II SA/Wa 2443/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Andrzej Góraj Anna Mierzejewska (spr.) Protokolant referent stażysta Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] października 2008 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości W dniu [...] października 2006 r. S. L. wystąpił do Komendanta Głównego Policji z raportem o zwolnienie ze służby w Policji z dniem [...] stycznia 2007 r. Jednocześnie zwrócił się z wnioskiem o skierowanie go do komisji lekarskiej. W dniu [...] stycznia 2007 r. ponownie złożył raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2007 r., w oparciu o art. 41 ust. 3 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwolnił wymienionego ze służby z dniem [...] stycznia 2007 r. Po rozpoznaniu odwołania, złożonego przez ww., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2007 r. S. L. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o przyznanie mu nagrody rocznej i podwyższenie uposażenia za 2007 r. W wyniku rozpoznania skargi S. L., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2008 r. o sygn. akt II SA/Wa 1038/07 stwierdził nieważność decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] kwietnia 2007 r. Sąd uznał, że rozkaz personalny z dnia [...] stycznia 2007 r. wszedł do obrotu prawnego w dniu [...] lutego 2007 r., wobec czego nie mógł być przed tą datą skutecznie zaskarżony. Oczekując decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie nagrody rocznej i podwyżki uposażenia za 2007 r., S. L. pismem z dnia [...] lutego 2008 r. złożył zażalenie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na nierozpatrzenie przez KGP jego wniosku z dnia [...] lipca 2007 r. Następnie ww. w dniu [...] kwietnia 2008 r. złożył do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji odwołanie od rozkazu personalnego z dnia [...] stycznia 2007 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, po przywróceniu terminu do wniesienia odwołania, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby i ustalił nowy termin zwolnienia ze służby na dzień [...] października 2008 r., w pozostałym zakresie zaś utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 110 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 3 powołanej ustawy o Policji, przyznał S. L. nagrodę roczną za 2007 r. w wysokości 18/360 jednomiesięcznego uposażenia. Ponadto w piśmie z dnia [...] października 2008 r. Komendant Główny Policji poinformował S. L., że za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. nie przysługuje mu uposażenie, nagroda roczna, ani też inne świadczenia pieniężne określone w ustawie o Policji, albowiem w okresie tym nie pełnił on służby. W dniu 2 kwietnia 2009 r. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania uposażenia zasadniczego, dodatków do uposażenia o charakterze stałym i innych należności pieniężnych na ostatnio zajmowanym stanowisku za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2009 r. o sygn. akt II SAB/Wa 64/09 oddalił skargę S. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie przyznania wnioskowanych należności. W wyniku wniesionej kasacji, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2010 r. o sygn. akt I OSK 288/10 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 20 stycznia 2011 r. S. L. wyjaśnił, że wnioskiem inicjującym postępowanie w niniejszej sprawie jest jego wniosek z dnia [...] lipca 2007 r., zaś pismo z dnia [...] listopada 2008 r., skierowane do Komendanta Głównego Policji, jest ponowieniem ww. wniosku z dnia [...] lipca 2007 r., w którym domagał się uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych i dotyczy okresu od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wyrokiem z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 349/10 zobowiązał Komendanta Głównego Policji do rozpatrzenia wniosku S. L. z dnia [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., ponowionego pismem z dnia [...] listopada 2008 r., w terminie 30 dni. Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 32 ust. 1, art. 99 ust. 2 i art. 106 ust. 3 ustawy o Policji, po rozpatrzeniu wniosku S. L. z dnia [...] lipca 2007 r. w zakresie przyznania uposażenia zasadniczego oraz dodatków o charakterze stałym i innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., ponowionego pismem z dnia [...] listopada 2008 r.: - przyznał prawo do uposażenia za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2007 r., - odmówił przyznania prawa do uposażenia za okres od dnia [...] lutego 2007 r. do dnia [...] października 2008 r., - odmówił przyznania prawa do innych należności pieniężnych za okres od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] października 2008 r. S. L. złożył odwołanie od decyzji. Odwołanie zostało przesłane Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu rozpatrzenia. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w oparciu o art. 65 § 1 kpa, przekazał odwołanie z dnia [...] lipca 2011 r. Komendantowi Głównemu Policji, jako organowi właściwemu w sprawie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że uprawnienia policjantów do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych zostały określone w Rozdziale 9 ustawy o Policji. Zgodnie z przepisami art. 99 ust. 1 cytowanej ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Jednocześnie ust. 2 powołanego artykułu stanowi, że z tytułu służby policjant otrzymuje jedno uposażenie i inne świadczenia pieniężne określone w ustawie. Ponadto, zgodnie z art. 106 ust. 3 ustawy, prawo do uposażenia wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiło zwolnienie policjanta ze służby lub wystąpiły inne okoliczności uzasadniające wygaśnięcie tego prawa. W myśl art. 100 ustawy, uposażenie składa się z uposażenia zasadniczego i z dodatków do uposażenia, jak też innych świadczeń pieniężnych, jest ściśle związane ze świadczeniem służby. Policjantowi świadczenia te nie przysługują za okres faktycznego pozostawania poza służbą. Wyjątkiem od tej zasady jest nabycie przez policjanta prawa do uposażenia za miesiąc, w którym nastąpiło zwolnienie go ze służby, niezależnie od tego przez jaką część tego miesiąca faktycznie pozostawał w stosunku służbowym (art. 106 ust. 3 ustawy). S. L. otrzymał wynagrodzenie za cały miesiąc styczeń 2007 r. Organ podkreślił, że od [...] lutego 2007 r. S. L. pobierał świadczenie emerytalne, a więc w takim przypadku trudno mówić, że pozostał co najmniej w gotowości do świadczenia służby. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi, wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając decyzji naruszenie zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga S. L. zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 170 ppsa, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W uzasadnieniu wyroku z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 349/10, zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lipca 2007 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał między innymi, iż stosownie do treści art. 32 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), jeżeli decyzję, o której mowa w ust. 1 (mianowanie, przeniesienie, zwolnienie), ustawa zastrzega dla Komendanta Głównego Policji, od decyzji tej służy odwołanie do ministra właściwego do spraw wewnętrznych. Ustawa o Policji nie zawiera przepisu, który wskazywałby, że organem wyższego stopnia wobec Komendanta Głównego Policji jest inny organ niż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, bądź też, że od decyzji Komendanta Głównego Policji w przedmiocie uposażenia przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Regulacja zawarta w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji wprowadza zakres spraw począwszy od mianowania do zwolnienia ze służby, które podlegają właściwości organów Policji. Jeżeli organem właściwym w sprawie mianowania policjanta, z którym mianowaniem immanentnie związane jest prawo do uposażenia (art. 99 ust. 1 ustawy o Policji), jest Komendant Główny Policji, trudno przyjąć, by przy takim brzmieniu art. 32 ust. 3 ustawy o Policji organem odwoławczym był Komendant Główny Policji. Ustawodawca uznał za zbędne wskazywanie innych rodzajów praw, niż wymienione w art. 32 ust. 1 ustawy o Policji, mając na względzie wnioskowanie wyprowadzone z rozumowania zwanego argumentum a fortiori (z silniejszego) w odmianie a maiori ad minus (z większego na mniejsze). Skoro w sprawach uposażenia funkcjonariusza Policji ustawodawca nie zastrzegł w ustawie o Policji innej właściwości organów Policji niż określona w art. 32, w takiej sytuacji to ten przepis kształtuje właściwość organów Policji w kwestii uposażenia. Przechodząc na grunt niniejszego postępowania, podkreślić należy, że pogląd ten wiąże organy w sprawie niniejszej. Niezależnie od powyższego, przedstawioną interpretację przepisów podziela skład Sądu, rozpoznający niniejszą sprawę i w ocenie Sądu, odwołanie zostało rozpoznane przez organ z naruszeniem przepisów o właściwości. Z uwagi na treść rozstrzygnięcia zbyteczne są rozważania w zakresie zarzutów podniesionych w skardze. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. W oparciu o art. 152 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości.