzi na ww. pismo skarżąca złożyła protest, w którym odniosła się do argumentacji prezentowanej przez organ i przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, iż wbrew twierdzeniom organu wniosek spełniał wszystkie wymagane kryteria. Wyjaśniła, że wszelkie rozliczenia pomiędzy gminą a [...] w roku 2008 zostały zakończone. Skarżąca zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne i decyzją z [...] grudnia 2008 r. Marszałek wyraził zgodę na zamknięcie wydzielonej części składowiska w miejscowości P. ([...]). Skarżąca przyjęła na siebie zadanie rekultywacji, jak również wskazała, że ponosi wymagane koszty po rekultywacji, związane m.in. z monitoringiem zamkniętego składowiska odpadów i podała, że jako jednostka samorządu terytorialnego, nie otrzymuje rekompensaty na pokrycie bieżących kosztów związanych z rekultywacją składowiska, gdyż pokrywa te wydatki ze środków własnych. Pismem z [...] listopada 2011 r. organ poinformował stronę skarżącą, że złożony protest został oddalony. Powtórzył po raz kolejny, że w jego ocenie skarżąca nie spełniła kryterium nr 7 oraz powołał się na pismo własne z dnia [...] września 2011 r. wzywające do usunięcia braków. Wskazał, że ani w treści dokumentacji projektowej, ani też w proteście nie zostały wskazane informacje świadczące o tym, że skarżąca nie będzie prowadziła już działalności we wnioskowanym zakresie. W związku z powyższym brak odpowiedzi ze strony skarżącej na pytanie czy będzie ona w dalszym ciągu prowadziła działalność gospodarczą upoważniał osoby oceniające wniosek do postawienia tezy, że podmiot jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów unijnych, tym bardziej że projekt dotyczył jedynie części składowiska (potencjalnie na drugiej części ta działalność związana z gospodarką odpadami mogła być kontynuowana). Jak zauważył organ, w przypadku, gdy beneficjent kontynuuje działalność w zakresie składowania odpadów na innych kwaterach lub innych składowiskach, dofinansowanie ze środków UE wzmocni jego pozycję konkurencyjną, jako podmiotu aktywnego na rynku składowania odpadów. Z tego powodu wsparcie takich podmiotów należało uznać za pomoc publiczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę Gminy P. wyjaśnił, że dopłaty, o które ubiegała się skarżąca, są formą wsparcia finansowego w ramach wspólnej polityki rozwoju, będącej jednym z celów Unii Europejskiej, określonych w art. 87 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE). Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej Spółki o dofinansowanie w ramach Regionalnego Programu Województwa [...], lata 2007-2013 (dalej RIO WM lata 2007-2013), Priorytet IV: Środowisko, zapobieganie zagrożeniom i energetyka, Działania 4.2: Ochrona powierzchni ziemi. Podstawą prawną obowiązującą w tym naborze wniosków o dofinansowanie było Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz. Urz. UE L 210 z 31.07.2006). Program został przygotowany w oparciu o powyższe rozporządzenie i był zarządzany na poziomie regionalnym. Instytucją Zarządzającą był Zarząd Województwa [...], który powierzył realizację programu [...] Jednostce Wdrażania Programów Unijnych ([...]), pełniącej tu rolę Instytucji Pośredniczącej II stopnia (tj. Instytucji Wdrażającej). Sąd I instancji podał, że spór w sprawie sprowadzał się do oceny spełnienia przez skarżącą Kryterium 7 oceny merytorycznej wniosku. Mając na uwadze uregulowania określające wymogi wniosku o wsparcie oraz sposób jego oceny, zdaniem Sądu rację należało przyznać organowi. Jednocześnie WSA zauważył, że zgodnie z § 9 pkt 1 Regulaminu konkursu złożone wnioski o dofinansowanie podlegają ocenie formalnej, strategicznej, merytorycznej i ocenie wykonalności, zgodnie z zapisami obowiązującej wersji Szczegółowego Opisu Priorytetów Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] 2007-2013 (rozdział 6 "Opis systemu wyboru projektów" oraz załącznik 5 "Kryteria wyboru finansowych operacji"). Skarżąca na etapie uzupełnienia wniosku nie odniosła się do wszystkich zadanych pytań w zakresie pomocy publicznej, nie dostosowała dokumentacji zgodnie z uwagami oraz nie zawarła w dokumentacji kluczowych kwestii pozwalających na uznanie, że nie mają tu zastosowania zapisy pomocy publicznej. W ocenie WSA wytyczne dotyczą całego procesu prowadzenia działalności w zakresie odbioru i