II SAB/Rz 1/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. P. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie niewydania rozkazu personalnego - p o s t a n a w i a - skargę odrzucić. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skardze z dnia 10 grudnia 2011 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) M. P. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji i Komendantowi Miejskiemu Policji [...] bezczynność "wynikającą z pisma nr [...] z dnia 24.11.2011 r." polegającą na niewydaniu - mimo ciążącego na nich obowiązku - rozkazu personalnego w dotyczących go sprawach osobowych. Jak wynika z akt sprawy, pismem tym skierowanym do M. P. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, iż jego pismo z dnia 28 października 2011 r. Nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] (stanowiące odpowiedź na pisma skarżącego z dnia 9 listopada 2011 r. Nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...]) jest jedynie pismem informującym skarżącego o wydanych uprzednio decyzjach organów i orzeczeniach sądu podlegających kwestionowaniu odwołaniem, skargą lub skargą kasacyjną. Z tego względu wnoszenie względem niego wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie jest dopuszczalne, gdyż nie stanowi ono aktu ani czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień czy obowiązków wynikających z przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej odrzucenie wskazując na jej niedopuszczalność wynikającą z niewykorzystania przez M. P. przed wniesieniem skargi środka prawnego przewidzianego w art. 37 Kpa, tj. zażalenia na bezczynność do organu wyższego stopnia, którym w stosunku do niego jest Komendant Główny Policji. Wskazał także, że właściwym w sprawach osobowych skarżącego jest Komendant Miejski Policji [...], wobec którego co do wydawanych przez niego decyzji (rozkazów personalnych) pełni on funkcję organu odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4a, tj. gdy w sprawie powinna być wydana decyzja administracyjna, postanowienie w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie albo kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, a także na inne niż wymienione powyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. _@POCZ@__@KON@_ Do skargi na bezczynność mają zastosowanie wszelkie unormowania dotyczące warunków wnoszenia skarg do sądu administracyjnego. Jednym z nich – stosownie do art. 52 § 1 P.p.s.a. - jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie - art. 52 § 2 P.p.s.a. W administracyjnym toku instancji oznacza to wyczerpanie trybu przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w myśl którego na niezałatwienie sprawy w kodeksowo określonych terminach służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Oznacza to, że w każdym przypadku przed wniesieniem skargi na bezczynność organu do sądu konieczne jest uprzednie zastosowanie trybu, o którym mowa w tym przepisie. Sąd uznał, że M. P. powołując się w skardze na bezczynność "wynikającą z pisma nr [...] z dnia 24.11.2011 r." skarży bezczynność będącego jego autorem Komendanta Wojewódzkiego Policji, mimo równoczesnego wskazywania w niej, iż bezczynności dopuścił się także Komendant Miejski Policji [...]. Za prawidłowe należy zatem uznać stanowisko zaprezentowane w odpowiedzi na skargę, że skoro w niniejszej sprawie organem pierwszoinstancyjnym był Komendant Wojewódzki Policji, to przed wniesieniem skargi na jego bezczynność należało wystosować zażalenie do Komendanta Głównego Policji jako organu II instancji. Mimo powoływania się przez M. P. w skardze na wyczerpanie środków zaskarżenia o których mowa w art. 52 P.p.s.a., tryb ten nie został przez niego wyczerpany, co odzwierciedlają akta administracyjne sprawy i odpowiedź na skargę. Wynika ta także z krótkiego odstępu czasowego między doręczeniem skarżącemu pisma z dnia 24 listopada 2011 r., tj. 1 grudnia 2011 r. a nadaniem skargi do Sądu (10 grudnia 2011 r.), co czyni zbędnym zwracanie się do niego z dodatkowym wezwaniem o wykazanie tej okoliczności. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-5 tego artykułu (sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, nie uzupełniono jej braków formalnych, sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona, zachodzą braki w zdolności sądowej lub procesowej stron). Skoro zatem skarżący wniósł skargę z pominięciem trybu zażaleniowego, z uwagi na jej przedwczesność przesądza to o jej niedopuszczalności i skutkuje jej odrzuceniem. Z tej przyczyny Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.