II SA/Po 1205/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) Nr (...) znak: (...) w przedmiocie odmowy uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie odmowy przyznania uprawnień kombatanckich I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na rzecz skarżącego kwotę (...),- zł (...) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 29 września 2011 r. o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) marca 1998 r. o odmawiającej przyznania uprawnień kombatanckich H. K. Decyzja powyższa została wydana w następującym stanie faktycznym. H. K. złożył wniosek o przyznanie uprawnień kombatanckich z uwagi na działalność prowadzoną w czasie służby w Wojsku Polskim od dnia (...) sierpnia 1946 r. do (...) września 1948 r. Decyzją z dnia (...) marca 1998 r. organ odmówił wnioskodawcy przyznania uprawnień kombatanckich. W listopadzie 2003 r. H. K. zwrócił się do w/w organu z wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich za udział w procesie tajnego nauczania oraz za udział w walkach z bronią w ręku w czasie operacji "A" w O. Na skutek powyższego wniosku, decyzją z dnia (...) marca 2005 r., Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych przyznał wnioskodawcy uprawnienia kombatanckie za działalność w Szarych Szeregach za okres od stycznia 1942 r. do stycznia 1945 r. Decyzją z dnia (...) grudnia 2005 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia (...) stycznia 2006 r. organ administracji stwierdził nieważność decyzji z dnia (...) marca 2005 r., z uwagi na fakt, iż organ rozstrzygnął sprawę uprzednio zakończoną inną decyzją ostateczną (decyzją z dnia (...) marca 1998 r.). Skarga na decyzję z dnia 20 stycznia 2006 r. została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalona wyrokiem z dnia 14 lutego 2007 r. (sygn. akt IV SA/Po 211/06). Postanowieniem z dnia (...) marca 2007 r. odmówiono sporządzenia uzasadnienia w tej sprawie. H. K. podejmował następnie kilkukrotne próby wzruszenia decyzji z dnia (...) marca 1998 r., w tym próbę zmiany powyższej decyzji w trybie przewidzianym art. 154 kpa lecz nie zakończyły się one przyznaniem wnioskowanych uprawnień kombatanckich. Pismem z marca 2010 r. H. K. zwrócił się z ponownym wnioskiem o przyznanie uprawnień kombatanckich, powołując się na otrzymane pismo H. L., wskazujące na podejmowaną przez wnioskodawcę działalność w konspiracyjnej drużynie harcersko – zuchowej w O. Decyzją z dnia (...) czerwca 2010 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych odmówił wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) marca 1998 r. Rozstrzygnięcie powyższe zostało utrzymane w mocy decyzją z dnia (...) lipca 2010 r., która została jednakże uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Po 658/10. W następstwie powyższego wyroku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia (...) sierpnia 2011 r. uchylił własną decyzję z dnia (...) czerwca 2010 r., a następnie, postanowieniem z dnia (...) września 2011 r., wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia (...) marca 1998 r. z uwagi na przedłożone przez wnioskodawcę oświadczenie H. L. dotyczące podejmowanej przez wnioskodawcę działalności w konspiracyjnej drużynie harcersko – zuchowej w O. Decyzją z dnia (...) września 2011 r., Nr (...), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 151 § 1 pkt. 1 w związku z art. 145 § 1 pkt. 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej kpa), po rozpatrzeniu wniosku H. K., odmówił uchylenia decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) marca 1998 r. (nr (...)) o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371 ze zm.) o przyznaniu uprawnień kombatanckich można orzec jedynie w przypadku złożenia przez wnioskodawcę udokumentowanego wniosku zainteresowanej osoby oraz rekomendacji stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej lub represji. Zdaniem organu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania, aby H. K. podczas II wojny światowej prowadził działalność kombatancką opisaną w art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach. Zainteresowany we wniosku o przyznanie uprawnień pochodzącym z 1997 r. nie powołał się na tego rodzaju okoliczności wskazując na powojenną służbę wojskową jako na podstawę swojego żądania. Dopiero w spóźnionym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazał na swoje kontakty z Armią Krajową podnosząc, że był członkiem organu wartowniczego zorganizowanego