III SA/Gl 1778/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Protokolant St. sekr. sąd. Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi E. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług (odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdzenia uchybienia terminowi) 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...], nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K., na podstawie przepisów: 1) art. 162 § 1 i 2 oraz 163 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej zwana O.p.) po rozpatrzeniu wniosku E. G. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r. odmówił przywrócenia terminu, 2) art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od powyższej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej. Stan sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. określił E. G. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona bezpośrednio pełnomocnikowi strony P. M. w dniu 27 czerwca 2011 r. co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. W dniu 19 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego) E. G. reprezentowany przez pełnomocnika P. M. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej w K. za pośrednictwem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. odwołanie od tej decyzji. W tym samym dniu ( oba pisma wpłynęły 20 lipca 2011 r.) pełnomocnik strony wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania co uzasadnił tym, że przebywał na zwolnieniu lekarskim od dnia 11 lipca 2011 r., a to spowodowało niemożność złożenia odwołania od zaskarżonej decyzji w terminie. Podał, że doznał poważnych powikłań po wypadku drogowym, w którym uczestniczył jako poszkodowany i stanowiło to przeszkodę nie do przezwyciężenia. Powikłania były na tyle poważne, że nie mógł opuszczać mieszkania z zaleceniem lekarskim, iż chory powinien leżeć. Zaznaczył, że w dalszym ciągu musi przebywać pod kontrolą lekarza. Przedłożył kopię zaświadczenia lekarskiego, wystawionego w dniu 12 lipca 2011 r. na druku ZUS ZLA stwierdzającego niezdolność do pracy od 11 lipca 2011 r. do 18 lipca 2011 r. oraz zawierającego wskazanie, że chory powinien leżeć, a ponadto skierowanie od lekarza rodzinnego do poradni [...] z tego samego dnia. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie znajdując podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej wydał zaskarżone postanowienie odmawiające przywrócenia wnioskowanego terminu i tym samym postanowieniem stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że stosownie do art. 223 § 1 i § 2 O.p. odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Zaskarżona decyzja z dnia [...] została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu 27 czerwca 2011 r., a zatem termin do wniesienia odwołania upłynął 11 lipca 2011 r.. Natomiast odwołanie z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia pełnomocnik strony złożył w dniu 19 lipca 2011 r. (data stempla pocztowego). W tej sytuacji w pierwszej kolejności organ rozpatrzył wniosek o przewrócenie terminu do wniesienia odwołania. Organ wskazał na ustawowe przesłanki przywrócenia terminu zawarte w art. 162 § 1 i § 2 O.p., a to wniesienie wniosku o przywrócenie terminu, uprawdopodobnienie braku winy uchybienia terminowi, dochowanie 7 dniowego terminu do wniesienia wniosku liczonego od ustania przyczyny uchybienia terminowi, wreszcie dopełnienia jednocześnie z wniesieniem wniosku czynności, dla której termin był ustanowiony. Organ wskazał, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. Dalej podał, że brak winy jest kluczową przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu, przy czym powinien być brany pod uwagę obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego należycie o swoje interesy. Szczególne oczekiwania w tym zakresie wydają się zasadne zwłaszcza wobec profesjonalnego pełnomocnika, który powinien zorganizować pracę w taki sposób, by odpowiednio zabezpieczyć interesy swoich klientów również w przypadku choroby czy tez innych przeszkód losowych uniemożliwiających mu osobiste reprezentowanie tych interesów. (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r., sygn. I FSK 184/07). O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zdaniem organu przedstawienie zaświadczenia lekarskiego wskazującego wyłącznie, że istniała przeszkoda do dokonania czynności w postępowaniu ( choroba) bez uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu nie jest wystarczający dla przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Organ wskazał ponadto, że choroba udokumentowana stosownym zaświadczeniem, sama w sobie nie wystarcza do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminu. Wskazał również, że to stronę obciąża ciężar uprawdopodobnienia faktu, z którego wywodzi skutek prawny. Skoro strona nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi uzasadniona jest odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu pierwszej instancji. W konsekwencji powyższego zaskarżonym postanowieniem organ stwierdził również uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. E. G. działając przez pełnomocnika doradcę podatkowego S. C. złożył