składowania odpadów, od momentu powierzenia tych usług, aż do momentu zakończenia ich wykonywania (tj. zamknięcia i rekultywacji składowiska). Tylko spełnienie przesłanek, o których mowa w wytycznych pozwala na udzielenie podmiotowi pomocy publicznej w ramach programu, która będzie zgodna (legalna) z decyzją Komisji z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 Traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz. Urz. UE L 312 z 29.11.2005 r.). Skarżąca niezależnie od formy prawnej (pierwotnie [...], a następnie [...] sp. z o.o.) realizowała zadania związane z gospodarką odpadami, w tym prowadziła działalność zarówno w zakresie zarządzania składowiskiem odpadów jak również działalność polegającą na odbiorze i transporcie odpadów na składowisko. W związku z powyższym konieczne było stosowanie reguł określonych w wytycznych dla prawidłowego określenia wysokości udzielonej rekompensaty wynikającej z ww. tytułu. Aneksowanie umowy pomiędzy [...], a skarżącą w zakresie zmiany zarządcy starej części składowiska w P. nie wpływało w kontekście przepisów europejskich na fakt, iż dofinansowując rekultywację starej części składowiska bez szczegółowych zasad wyliczania rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych [...] stałby się odbiorcą nielegalnej pomocy publicznej. WSA stwierdził, że projekt rekultywacji [...] składowiska nie mógł być oderwany od działalności świadczenia usług publicznych w zakresie gospodarki odpadami, dotyczył bowiem jednej kompleksowej inwestycji realizowanej przez dwa podmioty. Ponadto fakt, iż w przywołanych wytycznych nie wskazano wprost podmiotów - gmin, a tylko zakłady budżetowe, spółki komunalne oraz operatorów zewnętrznych nie decyduje o stosowaniu ich zapisów tylko dla grup tam wskazanych. Skoro spółki komunalne oraz zakłady budżetowe co do zasady są w 100% własnością gmin należało utożsamiać je bezpośrednio z gminą (skarżącą), a tym samym stosować wprost zapisy wytycznych, także w przedmiotowym projekcie. Reasumując Sąd I instancji stwierdził, że słusznie organ zastosował zasady dopuszczalności pomocy de minimis lub udzielania pomocy publicznej zgodnie z wytycznymi w zakresie reguł dofinansowania z programów operacyjnych podmiotów realizujących obowiązek świadczenia usług publicznych w ramach zadań własnych jednostek samorządu terytorialnego w gospodarce odpadami z dnia [...] marca 2010 r. Trafnie wskazał, iż skarżąca gmina poprzez działalność w obszarze gospodarki odpadami na rynku konkurencyjnym podlegała zasadom pomocy publicznej a tym samym powinny być stosowane do niej przepisy ww. wytycznych lub zasady pomocy de minimis. Skarżąca nie odniosła się do uwag oceniających oraz nie zastosowała żadnego z zaproponowanych rozwiązań, dlatego projekt został odrzucony, a protest musiał podlegać oddaleniu. Gmina P. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) naruszenie : - art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, w której istniały podstawy do stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo wskutek: a) błędnego przyjęcia, że dokonana ocena projektu nie naruszała prawa, b) błędu w ustaleniach faktycznych i przyjęcie, że ocena została dokonana w sposób nienaruszający prawa, c) nieuwzględnienia faktu braku rzetelności dokonanej oceny projektu, d) nie odniesienia się do dowodów załączonych do skargi oraz przedstawionych na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r., - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez przedstawienie stanowiska WSA w uzasadnieniu wyroku obejmującego wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem stanowiącego powtórzenie interpretacji organu oddalającego protest skarżącej, co miało wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ – [...] wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Istotną cechą postępowania kasacyjnego jest, poza przypadkami nieważności postępowania, związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, o czym stanowi art. 183 § 1 p.p.s.a. Według art. 176 .p.p.s.a. jednym z zasadniczych elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej jest przytoczenie jej podstaw (konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego) wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Niniejsza skarga kasacyjna oparta została na zarzutach naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2) p.p.s.a.), które to naruszenia, zdaniem autora skargi kasacyjnej miało wpływ na wynik sprawy. W ramach tej podstawy prawnej w skardze kasacyjnej w pierwszej kolejności sformułowania zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j.: Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 7112 ze zm.), który stanowi, że: "W wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, sąd może: 1) uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą." Naruszenie tego przepisu skarżąca Gmina upatruje w tym, iż Sąd pierwszej instancji: 1) błędnie przyjął, iż dokonana ocena projektu nie narusza prawa, nie uwzględnił faktu braku rzetelności dokonanej oceny projektu, nie odniósł się do dowodów załączonych do skargi oraz przedstawionych na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. Uzasadniając te zarzuty skarżąca Gmina wskazała, iż Sąd pierwszej instancji popełnił w uzasadnieniu swego wyroku takie błędy, które świadczą o tym, iż Sąd nie rozważał szczegółowo jaki podmiot złożył skargę i w jakim zakresie dokonywana była ocena, tj. czy na etapie oceny formalnej czy merytorycznej. Świadczą o tym zamieszczone na s. 6 uzasadnienia wyroku WSA stwierdzenia, iż skargę złożyła "spółka", co jak podkreśla autor skargi kasacyjnej: "w kontekście pozostałej części uzasadnienia może oznaczać przyjęcie przez Sąd, że skarga została złożona przez spółkę gminy, co nie jest prawdą, gdyż skarga złożona została przez Gminę P." (s. 4 uzasadnienia skargi kasacyjnej). Nadto stosownie do unormowań zawartych w art. 30 b ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju oraz zapisami Procedury odwoławczej dla wniosków o dofinansowanie projektów realizowanych w ramach RPO WM 2007-2013 przyjętej przez Zarząd Województwa [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2010 r., rozpatrzenie protestu po ocenie formalnej polega na sprawdzeniu zgodności przeprowadzonej oceny z kryteriami wyboru projektów zatwierdzonymi przez Komitet Monitorujący oraz sprawdzeniu, czy ocena została przeprowadzona w sposób właściwy. Tymczasem, co słusznie podkreśla w uzasadnieniu wskazanego zarzutu strona skarżąca, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, iż: "spór w sprawie sprowadza się do oceny spełnienia przez skarżącą Kryterium 7 oceny merytorycznej wniosku." (s. 6 uzasadnienia tegoż wyroku). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego popełnienie takich błędów w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku powoduje, iż wyrok ten uchyla się spod kontroli, ponieważ kwestią bardzo istotną jest to jakie są granice danej sprawy będącej przedmiotem oceny przez sąd administracyjny, a w niniejszym przypadku kwestią bardzo ważną jest czy przedmiotem skargi jest ocena formalna wniosku, czy też jego ocena merytoryczna i kto wniósł skargę. Takich błędów w uzasadnieniu wyroku nie można uznać za "oczywiste omyłki". Nadto uzasadniając wymieniony wyżej zarzut w skardze kasacyjnej jej autor zarzucił także, iż Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu swego wyroku nie odniósł się do złożonej na rozprawie w dniu 20 stycznia 2012 r. opinii Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wydanej na prośbę Gminy P. W świetle wskazanych faktów, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnym jest zarzut pomieszczony w skardze kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 30 c ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Znajduje uzasadnienie także zarzut naruszenia przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, iż: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawna rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Jest rzeczą niesporną zarówno w doktrynie jak i w judykaturze, iż w uzasadnieniu wyroku sąd administracyjny nie musi szczegółowo odnosić się do wszystkich zagadnień podniesionych w skardze, jeśli nie mają istotnego znaczenia dla końcowego wyniku kontroli zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia organu. W niniejszej sprawie jednak skarżąca Gmina wywodzi z przedmiotowej opinii UOKiK dotyczącej wsparcia na refinansowanie wydatków poniesionych na rekultywację zamkniętej części składowiska ważne dla rozstrzygnięcia sprawy zdanie tegoż organu, z którego wynika, iż: "udzielenie wsparcia...wydaje się nie stanowić pomocy publicznej