III SAB/Łd 10/12

Dnia 25 kwietnia 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 12 marca 2012 roku (data nadania pisma w polskiej placówce pocztowej) D. D. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych opatrzoną datą "21 lutego 2012 roku" oraz jednocześnie w tym samym dniu tj. 12 marca 2012 roku skierował do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. "skargę na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia" opatrzoną datą "21 lutego 2012 roku". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej niedopuszczalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – [zwanej dalej w skrócie –p.p.s.a.] wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. w przedmiocie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1 – 4a p.p.s.a., w myśl których skarga na bezczynność jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzję, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa i pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W przypadku wniesienia skargi na bezczynność organu przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Dotyczy to zatem sytuacji gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył postępowania w terminie wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Wskazać jednak należy, że skarga na bezczynność organu może być wniesiona dopiero po upływie terminu przewidzianego do załatwienia sprawy. Terminy załatwiania spraw w postępowaniu jurysdykcyjnym określają przepisy art. 35 k.p.a. i dopiero przekroczenie tych terminów (ewentualnie terminów szczególnych lub przedłużonych w związku z postanowieniami art. 36 k.p.a.) oznacza stan bezczynności zaskarżalnej do sądu administracyjnego po uprzednim wyczerpaniu trybu, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Zgodnie natomiast z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniesiona przez skarżącego skarga na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych nie mogła być rozpoznana. Z akt sprawy wynika bowiem, że w tej samej dacie (tj. w dniu 12 marca 2012 roku) skarżący skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. w przedmiocie wniosku o ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych oraz wniósł do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. "skargę na pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia". Oba pisma opatrzone zostały tą samą datą "21 lutego 2012 roku" i nadane zostały w polskiej placówce pocztowej w tym samym dniu tj. "12 marca 2012 roku". Wniesienie skargi na bezczynność organu powinno być poprzedzone wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Organ wyższego stopnia powinien mieć natomiast czas na rozpoznanie zażalenia. Dopiero bowiem w przypadku bezskutecznego upływu terminu na rozpoznanie zażalenia przez organ wyższego stopnia, może być wniesiona do Sądu skarga na bezczynność organu. Samo wniesienie środka zaskarżenia, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. Nie można bowiem mówić o spełnieniu tego warunku, jeżeli strona wniosła, co prawda przewidziany ustawą środek zaskarżenia tj. skargę do Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., która została rozpoznana jako zażalenie na niezałatwienie w terminie wniosku skarżącego skierowanego do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O., ale nie poczekała na jego rozpoznanie przez organ administracji, tj. Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. po otrzymaniu skargi D. D. w terminie na załatwienie sprawy wyznaczył postanowieniem z dnia 23 marca 2012 roku Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w O. dodatkowy termin jednego miesiąca na załatwienie wniosku skarżącego w przedmiocie płatności rolnośrodowiskowych. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w O. wydał w dniu 10 kwietnia 2012 roku decyzję. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że skarga na bezczynność Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w O. jest przedwczesna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił. a.ł.