na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił naruszenie: - przepisu art. 162 § 1 w związku z art. 228 § 1 pkt 2 , art. 120, art. 121 § 1 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu pomimo uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu oraz poprzez przyjęcie, że nagła choroba pełnomocnika spowodowana wypadkiem drogowym, udokumentowana stosownym zaświadczeniem, nie uprawdopodobnia braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, co miało wpływ na wynik sprawy, - przepisu art. 194 § 1 i 2 O.p. w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy (Dz.U. Nr 145, poz. 1219) przez uznanie, że zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy będące dokumentem urzędowym, nie stanowi dowodu poświadczającego niezdolność do pracy, tj. sporządzenia i wniesienia w terminie odwołania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, oraz art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ( j.t. Dz.U. z 2010 r., Nr 77, poz. 512). Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, a odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, przywołał treść art. 162 § 1 i § 2 O.p. określający przesłanki przywrócenia terminu. Podkreślił, że brak winy w uchybieniu terminu musi zostać uprawdopodobniony przez wnioskodawcę, który ma uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda, na którą się powołuje, była od niego niezależna i uniemożliwiała mu działanie nawet przy dołożeniu największego wysiłku możliwego w danych okolicznościach. Wskazał, że sam fakt choroby, nawet poświadczony zaświadczeniem lekarskim, nie jest wystarczający dla uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Podkreślił również, że w przypadku choroby trzeba wskazać, że rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz, że nie istniała możliwość skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Niezasadne w ocenie organu są zarzuty naruszenia art. 120 i 121 § 1 O.p., tymbardziej, że nie zostały skonkretyzowane. Z kolei, co do zarzutu naruszenia art. 194 § 1 i 2 O.p. w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie orzekania o czasowej niezdolności do pracy (Dz.U. Nr 145, poz. 1219) stwierdził, że nie kwestionuje autentyczności czy też zgodności z prawdą zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy pełnomocnika strony, jednak samo zaświadczenie nie mogło przesądzić, że wnioskodawca uprawdopodobnił brak winy w niedotrzymaniu terminu, w sytuacji gdy nie wykazano zarazem niemożności działania, pomimo dołożenia należytej staranności w przezwyciężeniu istniejącej przeszkody. Wskazał, że ówczesny pełnomocnik skarżącego P. M. poprzestał na stwierdzeniu, że choroba była następstwem uprzedniego wypadku drogowe bez wykazania, że nie mógł opuszczać mieszkania z powodu zalecenia lekarskiego, rodzaj choroby uniemożliwiał dokonanie czynności oraz że brak było możliwości skorzystania z pomocy innych osób w jej dokonaniu. Ponadto okoliczności związane z chorobą pełnomocnika nie zostały w żaden sposób wyjaśnione. W konkluzji stwierdził, że zarzuty przedstawione w skardze nie wnoszą nowych elementów do sprawy, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone prawidłowo i w wystarczającym zakresie oraz znajduje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa przytoczonych i uzasadnionych w treści zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei, przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Oceniając zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że nie jest prawidłowe. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowość postanowienia wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., którym odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] określającej E. G. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r. oraz stwierdzono uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od tej decyzji. Sąd administracyjny rozpoznając skargę obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać czy rzeczywiście decyzja organu pierwszej instancji dotycząca wymienionego wyżej okresu rozliczeniowego została prawidłowo doręczona. Prawidłowość dokonania czynności materialno-technicznych (jakimi są doręczenia) powinna przed postępowaniem sądowoadministracyjnym podlegać ocenie organów - w postępowaniu administracyjnym i Sądu - w trybie sądowoadministracyjnym. Tak więc związana z tym dokumentacja winna być pełna, czytelna, pozbawiona wszelkich uproszczeń, pominięć i braków, które niweczyłyby możliwość przeprowadzenia wnioskowań, o których wyżej mowa. Bezspornym w rozpatrywanej sprawie jest skuteczne (tj. zgodne z prawem) doręczenie pełnomocnikowi skarżącego decyzji wymiarowych z dnia [...] określających skarżącemu kwoty zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące od stycznia 2006 r. do grudnia 2006 r. Fakt doręczenia decyzji wymiarowej pełnomocnikowi skarżącego w dniu 27 czerwca 2011 r. ( osobisty odbiór) wynika z akt administracyjnych. Organ podatkowy prawidłowo zatem ustalił, że skutek doręczenia decyzji nastąpił w dniu 27 czerwca 2011 r., a zatem termin do złożenia odwołania upływał z dniem 11 lipca 2011 r. O przesłankach przywrócenia terminu stanowi art. 162 O.p. Zgodnie z art. 162 § 1 tej ustawy w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z kolei, art. 162 § 2 O.p ustawy stanowi, że podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Należy przy tym wskazać również na treść art. 163 § 2 O.p, zgodnie z którym w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ podatkowy właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Sąd podziela zarzut pełnomocnika skarżącego, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia art. 162 O.p. poprzez odmowę przywrócenia terminu z powodu braku uprawdopodobnienia braku winy w jego uchybieniu w sytuacji kiedy skarżący uprawdopodobnił, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu. Powołany wyżej art. 162 O.p. przewiduje cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Po pierwsze przywrócenie terminu jest uzależnione od uprawdopodobnienia przez osobę zainteresowaną braku swojej winy. Druga przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu. Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin. W rozpatrywanej sprawie sporna jest pierwsza z wymienionych przesłanek, a to wobec spełnienia trzech pozostałych. Zarówno w orzecznictwie sądowym jak i w doktrynie utrwalony jest pogląd, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu procesowego należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Przywrócenie może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy należy pojmować w sposób obiektywny. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się przykładowo przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. A zatem chodzi tu o okoliczności wyjątkowe, które uniemożliwiły dochowanie terminu. Pełnomocnik skarżącego powołuje się na niemożność dochowania terminu do złożenia odwołania wywołaną zdarzeniem nagłym i niezależnym od jego woli. W szczególności fakt niedochowania terminu tłumaczy niezdolnością do pracy potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim, spowodowaną zdarzeniem drogowym, w którym został poszkodowany. Niezdolność pełnomocnika skarżącego do pracy w dniach od 11 lipca 2011 r. do dnia 18 lipca 2011 r. nie jest kwestionowana. Z zaświadczenia lekarskiego wynika że chory powinien leżeć. Oprócz zaświadczenia lekarskiego, pełnomocnik skarżącego otrzymał również skierowanie do poradni [...] celem dalszego leczenia. Okres niezdolności do pracy obejmuje ostatni dzień ustawowego terminu, przewidzianego do wniesienia odwołania od decyzji. A zatem gdyby nie niezdolność do pracy pełnomocnika skarżącego w dniu 11 lipca 2011 r., należy przyjąć hipotezę, że termin do wniesienia mógł zostać dochowany. Nie można podzielić argumentacji organu podatkowego, że tej okoliczności skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Przywracanie terminu w trybie art. 162 ustawy O.p. nie jest przedmiotem uznania administracyjnego. Organ podatkowy ma obowiązek przywrócenia terminu, jeżeli zachodzą przesłanki, o których mowa w tym przepisie. Odmawiając przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ podatkowy obowiązany jest ustalić, jaka była przyczyna uchybienia terminu, a w razie potrzeby, kiedy przyczyna ta ustała, ewentualnie wezwać podatnika, aby okoliczności te wykazał (wyrok NSA z dnia 5 czerwca 1998 r., I SA/Lu 958/97, Temida (CD), Sopot 2002). Należy wskazać, że uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia, nie musi dawać pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie wbrew odmiennym ustaleniom organu podatkowego, brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (choroba) został uprawdopodobniony ( zaświadczenie lekarskie, z zaleceniem, że chory powinien leżeć). Należy przy tym pamiętać, że odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, w sytuacji kiedy obiektywnie zaistniała przesłanka braku winy pozbawia stronę konstytucyjnego prawa do rozpoznania jego sprawy przez organ administracji publicznej drugiej instancji, jak również prawa do kontroli przez sąd administracyjny ostatecznego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem. Zgodnie z art. 194 ustawy O.p, dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Przepis stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzonych przez inne jednostki, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów uprawnione są do ich wydawania. Wskazane przepisy nie wyłączają możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwko dokumentom wymienionym w tych przepisach. Niewątpliwie zaświadczenie lekarskie jest dokumentem urzędowym sporządzonym przez inną jednostkę niż organ władzy publicznej – uprawnionego lekarza, jest to dokument stanowiący dowód tego co zostało w nim stwierdzone, posiadający przymiot dokumentu urzędowego korzystającego z domniemania prawdziwości. W przedmiotowej sprawie treść zaświadczenia lekarskiego dokumentującego niezdolność do pracy pełnomocnika skarżącego nie jest kwestionowana. Treść tego dokumentu jest czytelna jasna i nie wymaga wykładni. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 65, poz. 741) stanowi, że zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby lub konieczności osobistego sprawowania przez pracownika opieki nad chorym członkiem rodziny, wystawia się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego lub chorego członka rodziny. Przy wystawianiu ubezpieczonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby należy brać pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego, z uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Zaświadczenie lekarskie wystawia lekarz prowadzący leczenie, na okres, w którym ubezpieczony ze względu na stan zdrowia powinien powstrzymać się od pracy, jednak nie dłuższy niż do dnia, w którym niezbędne jest przeprowadzenie ponownego badania stanu zdrowia ubezpieczonego. Zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie, lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Lekarz wystawia zaświadczenie lekarskie na formularzu, według wzoru stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wskazany formularz posiada zapis: Poufne Druk Ścisłego Zarachowania, a według zawartego w nim objaśnienia 6), pole 16 wypełnia się następująco: chory powinien leżeć – 1, chory może chodzić – 2. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że pełnomocnik skarżącego w okresie od 11 lipca 2011 r. do 18 lipca 2011 r. był chory i powinien leżeć, co wynika z dokumentu – zaświadczenia Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej wydanego przez lekarza medycyny P. G. specjalistę medycyny rodzinnej. Jest to dokument urzędowy stanowiący dowód tego co zostało w nim stwierdzone, posiadający przymiot dokumentu urzędowego korzystającego z domniemania prawdziwości. P. M. był zatem chory w dniu 11 lipca 2011 r., kiedy nie upłynął jeszcze termin do wniesienia odwołania. Tym samym pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, ponieważ obiektywnie wykazał dokumentem urzędowym oraz własnymi wyjaśnieniami, że na skutek wypadku drogowego wystąpiły powikłania uniemożliwiające mu opuszczanie mieszkania, a więc zachował wymagany miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy oraz to, że nie dopuścił się chociażby lekkiego niedbalstwa, niedbalstwa, jak również brak było winy nieumyślnej. Podanie o przywrócenie terminu zostało wniesione w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania dopełniono czynności, dla której był określony termin. Nie można poczytać za zawinione działanie strony, która chciała dokonać czynności procesowej osobiście, nawet w ostatnim dniu terminu i kiedy w tym dniu wystąpiła przeszkoda w postaci choroby, ponieważ nie można czynić zarzutu ze sposobu korzystania przez stronę z jej uprawnień ustawowych. W przypadku terminów procesowych, każdy dzień terminu jest właściwy do dokonania czynności procesowej, nawet ostatni dzień ustawowego terminu. Twierdzenie, że samo posiadanie zwolnienia lekarskiego zalecającego leżenie i dalsze leczenie nie jest uprawdopodobnieniem braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminu jest zdaniem Sądu błędne i bezpodstawne. Zaświadczenie lekarskie, jakie zostało przedłożone, wystawia się wyłącznie po przeprowadzeniu bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego. Przy wystawianiu ubezpieczonemu zaświadczenia lekarskiego o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby należy brać pod uwagę stan zdrowia ubezpieczonego, z uwzględnieniem rodzaju i warunków pracy. Ta regulacja prawna oznacza, że wskazane zaświadczenie lekarskie przeznaczone jest tylko i wyłącznie na użytek stosunków wynikających z prawa pracy oraz prawa o ubezpieczeniach społecznych. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że nie są trafne twierdzenia Dyrektora Izby Skarbowej w K., iż pełnomocnik skarżącego miał obowiązek prawny ujawnić jakieś dodatkowe dane dotyczące jego stanu zdrowia i niezdolności do pracy, ponad te wynikające z dokumentu urzędowego, jak również dodatkowe dane dotyczące przyczyny niezdolności do pracy ponad te wynikające z wniosku o przywrócenie terminu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażono pogląd, że jeśli uchybienie terminu procesowego nastąpiło z powodu choroby to uprawdopodobnienie, o jakim mowa w art. 162 § 1 O.p. następuje zawsze wtedy kiedy zainteresowany, który skorzystał ze świadczenia zdrowotnego do podania o przywrócenie terminu dołączy medyczny dokument indywidualny zewnętrzny będący zaświadczeniem (orzeczeniem, opinią lekarską), o jakim mowa w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie rodzajów i zakresu dokumentacji medycznej oraz sposobu jej przetwarzania (Dz. U. Nr 252, poz. 1697), z którego wynika, że pacjent nawet w ostatnim dniu terminu nie mógł dokonać czynności procesowej osobiście z powodu jego chorobowego stanu klinicznego będącego rozstrojem zdrowia powodującym zakłócenie prawidłowego funkcjonowania organizmu ( por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 2 marca 2012 r., sygn. III SA/Gl 546/11). Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela to stanowisko wyrażone w przywołanym wyroku. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach orzeczono w trybie art. 200 i art. 205 § 2 w/w ustawy. Ustalona kwota 357,00 zł to suma uiszczonego wpisu (100,00 zł), kosztów reprezentacji przez pełnomocnika (240,00 zł) oraz opłaty pełnomocnictwa (17,00 zł).