w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE", a zatem nieodniesienie się do tego dowodu w sprawie, na kanwie którego strona skarżąca sformułowała swoje zarzuty w skardze, jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego istotnym uchybieniem Sądu pierwszej instancji mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 5 kwietnia 2005 r. (sygn. akt FSK 616/04, Legalis), iż: "Skoro uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji w ogóle nie zawiera stanowiska wobec części zarzutów skargi, to brak możliwości przyjęcia, iż zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu." Naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. skarżąca Gmina upatruje także w tym, iż WSA przedstawił stanowisko w uzasadnieniu wyroku obejmujące wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia wraz z jej wyjaśnieniem, które stanowi powtórzenie interpretacji organu oddalającego protest skarżącej, co miało wpływ na wynik sprawy poprzez nieuwzględnienie skargi. Zarzut ten Naczelny Sąd Administracyjny podziela w tym zakresie, iż jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym, przedstawienie w uzasadnieniu własnego stanowiska sądu nie można zastępować ogólnikową aprobatą stanowiska organów orzekających (wyrok NSA z dnia 31 marca 2006 r., sygn. akt II FSK 462/05, Legalis), a z taka sytuacją mamy do czynienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonując kontroli zaskarżonej informacji Sąd pierwszej instancji powinien rozważyć w świetle argumentacji podniesionej w skardze oraz w proteście od oceny formalnej, czy istotnie można przyjąć tak jak twierdzi organ w zaskarżonej informacji, że: "Ani w treści dokumentacji projektowej ani też w proteście nie zostały wskazane informacje świadczące o tym, że taka działalność nie będzie prowadzona. W związku z powyższym brak odpowiedzi ze strony Wnioskodawcy na pytanie czy będzie on w dalszym ciągu prowadził działalność gospodarczą upoważniał osoby oceniające do postawienia tezy, że podmiot jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów unijnych..." (s. 2 zaskarżonej informacji), skoro w przedmiotowym proteście skarżąca Gmina wskazała, że z dniem [...].05.2008 r. na podstawie aneksu do umowy [...] [...] sp. z o.o. przestala dzierżawić teren przedmiotowej [...] i od tego czasu za [...] odpowiada tylko i wyłącznie Gmina. Wszelkie rozliczenia pomiędzy [...] sp. z o.o. a Gminą w 2008 r. zostały zakończone. Gmina P. zwróciła się do Marszałka Województwa [...] o wyrażenie zgody na zamknięcie wydzielonej części składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne. Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. Marszałek Województwa [...] wyraził zgodę na zamkniecie wydzielonej części składowiska w miejscowości P. ([...]). "Wnioskodawca przyjął ww. decyzję o zamknięciu składowiska i przejął na siebie zadanie rekultywacji, jak również ponosi wymagane koszty po rekultywacji, związane m.in. z monitoringiem zamkniętego składowiska odpadów. Gmina, jako jednostka samorządu terytorialnego, nie otrzymuje rekompensaty na pokrycie bieżących kosztów związanych z rekultywacją składowiska, gdyż pokrywa te wydatki ze środków własnych. Jedyną w tym przypadku rekompensatą, a dokładniej przysporzeniem, jest otrzymane przez Wnioskodawcę dofinansowanie, które stanowi korzyść. Jednocześnie Gmina nie generuje żadnych przychodów na obszarze inwestycji. Zaznaczyć należy, iż Gmina nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej w kontekście przedmiotowej inwestycji, ani też nie jest przedsiębiorcą. Za przedsiębiorcę można uznać spółki lub też zakłady budżetowe, które wykonują zlecone przez JST działania i za które to otrzymują odpowiednią, ustaloną rekompensatę. Taki przypadek nie występuje w projekcie." (s. 3 uzasadnienia protestu). Niezależnie od kwestii powyższej Sąd pierwszej instancji winien również rozważyć jaki wpływ na rezultat niniejszej sprawy miało pismo [...] z dnia [...] września 2011 r. skierowane do Burmistrza Gminy P. W związku z treścią tego pisma Gmina podniosła w skardze zarzut, iż została wprowadzona w błąd przez to m.in., że w piśmie tym [...] zawarła jedynie sugestię występowania pomocy publicznej przy dofinansowaniu projektowanej inwestycji, a nie jednoznaczne stanowisko o jej występowaniu. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.