III SA/Gl 1720/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (niedopuszczalności zażalenia) 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 w związku z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, dalej powoływana jako ustawa O.p.), stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez M.S. reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego J. O. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. , nr [...] z dnia [...] r., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r., utrzymującej w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K., nr [...] określającą M. S. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące: - luty 2006 r. w kwocie [...] zł, - kwiecień 2006 r. w kwocie [...] zł, - maj 2006 r. w kwocie [...] zł, - czerwiec 2006 r. w kwocie [...] zł, - lipiec 2006 r. w kwocie [...] zł, - sierpień 2006 r. w kwocie [...] zł, - wrzesień 2006 r. w kwocie [...] zł, - październik 2006 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną: W dniu [...] r. radca prawny J. O. jako pełnomocnik M.S. , prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" w C. , wystąpił na podstawie art. 239 f § 1 O.p. do Dyrektora Urzędu kontroli Skarbowej w K. z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wydanej przez ten organ decyzji, nr [...] , określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące: luty, kwiecień maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik 2006 r. w łącznej kwocie [...]zł, która utrzymana została w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K., nr [...] z dnia [...]r. We wniosku wskazał, że wnosi o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznych, od których złożone zostały w dniu [...]r. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach i powołał się na możliwość pokrzywdzenia podatnika w przypadku uchylenia decyzji wyrokiem. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej pismem z dnia [...]r. przekazał ów wniosek do rozpatrzenia Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w C. wskazując jako podstawę art. 170 § 1 i art. 239 f § 1 O.p. w związku z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej ( Dz.U. z 2011 r., nr 41, poz. 214) o czym poinformował radcę prawnego J.O. jako pełnomocnika M.S. . Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem, nr [...] z dnia [...]r. odmówił wstrzymania ww. ostatecznej decyzji wymiarowej Dyrektora Izby Skarbowej z uwagi na nie wypełnienie obligatoryjnych przesłanek z art. 239 f O.p. Wyjaśnił, że przesłanki określone w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, aby organ pierwszej instancji wstrzymał wykonanie decyzji. Koniecznym warunkiem wstrzymania wykonalności decyzji jest nie tylko wniesienie skargi do sądu administracyjnego, ale również obowiązek dokonania przez stronę zabezpieczenia zobowiązania wynikającego z decyzji w drodze ustanowienia jednego z określonych rodzajów zabezpieczeń, a ten warunek nie został przez wnioskodawcę spełniony. Postanowienie to doręczono radcy prawnemu J. O. jako pełnomocnikowi M.S. , który złożył na nie zażalenie, zarzucając że wydane zostało przedwcześnie, bowiem nie wezwano skarżącego do ustalenia formy zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33 d § 2 O.p. oraz potraktowano skarżącego przedmiotowo z naruszeniem podstawowych zasad postępowania. W wyniku przeprowadzonej analizy okoliczności faktycznych wynikających z akt sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], powołując się na art. 228 § 1 pkt 1 O.p., stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez M.S. reprezentowanego przez pełnomocnika radcę prawnego J.O. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. , nr [...] z dnia [...] r., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...] r. Organ odwoławczy uznał, że zgodnie z przepisem art. 228 w związku z art. 239 O.p. jest zobowiązany w pierwszej kolejności dokonać wstępnych ustaleń, czy nie zachodzą powody wyłączające możliwość załatwienia sprawy co do istoty. Wskazał, że zażalenie może być niedopuszczalne z wielu powodów zarówno podmiotowych jak i przedmiotowych. Wyjaśnił, że niedopuszczalność zażalenia z przyczyn podmiotowych występuje w wypadku wniesienia zażalenia przez osobę nie mającą zdolności do czynności prawnych lub przez inny podmiot nie mający legitymacji do wniesienia zażalenia. Skuteczne wszczęcie postępowania odwoławczego (zażaleniowego) jest możliwe wyłącznie wówczas, jeżeli między innymi środek odwoławczy (zażaleniowy) został wniesiony na decyzję (postanowienie) pozostające w obrocie prawnym. Stosownie do art. 212 