VII SA/Wa 30/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi J. S. i A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku skargę oddala Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] października 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] maja 2011 r., wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgłoszenie zmiany sposobu użytkowania budynku usytuowanego na działce przy ul. [...] w [...] z handlowego z częścią mieszkalną na budynek mieszkalny złożyli A. i J. S.. Postanowieniem wydanym dnia [...] kwietnia 2011 r. na podstawie art. 77 ust. 3 Prawa budowlanego Prezydent [...] zobowiązał wnioskodawców do uzupełnienia (w terminie 7 dni od otrzymania postanowienia) dokonanego zgłoszenia poprzez m.in. dołączenie zgody właściciela działki dzierżawionej przez wnioskodawców na zmianę sposobu użytkowania. Ponieważ obowiązek ten nie został wykonany organ na podstawie art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, decyzją wydaną dnia [...] maja 2011 r. wniósł sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. W ocenie organu odwoławczego kontrolowana decyzja organu I – szej instancji jest zgodna z prawem. Organ podkreślił, że wnioskujący, jako źródło z którego wywodzą swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazali umowę dzierżawy działki nr [...] i [...], zawartą w dniu 11 lutego 2011 r. z Prezydentem [...]. Z § 1 pkt 2 umowy wynika, że przedmiotowa nieruchomość została wydzierżawiona z przeznaczeniem pod pawilon z częścią mieszkalną, zaś z § 8, że dzierżawca nie może czynić w rzeczy stanowiącej przedmiot dzierżawy zmian sprzecznych umową lub przeznaczeniem rzeczy, ani zmienić przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody wynajmującego. Wobec tych zapisów, w ocenie organu odwoławczego, organ I – szej instancji słusznie nałożył na zgłaszających obowiązek przedstawienia zgody właściciela na zmianę sposobu użytkowania budynku, a wobec niewykonania obowiązku w terminie wydał decyzję wnoszącą sprzeciw do dokonanego zgłoszenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli A. i J. S.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżących podniósł, że skarżący są dzierżawcami gruntu i z umowy dzierżawy wywodzą swoje prawo do dysponowania nim na cele budowlane. Pełnomocnik podkreślił, że umowa ta nie wyklucza możliwości wykorzystania budynku na cele mieszkaniowe. Przeznaczeniem nieruchomości – co wynika z treści umowy – jest pawilon z częścią mieszkalną. Skoro zatem pawilon może być częściowo mieszkalny to żaden przepis prawa nie wprowadza zakazu korzystania z niego w całości na cele mieszkalne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 2 z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisami proceduralnymi – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Biorąc pod uwagę powyższą regulację w ocenie sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a więc skarga nie jest zasadna. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Wojewody [...] wydana [...] października 2011 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I – szej instancji z dnia [...] maja 2011 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania budynku. Kwestię zmiany sposobu użytkowania w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane reguluje art. 71 ust. 1, który stanowi, ze przez zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z art. 71 ust. 2 w zgłoszeniu należy określić dotychczasowy i zamierzony sposób użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Do zgłoszenia należy dołączyć w szczególności: opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania, zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi, oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w zależności od potrzeb – pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nie uzupełnienia, wnosi sprzeciw w drodze decyzji (art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego). Ponadto należy podkreślić, że zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania trzeba dokonać przez dokonaniem zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Zmiana sposobu użytkowania może nastąpić, jeżeli w terminie 30 dni, od dnia doręczenia zgłoszenia, właściwy organ, nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji i nie później niż po upływie 2 lat od doręczenia zgłoszenia. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy – w ocenie Sądu organ architektoniczno – budowlany analizując zapisy umowy dzierżawy nieruchomości – z której skarżący wywodzili swoje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, słusznie uznał, że koniecznym jest dla prawnie skutecznego wykazania tego prawa uzyskanie zgody wydzierżawiającego na zmianę sposobu użytkowania pawilonu handlowego z częścią mieszkalną. Umowa dzierżawy działki nr ewid. [...] (działki zabudowanej) została zawarta przez skarżących z miastem [...] dnia [...] lutego 2011 r. Nieruchomość została wydzierżawiona z przeznaczeniem pod pawilon z częścią mieszkalną (§ 1 pkt 1 i 2). Z zapisu § 8 umowy wynika, że dzierżawca nie może czynić w rzeczy stanowiącej przedmiot dzierżawy zmian sprzecznych z umową ani zmieniać przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody wydzierżawiającego. Niewątpliwie przeznaczeniem nieruchomości było istnienie na niej pawilonu z częścią mieszkalną, a więc zmiana sposobu korzystania z pawilonu na mieszkalny w całości byłaby zmianą przeznaczenia, o której mowa w § 1 pkt 2 – gi, a więc wymaga zgody wydzierżawiającego. Ponieważ skarżący mimo zobowiązania nie przedstawili organowi żądanego dokumentu, należy uznać, że organ prawidłowo zastosował w sprawie dyspozycję określoną w art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego i zasadnie wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru zmiany sposobu użytkowania pawilonu. Przepis art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, nie pozostawia uznania organowi, po bezskutecznym upływie terminu określonego w postanowieniu w przedmiocie uzupełnienia zgłoszenia, w przypadku niewykonania obowiązków nałożonych przedmiotowym postanowieniem, organ zobligowany jest wnieść sprzeciw do zgłoszenia. Odnosząc się do kwestii zasadności nałożonych postanowieniem obowiązków wskazać należy, iż miały one oparcie prawne, wynikały mianowicie z przepisu art. 71 ust. 2 w zw. z ust. 3 Prawa budowlanego. Każda zmiana sposobu użytkowania budynku podlega zatwierdzeniu przez organ, w przewidzianej przez prawo formie. Przy czym dla żądania przedłożenia do wniosku określonych dokumentów nie jest decydujący fakt, czy zmiana sposobu użytkowania obiektu wiąże się z wykonywaniem prac budowlanych czy też nie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.