I OSK 2219/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie NSA Wiesław Morys del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant specjalista Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 101/12 w sprawie ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie dozoru pojazdu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od L. K. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wnioskiem z dnia 22 lutego 2011 r. L. K. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Tychach o wypłatę należnego jej wynagrodzenia za cały okres sprawowania dozoru nad pojazdem – samochodem osobowym marki Fiat 126p o nr rej. [...] oraz za usunięcie tego pojazdu z drogi w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca powołała się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Wskazała, że przedmiotowy samochód został przetransportowany i przyjęty na parking w dniu 13 listopada 2007 r. W dniu 2 września 2008 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Mikołowie wydał decyzję o przejęciu tego samochodu na rzecz Skarbu Państwa. W dniu 9 października 2008 r. samochód został przekazany do stacji demontażu pojazdów. Urząd Skarbowy wypłacił skarżącej wynagrodzenie za przechowywanie pojazdu za okres od dnia 15 lipca 2008 r. do dnia 9 października 2008 r. Skarżąca domagała się wynagrodzenia za pozostały okres przechowywania pojazdu, tj. za okres od dnia 13 listopada 2007 r. do dnia 14 lipca 2008 r. w wysokości 7,63 zł brutto za dobę, tj. łącznie w kwocie 1.854,09 zł. Skarżąca wskazała, że koszty te zostały wyliczone na podstawie uchwały Rady Miasta Tychy z dnia 30 września 2004 r., Nr 0150/XXV/490/2004. Postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w Tychach przyznał skarżącej zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór nad przedmiotowym pojazdem za okres od dnia 13 listopada 2007 r. do dnia 14 lipca 2008 r. w łącznej kwocie 1.354,36 zł brutto. Jako podstawę prawną tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał art. 17 § 1 i art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), w związku z art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W uzasadnieniu organ podzielił co do zasady stanowisko skarżącej, że w świetle powołanej przez nią uchwały NSA z dnia 29 listopada 2010 r., dozorcy należy się wynagrodzenie oraz zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru za cały okres dozorowania pojazdu usuniętego z drogi w trybie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym i przejętego na rzecz Skarbu Państwa. Organ nie uwzględnił jednak wysokości postulowanego przez skarżącą wynagrodzenia. W tym zakresie powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych i stwierdził, że stawki określone w uchwale rady powiatu odnoszą się jedynie do właścicieli innych niż Skarb Państwa. Mogą one stanowić jedynie jeden z elementów ustalenia kwot za dozór pojazdu. Dalej organ przedstawił swoje własne wyliczenia średniej stawki dobowej, na podstawie których przyjął, że za okres od dnia 13 listopada 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. stawka ta wynosiła 5,48 zł brutto za dobę, natomiast za okres od dnia 1 stycznia 2008 r. do dnia 14 lipca 2008 r. – 5,54 zł brutto za dobę, co łącznie dało kwotę określoną w sentencji postanowienia. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca domagała się jego uchylenia i przyznania zwrotu koniecznych wydatków i wynagrodzenia w łącznej kwocie brutto 1.854,09 zł. Nie zgodziła się ze sposobem obliczenia tego wynagrodzenia dokonanym przez organ pierwszej instancji. W szczególności zwróciła uwagę, że błędnie organ odniósł się do cen stosowanych przez innych przedsiębiorców, albowiem świadczą oni tego rodzaju usługi w sposób "klasyczny". Tymczasem w przypadku usług przechowywania pojazdów usuwanych z drogi w trybie art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym przedsiębiorca musi spełnić szereg dodatkowych warunków i ponieść dodatkowe koszty związane ze świadczeniem tego rodzaju usługi. Podkreśliła, że nie domaga się zwrotu wydatków według cen wskazanych w cenniku lecz według stawki określonej przez Radę Miasta Tychy. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach postanowieniem z [...] lipca 2011 r. znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie organ pierwszej instancji przeprowadził rzetelne postępowanie dowodowe polegające na ustaleniu kosztów przechowywania pojazdów na parkingach działających na obszarze jego właściwości, mając również na uwadze stawki określone uchwałą Rady Miasta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 23 kwietnia 2012 r. sygn. akt II SA/GL 101/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z [...] lipca 2011 r. znak [...], w przedmiocie dozoru pojazdu, oddalił skargę. W uzasadnieniu sąd wskazał, że art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym w czasie sprawowania przez skarżącą dozoru, przewidywał instytucję przejścia z mocy ustawy na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów, które zostały usunięte z drogi na skutek naruszenia przepisów o bezpieczeństwie lub porządku ruchu drogowego wskazanych w ust. 1 lub ust. 2 tego artykułu oraz nie zostały odebrane przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od dnia ich usunięcia. Do przejścia własności takich pojazdów na rzecz Skarbu Państwa dochodziło w związku z uznaniem ich za porzucone z zamiarem wyzbycia się własności (art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Sąd wskazał, że wskazany przepis w zakresie, w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu, został wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r., sygn. P 4/06, (Dz.U. Nr 100, poz. 649) uznany za niezgodny z art. 46, art. 21 ust. 1, art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis we wskazanym zakresie utracił moc z dniem 12 czerwca 2009 r. Sąd podkreślił, że za okres, w którym Skarb Państwa był właścicielem przedmiotowego pojazdu skarżąca już wcześniej, w odrębnym postępowaniu otrzymała wynagrodzenie. Obecnie dochodzi tego wynagrodzenia za okres poprzedzający przejście własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Droga administracyjna dla dochodzenia roszczeń za ten właśnie okres została potwierdzona powoływaną przez skarżącą uchwalą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. W sprawie nie ma zresztą sporu co do zasady, że skarżącej należy się wynagrodzenie za cały okres wykonywania dozoru nad pojazdem oraz zwrot kosztów związanych z wykonywaniem dozoru na podstawie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Spór pomiędzy stronami sprowadza się jedynie do wysokości tego wynagrodzenia i sposobu jego ustalenia. Przechodząc zatem do kwestii ustalania wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów przejętych na własność Skarbu Państwa na podstawie art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym Sąd wskazał, że do wynagrodzenia za dozór pojazdu stosuje się przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Stosowanie przepisów tej ustawy wynika z kolei z odesłania zawartego w § 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 50, poz. 449). Wskazany przepis rozporządzenia zawierający odesłanie do przepisów ustawy egzekucyjnej stanowi, że przepisy działu II rozdziału 6 tej ustawy dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży ruchomości stosuje się do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie przepisów o rzeczach znalezionych oraz o likwidacji niepodjętych depozytów i nieodebranych rzeczy. W uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r., sygn.. akt III CZP 47/07, Sąd Najwyższy zastanawiał się nad kwestią czy Skarb Państwa, na którego przeszła własność pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym łączy z osobami prowadzącymi parking umowa przechowania, a więc stosunek zobowiązaniowy w rozumieniu prawa cywilnego, czy też strony związane są stosunkiem prawnym uregulowanym przepisami prawa publicznego. Rozważając tę kwestię Sąd Najwyższy uznał, że stosunek prawny, którego przedmiotem jest parkowanie, określane także jako przechowywanie usuniętych pojazdów, stanowi typowy stosunek administracyjny powstały na skutek władczych działań organów administracyjnych. Działania te polegają na tym, że po usunięciu pojazdu jego właściciel powiadamiany jest w trybie administracyjnym o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w razie jego nieodebrania w ustawowym terminie, podstawą do odbioru pojazdu jest zezwolenie administracyjne, którego wydanie uzależnione zostało m.in. od uiszczenia opłaty za usunięcie pojazdu i parkowanie (§ 5 i 6 rozporządzenia w sprawie usuwania pojazdów), a wysokość opłaty za parkowanie ustala rada powiatu (art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Sąd Najwyższy w uzasadnieniu cytowanej uchwały stwierdził także, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu jego nowy właściciel, którym jest Skarb Państwa, wstępuje w taki stosunek administracyjny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking. W świetle obowiązujących regulacji prawnych brak jest podstaw do przyjęcia, że Skarb Państwa wstępując w miejsce byłego właściciela pojazdu w stosunek prawnoadministracyjny powstały na skutek usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia go na parkingu strzeżonym, przejmuje w całości uprawnienia i obowiązki poprzedniego właściciela stanowiące o treści tego stosunku prawnego. Podobnie sprawa przedstawia się w kwestii wysokości opłaty za parkowanie takiego pojazdu. Wbrew zarzutom skargi Sąd zgodził się stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach, że opłaty za parkowanie ustalone przez radę powiatu (w kontrolowanej sprawie – radę miasta na prawach