O.p., decyzja (postanowienie) organu podatkowego wchodzi do obrotu prawnego w dacie jej skutecznego doręczenia. Decyzja (postanowienie), która nie została prawidłowo doręczona nie wywołuje skutków prawnych, a w szczególności nie wiąże organu, który ją wydał i jej adresata. Podkreślił, że wniesienie zażalenia na nie wprowadzone do obrotu postanowienie jest prawnie bezskuteczne i tym samym niedopuszczalne w rozumieniu art. 228 §1 pkt 1 O.p. W tych okolicznościach zażalenie nie podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Organ odwoławczy wskazując na powyższe zauważył, że w sprawie wystąpiła sytuacja, w której wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wymiarowej pochodzi od osoby nie będącej stroną. Wniosek ten złożył radca prawny J. O. , umocowany do reprezentowania M.S. przed sądami powszechnymi, Sądem Najwyższym, a także przed Urzędami Kontroli Skarbowej, Izbą Skarbową oraz Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i Naczelnym Sądem Administracyjnym. Z przedłożonego Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w C. pełnomocnictwa wynikało zatem, że radca prawny J.O. nie posiadał stosownego upoważnienia do reprezentowania M.S. przed Urzędem Skarbowym, będącym organem podatkowym pierwszej instancji w rozumieniu przepisu art. 239 f O.p. Organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r. nr 41, poz. 214) ustanawia jako wierzyciela obowiązków wynikających z decyzji organów kontroli skarbowej, organ podatkowy, właściwy w sprawie wykonania podatkowej decyzji ostatecznej, którym dla M.S. był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. i dlatego podatnik został powiadomiony o przesłaniu wniosku do właściwego rzeczowo i miejscowo organu podatkowego celem jego rozpatrzenia. Organ wskazał, że przepis art. 136 O.p. stanowi, że strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Z kolei, art. 137 § 3 O.p. stanowi, że pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa, a radca prawny może sam uwierzytelnić odpis udzielonego mu pełnomocnictwa. Z momentem złożenia pełnomocnictwa do akt danej sprawy, pełnomocnik zostaje skutecznie ustanowiony w danej sprawie. Dalej organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. , nr [...] z dnia [...]r., o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z dnia [...]r. zostało doręczone pełnomocnikowi J.O. , który nie jest umocowany do działania przed tym organem co wynika wprost z treści pełnomocnictwa. Organ odwoławczy, wobec stwierdzonych nieprawidłowości związanych z doręczeniem ww. postanowienia osobie nieuprawnionej, uznał, że przedmiotowe postanowienie jako niewłaściwie doręczone, nie mogło skutecznie wejść do obrotu prawnego, a w tych okolicznościach wniesione zażalenie jest niedopuszczalne. Na ww. postanowienie organu odwoławczego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, M.S. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego J. O. , wniósł pismem z dnia [...] r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. W skardze pełnomocnik M.S. , domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia i zasądzenia od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: 1) art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący brak zaufania do organu i traktowanie procedury w sposób instrumentalny oraz traktowanie strony przedmiotowo, 2) art. 139 § 1 O.p., poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia po terminie oznaczonym w tym przepisie, 3) art. 239 § 1 O.p., poprzez nie wezwanie skarżącego do urzędu dla ustalenia rodzaju zabezpieczenia, o którym mowa w art. 33 d § 1 do § 4 oraz 33 e, f, g, O.p. co jest powinnością organu i przerzucenie tej czynności na profesjonalnego pełnomocnika, 4) art. 212 O.p. w związku z art. 239 O.p. oraz art. 228 § 1 pkt 1 O.p. przez wadliwą interpretację contra legem,, 5) przepisów Konstytucji mówiących o powinnościach organów państwowych i samorządowych w stosunku do obywateli w ochronie ich interesów, W uzasadnieniu skargi, radca prawny J. O. jako pełnomocnik skarżącego podniósł, iż od samego początku tj. od postępowania kontrolnego działał w imieniu skarżącego, a to na podstawie pełnomocnictwa udzielonego w dniu [...] r. Przedstawił przebieg postępowania jakie zainicjował przed organem pierwszej instancji wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej. Wskazał, że w dniu [...] r. pracownica [...] Urzędu Skarbowego w C. telefoniczne powiadomiła go o braku pełnomocnictwa do reprezentowania M.S. . W odpowiedzi przesłał pełnomocnictwo wraz z opłatą skarbową. Postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej zostało zatem prawidłowo doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Podniósł, że było to nadal pełnomocnictwo w tej samej sprawie. W tej sytuacji stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej stwierdzające niedopuszczalność zażalenia, które nie weszło do obrotu zdaniem tego organu, jako doręczone nieuprawnionej osobie uważa za wadliwe. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i przedstawioną argumentację prawną. Dyrektor Izby Skarbowej w K. wyjaśnił, że jako organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności rozstrzyga każdą sprawę ponownie i jest zobligowany zbadać w całości rozstrzygnięcie wydane w pierwszej instancji również pod kątem statusu strony postępowania lub umocowania do działania w jej imieniu. W przypadku stwierdzenia uchybień w wydanym rozstrzygnięciu, organ odwoławczy nie może ich akceptować lecz winien zastosować przepisy prawne w celu usunięcia wadliwości rozstrzygnięcia. W konkluzji stwierdził, że zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji nie weszło skutecznie do obrotu prawnego jako niewłaściwie doręczone i tym samym nie można było skutecznie uruchomić środka zaskarżenia od postanowienia wydanego, a nie doręczonego stronie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.). Ponadto Sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa , dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie będące przedmiotem kontroli narusza przepisy prawa, a to powoduje konieczność jego uchylenia. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przystępując do merytorycznych rozważań przede wszystkim należy zauważyć, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestionowane w skardze ustalenie organu odwoławczego, że pełnomocnik skarżącego nie był umocowany do reprezentowania skarżącego przed organem pierwszej instancji właściwym do rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji ostatecznej i w konsekwencji skoro organ ten doręczył postanowienie odmawiające wstrzymania wykonalności decyzji osobie nie mającej umocowania to tym samym owo postanowienie nie weszło do obrotu prawnego, a zatem zażalenie na takie postanowienie jest niedopuszczalne. Bezspornym jest, że zarówno w postępowaniu kontrolnym jak i następnie podatkowym zakończonym ostateczną decyzją wymiarową, pełnomocnikiem M.S. był radca prawny J. O. , a to na podstawie udzielonego w dniu [...] r. pełnomocnictwa. M.S. jako mocodawca upoważnił radcę prawnego J.O. do zastępowania go przed sądami powszechnymi oraz Sądem Najwyższym, a także przed Urzędami Kontroli Skarbowej, Izbą Skarbową oraz Wojewódzkimi Sądami Administracyjnymi oraz Naczelnym Sądem Administracyjnym. Zgodnie z udzielonym pełnomocnictwem radca prawny J. O. reprezentował i działał w imieniu M.S. przed organami podatkowymi pierwszej i drugiej instancji, a następnie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. Pełnomocnik skarżącego niezależnie od wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji złożonego w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a., dodatkowo wystąpił również do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. jako organu, który wydał decyzję w pierwszej instancji o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 239 f § 1 O.p. Zgodnie z art. 239 f § 1 pkt 1 O.p. organ podatkowy pierwszej instancji wstrzymuje wykonanie decyzji ostatecznej w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego do momentu uprawomocnienia się orzeczenia sądu administracyjnego, na wniosek- po przyjęciu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji wraz z odsetkami za zwłokę, o którym mowa w art. 33 d § 2 – do wysokości zabezpieczenia i na czas jego trwania (...). Z kolei, art. 239 f § 4 O.p. stanowi, że w sprawie wstrzymania wykonania decyzji wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. W rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji postanowieniem z [...] r., nr [...], odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wbrew odmiennym ustaleniom organu odwoławczego, Sąd w składzie orzekającym stoi na stanowisku, że postanowienie to zostało prawidłowo i skutecznie doręczone radcy prawnemu J.O. jako pełnomocnikowi ustanowionemu przez M.S. , a zatem złożone nań zażalenie było dopuszczalne. Słusznie wskazuje organ odwoławczy przepis art. 136 O.p., zgodnie z którym strona może działać przez pełnomocnika oraz art. 145 §1 i § 2 O.p., który stanowi, że pisma doręcza się stronie, ale jeżeli ustanowiła ona pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Błędnie natomiast organ odwoławczy stwierdza, że doręczenie