przez Armię Krajową i w tym oddziale brał udział w działaniach zbrojnych na terenie O. Z oświadczenia tego i z dołączonego oświadczenia W. P. nie wynikało, że H. K. pełnił służbę w Armii Krajowej lub, że podczas wojny był członkiem jakiejkolwiek organizacji konspiracyjnej (np. harcerskiej). Dodatkowo z oświadczenia W. P. (wbrew twierdzeniu strony) wynikało, że ochotniczy oddział wartowniczy w przejściowym obozie dla jeńców niemieckich współdziałał z Komendą Wojskową Armii Czerwonej, a nie z Armią Krajową. W tej sytuacji twierdzenia strony oraz H. L., dotyczące udziału pierwszego z wymienionych w konspiracyjnej w drużynie harcerskiej nie zasługują na wiarę. Jak podkreślono trudno bowiem racjonalnie przyjąć by wnioskodawca, o ile rzeczywiście prowadził działalność kombatancką, składając wniosek o przyznanie uprawnień w 1997 r., czy następnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy mógł pominąć swój udział w ruchu oporu w tak poważnych rozmiarach jakie wynikają z jego życiorysu i oświadczeń świadków (członkostwo w AK już od 1942 r. udział w walkach z bronią w ręku w 1945 r., udzielanie pomocy więźniom obozu, udział w oddziale Kedywu, ochrona parowozowni, ratowanie książek przed zniszczeniem. Dodatkowo należało zważyć, że w wielkopolskim środowisku Szarych Szeregów nie jest znana działalność drużyny im. "A" w O. [pismo Zarządu Głównego Stowarzyszenia Szarych Szeregów z dnia (...) kwietnia 2005 r. ((...)- w aktach (...))], z którego wynika, że na podstawie żmudnych i szczegółowych poszukiwań, kontaktów i wywiadów z żyjącymi osobami ze środowisk konspiracji harcerskiej na terenie Wielkopolski (także w O.) i oświadczenia hm. A. B. (weryfikatora Oddziału Wielkopolskiego) stwierdzono brak wszelkich kontaktów z czasów wojny z osobą M. G. (to jest osobą wskazywaną jako drużynowy]. Stąd oświadczenie świadka H. L., który sam nie uprawdopodobnił, iż był członkiem konspiracyjnej drużyny harcersko – zuchowej, nie dają podstaw do uchylenia decyzji z dnia (...) marca 1998 r. Dodatkowo organ wyjaśnił, iż w świetle art. 146 § 1 kpa w przedmiotowej sprawie niemożliwe stało się uchylenie decyzji z 1998 r. na skutek upływu terminu określonego w powyższym przepisie. H. K. pismem z dnia (...) października 2011 r. zwrócił się do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia (...) września 2011 r. wskazując, iż wyrokiem z dnia 26 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wypowiedział się, co do zasadności przyznania wnioskodawcy uprawnień kombatanckich oraz podniósł zarzut wadliwości czynności podejmowanych przez organy. Podkreślił, że w czasie II wojny światowej prowadził działalność kombatancką na terenie miasta O., walczył pod dowództwem Armii Krajowej o wolność Ojczyzny. Wskazał, że jego zeznania złożone pod odpowiedzialnością karną są dowodem prawdziwym. Odnosząc się do upływu terminu 5 letniego od wydania decyzji ostatecznej H. K. oświadczył, że nie miało to miejsca z jego winy. Decyzja ostateczna za wojsko nie ma nic wspólnego z działalnością z czasów wojny. Żądanie w tym przedmiocie należy potraktować jako oddzielną sprawę. Decyzją z dnia (...) listopada 2011 r., nr (...), Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia (...) września 2011 r. podtrzymując argumentację w niej zawartą. Dodatkowo organ wskazał, iż wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny wypowiedział się wyłącznie, co do prawidłowości wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu H. K. podtrzymując zarzuty zaprezentowane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jak wyjaśniono w uzasadnieniu skargi Kierownik Urzędu nie wziął pod uwagę całokształtu działalności kombatanckiej wnioskodawcy, która została potwierdzona przez wiarygodnych świadków. Odwołano się w szczególności do posiadanych przez skarżącego oświadczeń o jego działalności konspiracyjnej, wskazując równocześnie na fakt iż organ dokonał wadliwej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Podtrzymano również stanowisko, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. uznał zasadność przyznania mu uprawnień kombatanckich. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 §1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia oceny prawidłowości decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) marca 1998 r. o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zaskarżona decyzja Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych została wydana w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wznowienia postępowania, a więc na podstawie przepisów regulujących nadzwyczajny tryb wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych. Mieć bowiem należy na względzie, iż postanowieniem z dnia (...) września 2011 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wznowił postępowanie administracyjne zakończone swoją ostateczną decyzją z dnia (...) marca 1998 r. z uwagi na przedłożone przez wnioskodawcę oświadczenie H. L. dotyczące podejmowanej przez wnioskodawcę działalności w konspiracyjnej drużynie harcersko – zuchowej w O. Konsekwentnie rolą organu prowadzącego postępowanie po wznowieniu postępowania jest kwestia oceny możliwości wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej, z uwagi na zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 oraz w art. 145a i 145b kpa. Równocześnie wyjaśnienia wymaga, iż organ, który wznowił postępowanie zakończone wydaniem decyzji ostatecznej, rozstrzygając sprawę na podstawie art. 151 kpa obowiązany jest uwzględnić wszystkie dowody mogące mieć wpływ na jej wynik, uwzględnia również dowody, nieistniejące w momencie wydawania kwestionowanej decyzji. Skoro bowiem istotą wznowionego postępowania i ewentualnego uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium zwykłego postępowania instancyjnego, to obowiązkiem organu administracji publicznej jest konieczność każdorazowego rozważenia, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego istnieją podstawy do uchylenia wadliwej decyzji ostatecznej. Granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest bowiem wyznaczona zakresem rozstrzygniętej decyzją ostateczną sprawy administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 09 czerwca 1992 r., sygn. akt SA/Wr 534/92, ONSA 1993, Nr 4, poz. 92). W przedmiotowej sprawie oznaczało to nałożony na Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych obowiązek rozważenia, czy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego istniały przesłanki do uznania działalności podejmowanej przez skarżącego H. K. za działalność kombatancką, o jakiej mowa w art. 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Rozważając przedmiotową sprawę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych uznał, iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego brak jest podstaw do uznania skarżącego za kombatanta w rozumieniu powołanej powyżej ustawy o kombatantach. Stanowisko powyższe uznać należy za przedwczesne, z uwagi na fakt, iż organ prowadząc postępowanie dopuścił się naruszenia podstawowych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego określonych w art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa. Z treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia (...) września 2011 r. wynika, iż odmowa uznania uprawnień kombatanckich skarżącego była wynikiem odmowy dania wiary zapewnieniom skarżącego o podejmowanej przez niego działalności kombatanckiej. W szczególności organ oparł się piśmie Zarządu Głównego Stowarzyszenia Szarych Szeregów z dnia (...) kwietnia 2005 r. ((...) - w aktach (...)), z którego wynikało, że na podstawie żmudnych i szczegółowych poszukiwań, kontaktów i wywiadów z żyjącymi osobami ze środowisk konspiracji harcerskiej na terenie Wielkopolski (także w O.) i oświadczenia hm. A. B. (weryfikatora Oddziału Wielkopolskiego) stwierdzono brak wszelkich kontaktów Szarych Szeregów z czasów wojny z grupą, w której służbę miał pełnić skarżący. Sąd podkreśla jednakże, iż w aktach sprawy brak jest cytowanego pisma, co uniemożliwia dokonanie rzetelnej oceny tego środka dowodowego. Konsekwentnie uznać należy, iż organ orzekał w sprawie na podstawie niekompletnych akt administracyjnych. Co więcej, jak wynika z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z września 2011 r. organ całkowicie zignorował konsekwentnie wskazywane przez skarżącego dokumenty mające świadczyć o podejmowanej przez niego działalności kombatanckiej. W szczególności nie odniesiono się do pisemnego potwierdzenia proboszcza Parafii "A" o czynnym udziale skarżącego w ratowaniu zabytków kościoła, pisma Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków potwierdzającego ten fakt oraz potwierdzenia udziału skarżącego w walkach z okupantem w O. w ramach operacji "A" wystawione przez Oddział Ostrowski Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Zdaniem Sądu brak odniesienia się do powyższych dowodów, niedokonanie ich wszechstronnej oceny oraz, co najważniejsze, brak skonfrontowania ich z dowodami, którym organ dał wiarę, wskazuje na naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego, zawartych we wspomnianych art. 7, 77 § 1, 80 kpa. Uzasadnienia decyzji organów obu instancji nie spełniają wymogów z art. 107 § 3 kpa. Pamiętać bowiem należy, iż w świetle art. 107 § 3 uzasadnienie faktyczne decyzji powinno m.in. zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W niniejszej sprawie takich rozważań brak. Wskazane wadliwości stanowią zdaniem Sądu naruszenie norm prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym miejscu wskazać należy, iż prawidłowo wyjaśniono w treści zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia (...) września 2011 r., iż w świetle art. 146 § 1 kpa niemożliwe jest uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt. 3-8, jeżeli od dnia doręczenia decyzji upłynęło 5 lat, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Biegu terminu nie przerywa wszczęcie postępowania o wznowienie. Należy jednak mieć na względzie, iż treść art. 146 § 1 kpa nie zwalnia organu z obowiązku wszechstronnego rozważenia zawisłej sprawy. Upływ terminu, o jakim mowa w powyższym artykule, choć wyłącza możliwość uchylenia ostatecznej decyzji z 1998 r., nie wyłącza dopuszczalności zastosowania w sprawie art. 151 § 2 kpa, a więc stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, a w dalszej kolejności możliwości wystąpienia przez skarżącego z żądaniem ewentualnego odszkodowania. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż w wyroku z dnia 26 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wypowiedział się, co do zasadności przyznania wnioskodawcy uprawnień kombatanckich, wyjaśnienia wymaga, iż w wyroku powyższym Sąd oceniał istnienie przesłanek warunkujących odmowę wznowienia postępowania zakończonego decyzja ostateczną z 1998 r. Nie badał zasadności żądania przyznania uprawnień kombatanckich. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę miał na względzie treść art. 172 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Związany był bowiem wyrokiem tut. Sądu z dnia 14 lutego 2007 r. wydanym w sprawie o sygn. IV SA/Po 211/06, mocą którego prawomocnie oddalono skargę na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia (...) stycznia 2006 r. Decyzja ta utrzymywała w mocy decyzję Kierownika Urzędu z dnia (...).12.2005 r. stwierdzającą nieważność decyzji własnej z dnia (...) marca 2005 r. przyznającej uprawnienia kombatanckie H. K. za działalność w Szarych Szeregach w okresie od stycznia 1942 do stycznia 1945 r. Stwierdzając nieważność decyzji własnej Kierownik Urzędu wskazał na przepis art. 156 § 1 pkt. 3 kpa, uznając iż niedopuszczalnym było przyznanie uprawnień kombatanckich w sytuacji gdy w roku 1998 tenże sam organ odmówił ich przyznania Organ zaznaczył, iż wprawdzie decyzje dotyczyły żądań wyprowadzonych z różnych tytułów jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przedmiotem postępowania nie jest przyznanie uprawnień z konkretnego tytułu, ale szerzej uprawnień kombatanckich określonych w przepisach ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego . Oznaczało to w istocie tożsamość spraw rozstrzygniętych decyzjami z dnia (...) maja 2005 r. i (...) marca 1998 r., a co za tym idzie konieczność stwierdzenia nieważności decyzji późniejszej. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, uchylając zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych powinien uwzględnić poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, co oznacza m.in. konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o pismo Zarządu Głównego Stowarzyszenia Szarych Szeregów z dnia (...) kwietnia 2005 r. ((...) - w aktach (...)), poddania go szczegółowej ocenie wespół z innymi dowodami znajdującymi się w aktach sprawy, celem ustalenia, czy w istocie istniały przesłanki do przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Uzasadnienie decyzji winno zawierać między innymi wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, przyczyn z powodu, których innym dowodom odmówił wiarygodności. W sytuacji ewentualnego ustalenia, iż skarżący spełniał przesłanki umożliwiające przyznanie mu uprawnień kombatanckich, zważywszy na upływ terminu z art. 146 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zastosuje przepis art. 151 § 2 kpa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 powyższej ustawy.