powiatu) na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym nie odnoszą się do Skarbu Państwa lecz do właścicieli pojazdów usuwanych z dróg publicznych i umieszczanych na parkingach w trybie przewidzianym przepisami art. 130a ustawy. Na poparcie tego stanowiska przytoczył stanowisko przyjęte w wyroku NSA z dnia 8 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1184/05, a także w innych wyrokach tego Sądu z dnia 15 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1768/06 oraz z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 1795/06. Jakkolwiek stany faktyczne w tamtych sprawach dotyczyły wysokości wynagrodzenia jedynie za okres, w którym Skarb Państwa stał się właścicielem pojazdu, jednakże poglądy te pozostają aktualne w przypadku ustalania wynagrodzenia za pozostały okres, albowiem to wynagrodzenie również obciąża Skarb Państwa. Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji zostały wydane w oparciu o prawidłową podstawę prawną, jaką stanowi przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mający zastosowanie w związku z postanowieniami § 3 pkt 1 lit. b/ rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Unormowanie zawarte w art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nakazuje organowi przyznanie na żądanie dozorcy zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Zdaniem Sądu w toku ustalania wysokości przysługującego skarżącej wynagrodzenia pomocniczo może znaleźć zastosowanie także art. 836 k.c., na co zresztą wskazywała skarżąca, w zakresie, w jakim przewiduje, że przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte. Art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie określa bowiem, jak należy ustalić przedmiotową należność. NSA w przywołanym wyroku z dnia 20 lutego 2007 r., I OSK 1795/06, wskazał, że przedmiotowa należność winna odpowiadać wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór na wykonywanie tego pozoru, w tym przypadku na utrzymanie i eksploatację parkingu oraz wynagrodzeniu za sprawowany dozór mienia przechowywanego na parkingu. Zauważyć należy, że należności dla dozorującego wyliczone przy zastosowaniu stawki opłaty za parkowanie przyjętej w uchwale rady powiatu (miasta) podjętej na podstawie art. 130a ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym odbiegają od rzeczywistych kosztów parkowania pojazdów w dłuższym okresie czasu. Stawki te ustalone zostały bowiem dla okresów dobowych, a nie miesięcznych, stosowanych w przypadkach dłuższych okresów parkowania pojazdów. W przekonaniu Sądu, w przypadku niewykazania przez podmiot prowadzący parking rzeczywistych kosztów przechowania samochodu, brak jest przeszkód do ustalenia przedmiotowych należności za dozór w oparciu o stawki opłat pobierane za przechowywanie samochodów na innych parkingach strzeżonych w tej samej bądź sąsiedniej gminie. Mając powyższe na względzie, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzuty skargi nie są usprawiedliwione, co skutkować musiało jej oddaleniem na zasadzie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). L. K. wniosła od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Skargę kasacyjną oparła na zarzutach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: – art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że ustalenie wynagrodzenia przez organy administracyjne może być oparte w oparciu o stawki opłat pobierane za przechowywanie samochodów na innych parkingach strzeżonych w tej samej lub sąsiedniej gminie, – naruszenie art. 836 Kodeksu cywilnego – przez niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że w toku ustalania wynagrodzenia znajduje zasada, że przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, gdy tymczasem zgodnie z zasadą wynikającą z art. 836 k.c. ustalenie wynagrodzenie powinno być ustalane według obowiązującej taryfy; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie, które przejawiło się w pominięciu wynikającej z tych przepisów zasady wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia administracyjnego. Na tych podstawach wnosiła o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, 2) zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego od organu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie procesowym z 22 stycznia 2013 r. L. K. wskazała, że podtrzymuje skargę kasacyjną wniesioną 26 czerwca 2012 r. W piśmie tym wywodziła, że zaskarżonemu wyrokowi zarzuca: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (co stanowi podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 1 ustawy z dnia sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a to: 1. Naruszenie postanowienia art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – przez błędną jego wykładnię, polegającą na uznaniu, że ustalenie wynagrodzenia przez organy administracyjne może być oparte w oparciu o stawki opłat pobierane za przechowywanie samochodów na innych parkingach strzeżonych w tej samej lub sąsiedniej gminie. 2. Naruszenie art. 836 Kodeksu cywilnego – przez niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że w toku ustalania wynagrodzenia znajduje zasada, że przechowawcy należy się wynagrodzenie w danych stosunkach przyjęte, gdy tymczasem zgodnie z zasadą wynikającą z art. 836 k.c. ustalenie wynagrodzenie powinno być ustalane według obowiązującej taryfy. II. Naruszenie przepisów postępowania, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (co stanowi podstawę kasacyjną wskazaną w art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a to: 1. Naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz poprzez niewykonanie obowiązku wzięcia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach pod rozwagę z urzędu naruszenia prawa, którego strona nie podniosła w skardze. 2. Naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 80 k.p.a. oraz 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez ich niezastosowanie, które przejawiło się w pominięciu wynikającej z tych przepisów zasady wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wyczerpującego uzasadnienia rozstrzygnięcia administracyjnego. 3. Naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności brak oceny pod względem zgodności z prawem, czym samym naruszył art. 1 § 1 i 2 prawa o ustroju sądów administracyjnych. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i rozstrzygniecie o kosztach postępowania, w tym o zwrocie zastępstwa procesowego według norm przepisanych prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę biorąc pod rozwagę podstawy skargi kasacyjnej wywiedzione w złożonej w ustawowym terminie skardze kasacyjnej. Po ustawowym terminie dopuszczalne jest przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Nie jest dopuszczalne rozszerzenie podstaw kasacyjnych. Wywiedzenie nowych podstaw kasacyjnych w piśmie procesowym z 22 stycznia 2013 r. było niedopuszczalne. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 102 § 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm. Obecnie obowiązuje tekst. jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 1015) nie jest zasadny. Według art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 tej ustawy. Wykładnia językowa tego przepisu daje podstawę do wyprowadzenia wniosku, że zwrot koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia następuje w momencie wykazania koniecznych wydatków i wynagrodzenia poniesionych przez konkretnego dozorcę w stosunku do określonego pojazdu – w tym przypadku pojazdu marki Fiat 126 p o nr rej. [...]. Dodatkowo to na dozorcy ciąży obowiązek wykazania swych poniesionych kosztów. W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo wskazał, że skarżąca nie wykazała jakie poniosła wydatki związane z dozorem samochodu, nie przedstawiła stosownych dokumentów ani nie wykazała sposobu ich wyliczenia. Dokumentem takim nie jest powołanie się na wyliczenie oparte na uchwale Rady Miasta Tychy z 30 września 2004 r. nr 0150/XXV/490/2004. Takie działanie skarżącej powodowało przerzucenie na organ ustalenia i wyliczenia koniecznych wydatków oraz wynagrodzenia za dozór. Organ ustalając wydatki i wynagrodzenie oparł swoje rozstrzygniecie na dokumentacji w zakresie stawek opłat pobieranych za przechowywanie samochodów na innych parkingach strzeżonych w tej samej bądź sąsiedniej gminie. W skardze kasacyjnej zarzucając niewłaściwe zastosowanie art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym nie przedstawiono, tak jak tego wymaga art. 102 § 1, jakie skarżąca poniosła wydatki związane z wykonywaniem dozoru oraz jakie poniosła koszty z tytułu wynagrodzenia za dozór. Zakwestionowanie zatem ogólnikowo ustaleń organu, ocenionych jako zgodnych z prawem przez Sąd w zaskarżonym wyroku, nie jest zasadne. Czyni to zatem niezasadnym zarzuty naruszenia art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 836 k.c. Zasadność tego zarzutu należy rozważyć w związku z art. 102 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Artykuł 102 § 1 stanowi o wyliczeniu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór, a zatem wyłączone jest odpowiednie stosowanie art. 836 k.c. w zakresie w jakim stanowi o wysokości wynagrodzenia za przechowywanie określone w umowie albo taryfie. Nie jest dopuszczalna wykładnia przepisu prawa przez odpowiednie stosowanie innej regulacji, jeżeli prowadzi to do sprzeczności z regulacją zawartą w przepisie. Odpowiednie zastosowanie można zatem odnieść wyłącznie do zastosowania art. 836 k.c. w zakresie, w którym stanowi o należnym wynagrodzeniu przyjętym w danych stosunkach, co prawidłowo wywiódł Sąd w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił stanowisko przyjęte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 494/10. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.