postanowienia J.O. było niewłaściwe, albowiem nie miał on umocowania do działania przed Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego w C. , który wydał zaskarżone postanowienie jako organ pierwszej instancji właściwy do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji z mocy art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2011 r. nr 41, poz. 214) wskazującego jako wierzyciela obowiązków wynikających z decyzji organów kontroli skarbowej organ podatkowy, właściwy w sprawie wykonania podatkowej decyzji ostatecznej, którym dla M.S. był Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. . Ustawa o kontroli skarbowej wskazuje jedynie właściwego wierzyciela obowiązków wynikających z decyzji organów kontroli skarbowej, a nie zmienia organu pierwszej instancji. Organem podatkowym pierwszej instancji, który wydał decyzję pierwszoinstancyjną był Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K.. Jak już wskazano, radca prawny J. O. był pełnomocnikiem M.S. zarówno w postępowaniu przed tym organem jak i przed organem odwoławczym. Nie powinno budzić wątpliwości, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji ostatecznej ma charakter wtórny i wpadkowy w odniesieniu do postępowania podatkowego. Pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu J.O. zawiera w swojej treści umocowanie do działania imieniem skarżącego w postępowaniu kontrolnym, podatkowym i sądowym, a zatem w ocenie Sądu obejmuje również swoim zakresem umocowanie do działania w postępowaniu o charakterze wpadkowym tj. do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zauważyć wypada, że zgodnie z regułą wnioskowania a maiori ad minus, skoro pełnomocnik został umocowany do zaskarżenia w całości decyzji ostatecznej to nie można twierdzić, że nie był uprawniony do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonalności tej decyzji, nawet jeśli ustawa o kontroli skarbowej wskazała jako właściwy do wykonania decyzji organ inny niż ten który wydał decyzję pierwszoinstancyjną. Należy zauważyć, że gdyby decyzję pierwszoinstancyjną wydał Naczelnik Urzędu Skarbowego właściwy zarazem w sprawie wykonania decyzji ostatecznej, a nie Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej, który jest niewłaściwy w sprawie wykonania decyzji, wówczas pełnomocnictwo radcy prawnego działającego przed organem pierwszej instancji nie byłoby kwestionowane. W konsekwencji, nie można zaakceptować sytuacji, w której jeśli organem pierwszej instancji, jest Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej to wywołuje to potrzebę dodatkowego pełnomocnictwa przed właściwym z mocy przepisów szczególnych, organem pierwszej instancji rozpoznającym wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji. Należy przypomnieć i wskazać, że zgodnie z art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Przepis ten zawiera zasadę ogólną pogłębiania zaufania do organów podatkowych, a jego realizacja wyraża się w prowadzeniu postępowania zgodnie z przepisami prawa procesowego oraz prawidłowym stosowaniu przepisów prawa materialnego. Ta zasada została w postępowaniu zażaleniowym naruszona. W sprawie występował jeden pełnomocnik we wszystkich stadiach postępowania. Pełnomocnik ten reprezentował skarżącego od postępowania kontrolnego do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Nieuzasadnione jest zatem ustalenie organu odwoławczego, że pełnomocnik ten nie miał upoważnienia do działania przed organem pierwszej instancji, nawet jeśli z mocy ustawy wykonanie decyzji powierzone zostało innemu organowi niż ten, który wydał decyzję pierwszoinstancyjną. Należy przy tym zauważyć, że przed rozpatrzeniem wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji radca prawny J. O.nie został wezwany do uzupełnienia pełnomocnictwa, które na tym etapie sprawy nie budziło żadnych wątpliwości organu. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem art. 228 § 1 pkt 1 O.p, albowiem nie zachodziły przesłanki pozwalające organowi odwoławczemu stwierdzić niedopuszczalność zażalenia. Reasumując, Sąd stwierdził naruszenie wskazanych przepisów postępowania, które mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy uznać należało, iż wnioski jakie wyprowadził organ odwoławczy w wyniku rozpatrzenia zażalenia na postanowienie pierwszoinstancyjne są nieprawidłowe. Organ odwoławczy rozpatrzy zatem merytorycznie zażalenie pełnomocnika skarżącego na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej. Dlatego też Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie może się ostać i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.