II FZ 112/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia C. Y. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej z dnia 4 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1994/11 w sprawie ze skargi C. Y. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 13 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia zażalenia bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1994/11 odrzucił skargę kasacyjną C. Y.– nazywanej dalej "Skarżącą". Z uzasadnienia postanowienia sądu pierwszej instancji wynika, że pełnomocnik Skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej: złożenia oryginału bądź uwierzytelnionej kopii pełnomocnictwa procesowego. Wraz z pismem z dnia 24 lipca 2012 r. pełnomocnik nadesłał odpis pełnomocnictwa bez podpisu Skarżącej. Następnie, zarządzeniem z dnia 30 października 2012 r. pełnomocnik Skarżącej został zobowiązany do nadesłania "urzędowo poświadczonego podpisu C. Y. pod pełnomocnictwem", którego odpis uprzednio przesłał. W odpowiedzi na powyższe zarządzenie pełnomocnik złożył do akt sprawy nowe pełnomocnictwo, na którym widnieje notarialnie poświadczony podpis Skarżącej. W piśmie tym Skarżąca potwierdziła, że w dniu 1 października 2009 r. udzieliła adwokatowi M. J. pełnomocnictwo do działania "przed sadami administracyjnymi i innymi organami" w sprawie odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 15 września 2009 r., zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 17 grudnia 2009 r. oraz skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 13 maja 2011 r. Równocześnie Skarżąca potwierdziła dotychczasowe czynności pełnomocnika i oświadczyła, że dokonano ich w jej imieniu. Sąd pierwszej instancji wspomnianym na wstępie postanowieniem, na podstawie art. 178 w zw. z art. 37 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", odrzucił skargę kasacyjną Skarżącej. W ocenie sądu, pełnomocnik Skarżącej składając nowe pełnomocnictwo nie zastosował się bowiem do zarządzenia z dnia 30 października 2012 r. – nie przedłożył pełnomocnictwa, do którego odpisu sąd powziął wątpliwości. Pełnomocnik Skarżącej wniósł od powyższego postanowienia zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 37 § 1 zd. 2 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że urzędowe poświadczenie podpisu ma strony ma dotyczyć konkretnego dokumentu pełnomocnictwa, na którym złożono uprzednio podpis; podczas gdy celem tego przepisu jest usunięcie wątpliwości sądu co do prawdziwości udzielenia pełnomocnictwa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie jest niezasadne, przeto podlega oddaleniu. W zarządzeniu z dnia 30 października 2012 r. sąd pierwszej instancji – na mocy art. 37 § 1 in fine P.p.s.a. – w sposób jasny i nie budzący wątpliwości zobowiązał pełnomocnika Skarżącej do nadesłania pełnomocnictwa, którego odpis wcześniej złożył do akt sprawy, wraz z urzędowo poświadczonym podpisem Skarżącej. Wykładnia art. 37 § 1 in fine P.p.s.a. nie daje podstawy do przyjęcia wniosku zawartego w zażaleniu, że urzędowe poświadczenie podpisu strony, dotyczy jakiegokolwiek dokumentu zawierającego umocowanie do działania w sprawie: zarówno tego, którym pełnomocnik posługiwał się dotychczas, jak również nowego, w którym strona potwierdza udzielenie wcześniej pełnomocnictwa i potwierdza wykonane przez pełnomocnika czynności. Zdanie "sąd może w razie wątpliwości zażądać urzędowego poświadczenia podpisu strony" (art. 37 § 1 in fine P.p.s.a) nie stanowi autonomicznego przepisu – jest jedynie jednostką redakcyjną art. 37 § 1 P.p.s.a., a co za tym idzie nie można interpretować go w oderwaniu od pozostałej części spornego przepisu. Jest w nim mowa o konieczności załączana do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem strony bądź sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika odpisu pełnomocnictwa. Zważywszy na powyższe, w istocie art. 37 § 1 in fine P.p.s.a wymaga zatem urzędowego potwierdzenia, że pod danym dokumentem widnieje podpis strony. Tym samym, na pełnomocniku ciążył obowiązek przesłania pełnomocnictwa, którego odpis został uprzednio złożony, wraz z odręcznym podpisem Skarżącej i stosownym urzędowym poświadczeniem. Pełnomocnik Skarżącej złożył natomiast nowe pełnomocnictwo (datowane na dzień 1 października 2009 r.), wraz z urzędowo poświadczonym podpisem strony. Jakkolwiek Skarżąca potwierdziła w nim dotychczasowe czynności pełnomocnika i oświadczyła, że dokonano ich w jej imieniu – nie można przyjąć, że pełnomocnik spełnił nałożony na niego obowiązek, o którym jest mowa w art. 37 ust. 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 tej ustawy, oddalił zażalenie jako bezzasadne.