II SA/Wa 2710/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędzia WSA Waldemar Śledzik Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. U. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2011 r. nr [...]; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej B. U. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1950 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie ze skargi B. U. na przetwarzanie jej danych osobowych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A., w dniu [...] maja 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił uwzględnienia wniosku. W uzasadnieniu decyzji, organ podał za skarżącą, że zdarzenie, które miało miejsce z domniemywanym ujawnieniem jej danych osobowych, związane było z kontrolami nieruchomości w C., pod adresami wcześniej wskazanymi w jej pismach kierowanych do inspektorów nadzoru budowlanego wszystkich szczebli. W trzy godziny po przeprowadzeniu kontroli właściciel posesji przy ul. T. zaczepił ją na ulicy i użył w stosunku do niej słów obelżywych. Jej zdaniem, źródłem informacji o przeprowadzonej kontroli jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w A., wykonując wezwanie Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2010 r., w piśmie z dnia [...] listopada 2011 r. przekazał następujące wyjaśnienia: Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w A. przetwarza dane skarżącej na podstawie art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), gdyż jest to niezbędne do spełnienia obowiązku wynikającego z ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Dane osobowe skarżącej przechowywane są w zbiorach korespondencyjnych postępowań skargowych i naprawczych organu nadzoru budowlanego w A. i udostępniane są tylko i wyłącznie w przypadkach prowadzonych postępowań administracyjnych na podstawie powyżej określonych ustaw. W dalszej części pisma, organ podał informacje o prowadzonych postępowaniach i poinformował, że skarżąca zarzuty pod jego adresem kierowała również do innych instytucji. Zdaniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, dalej GIODO, brak jest podstaw do uznania, że dane osobowe skarżącej zostały udostępnione przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A., dalej PINB, osobom nieupoważnionym. GIODO nie dysponuje żadnymi dowodami na potwierdzenie okoliczności przedstawionych w skardze. Skarżąca oparła skargę jedynie na własnych przypuszczeniach i nie przedstawiła żadnych dowodów na ich potwierdzenie. Z wyjaśnień PINB wynika, że inspektorzy nadzoru budowlanego, podczas wykonywania czynności kontrolnych, o podjęcie których wniosła skarżąca, nie udostępnili jej danych osobowych właścicielom kontrolowanych nieruchomości, gdyż nie była ona stroną postępowania. Nie można wykluczyć, że dane te zostały pozyskane z innych źródeł. W uzasadnieniu decyzji GIODO podał również, że każdy, kto ma poczucie naruszenia jego dóbr osobistych może dochodzić swoich praw w drodze postępowania cywilnego. GIODO, po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 12 pkt 2, art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.), w dniu [...] września 2011 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję poprzedzającą. W uzasadnieniu decyzji organ podał m. in., że decyzja poprzedzająca jest prawidłowa, a podnoszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty nie wskazują na nowe dowody oraz okoliczności, a tym samym nie uzasadniają konieczności jej zmiany. Za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącej, iż materiał dowodowy został zebrany w sposób niepełny, tj. z naruszeniem art. 75 i art. 77 Kpa. W ocenie organu, zaskarżona decyzja została wydana poprawnie i zawiera zarówno analizę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również jego ocenę i uzasadnienie rozstrzygnięcia. Decyzja GIODO z dnia [...] września 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez B. U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ww. w skardze zarzuciła, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania tj. art. 6 – 8, art. 12, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 i art. 107 § 3 Kpa. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji poprzedzającej i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak również odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze odmawiając im trafności. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2012 r. odniosła się do stanowiska organu przedstawionego w odpowiedzi na skargę, jak również wskazała m.in., że w sprawie istotne są nieformalne miejscowe związki, które ona odczuwa, gdyż nie wywodzi się z tego środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Na wstępie należy podać, że podstawowym zadaniem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest prowadzenie kontroli zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych. Chodzi tu nie tylko o sprawdzenie zgodności działań z przepisami tej ustawy, ale także z przepisami innych aktów prawnych, które odnoszą się do ochrony danych osobowych. Ustawodawca przyznał Generalnemu Inspektorowi prawo do wydawania decyzji administracyjnych i rozpatrywania, w trybie Kpa, skarg w sprawie wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Przedmiotem skargi jest w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub słusznych interesów obywateli, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw (por. Ochrona danych osobowy – Janusz Barta, Ryszard Markiewicz ; komentarz, wyd. II – Zakamycze II). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, w przypadku naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych Generalny Inspektor z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, w drodze decyzji administracyjnej, nakazuje przywrócenie stanu zgodnego z prawem, a w szczególności: 1) usunięcie uchybień; 2) uzupełnienie, uaktualnienie, sprostowanie, udostępnienie lub nieudostępnienie danych osobowych; 3) zastosowanie dodatkowych środków zabezpieczających zgromadzone dane osobowe; 4) wstrzymanie przekazywania danych osobowych do państwa trzeciego; 5) zabezpieczenie danych lub przekazanie ich innym podmiotom; 6) usunięcie danych osobowych. Art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych stanowi, że postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Decyzje wydawane przez Generalnego Inspektora powinny spełniać wymogi decyzji administracyjnej określone w art. 107 Kpa. Zgodnie z art. 77 § 1 Kpa, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W świetle powyżej przytoczonego, podkreślić należy, że celem postępowania dowodowego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, aby jej załatwienie nastąpiło na podstawie udowodnionych faktów i zastosowaniu właściwych przepisów. Organ prowadzący postępowanie dowodowe może rozszerzyć jego zakres w miarę potrzeby dla ustalenia prawdy obiektywnej i możności swobodnej oceny uzyskanych dowodów. Zebrany w toku postępowania materiał dowodowy podlega ocenie, ale w całości. Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Ciężar dowodu na podstawie art. 77 § 1 Kpa obciąża organ prowadzący postępowanie. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, obowiązkiem organu jest jego uzupełnienie. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności procesowych zmierzających do zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności, stanowi uchybienie przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwością wydanej decyzji. W ocenie Sądu, właśnie zaniechanie przez organ zebrania pełnego materiału dowodowego stanowi istotne uchybienie, które doprowadziło do wydania wadliwej decyzji, a nie, jak stwierdził organ, decyzji poprawnej, zawierającej analizę zgromadzonego materiału dowodowego, jak również jego ocenę i uzasadnienie prawne (k. 70 odwrót). Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca w zasadzie zostały wydane na podstawie odpowiedzi Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w A. z dnia [...] listopada 2010 r., udzielonej w związku z pismem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] października 2010 r. Przekazane przez PINB wyjaśnienia i informacje nie zostały w żaden sposób sprawdzone przez GIODO. W tej sytuacji trudno uznać, że decyzje GIODO zostały wydane z poszanowanie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 75, 77 § 1, 80 i art. 107 Kpa. Zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje wydane zostały bez należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz bez zebrania i rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec, jak w sentencji. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany jest zatem usunąć stwierdzone przez Sąd uchybienia i przeprowadzić postępowanie dowodowe w pełnym zakresie i załatwić sprawę w formie przewidzianej prawem. O niewykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 powyżej określonej ustawy, a o kosztach na podstawie art. 200 tej ustawy.