I SAB/Bd 4/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. R. na bezczynność Dyrektora Izby skarbowej w B. w przedmiocie nierozpatrzenia skargi w terminie postanawia: odrzucić skargę W dniu 4 maja 2011r. K. R. (skarżaca) złożyła osobiście w Izbie Skarbowej w B. dwa wnioski datowane 13 kwietnia 2011r., zatytułowane "O odebranie ode mnie oświadczenia" (k. 1 – 6 akt administracyjnych). Dyrektor Izby Skarbowej w B. na podstawie art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) pisma te zawiadomieniem z dnia [...] nr [...] przekazał Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. informując jednocześnie o tym skarżącą (k nr 8-9 akt administracyjnych). Ww. zawiadomienie podpisała "z up. Dyrektora M. B., Wicedyrektor" umieszczając swój podpis w obrębie pieczęci określającej stanowisko służbowe oraz imię i nazwisko. W piśmie z dnia 12 czerwca 2011r. strona złożyła skargę na osobę, która jako "Wicedyrektor z up. M.B. w zawiadomieniu z dnia [...] podpisała się nieczytelnie i nie wskazała w jakiej sprawie mnie zawiadamia oraz w jakim celu i w jakim charakterze ja występuję w tej sprawie" (k. 10 akt administracyjnych). Powyższą skargę dotyczącą działania Wicedyrektora Izby Skarbowej w B. M. B. z dnia 12 czerwca 2012r. Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia 22 czerwca 2011r. przesłał Ministerstwu Finansów zgodnie z art. 231 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, informując jednocześnie o powyższym stronę. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarżąca twierdzi, że Dyrektor Izby Skarbowej w B. nie zawiadomił jej o sposobie załatwienia skargi wniesionej pismem z dnia 12 czerwca 2011r. na Wicedyrektora Izby Skarbowej w B. Pani M. B., ani też nie podjął jakiejkolwiek innej czynności. Zdaniem strony nie zachodzą również w sprawie żadne okoliczności, które uzasadniałyby opóźnienie w załatwieniu sprawy. W szczególności nie wyznaczono stronie terminu do dokonania określonych czynności ani nie zawieszono postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Organ podał ponadto, że skarga z dnia 12 czerwca 2011r. stosownie do art. 231 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego została przesłana do organu właściwego do jej rozpatrzenia tj. Ministra Finansów. Powyższa czynność wykonana była w terminie 7 dni od dnia otrzymania skargi. Ponadto zgodnie z ww. przepisem do skarżącej zostało wystosowane stosowne zawiadomienie. Dyrektor wyjaśnił ponadto, że Minister Finansów ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze z dnia 12 czerwca 2011r. w piśmie z dnia 14 lipca 2011r. nr [...] (k. 16-19 akt administracyjnych), które doręczono skarżącej za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 22 lipca 2011r. Organ podał też, że pismem z dnia 28 listopada 2011r. skarżąca złożyła bezpośrednio do Ministra Finansów zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Dyrektora Izby Skarbowej w B.skargi z dnia 12 czerwca 2011r. w sprawie zawiadomienia o sposobie załatwienia skargi na Wicedyrektora Izby Skarbowej w B. M. B. Minister Finansów pismem z dnia 28 grudnia 2011r. udzielił K. R. odpowiedzi na skargę z dnia 12 czerwca 2011r. uznając podnoszone przez nią zarzuty za nieuzasadnione (k.22-24 akt administracyjnych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : W pierwszej kolejności należy wskazać, że przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd bada legitymację skargową, zachowanie terminu oraz warunków formalnych skargi, a przede wszystkim dokonuje oceny dopuszczalności skargi, w szczególności czy skarga dotyczy przedmiotu objętego właściwością sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Granice kognicji rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych sprecyzowane zostały w przepisach art. art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a, jak również wynikają ze szczególnych przepisów zawartych w innych aktach prawnych. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Odpowiednio do § 3 powołanego przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego też niezbędne staje się w niniejszej sprawie odniesienie się do kwestii dopuszczalności zaskarżenia działania Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie wniesionej przez K. R. skargi z dnia 12 czerwca 2011r. na Wicedyrektora Izby Skarbowej w B. Panią M. B.. W przedmiotowej sprawie strona zarzuca organowi bezczynność w kwestii przekazanej mu przez skarżącą ww. skargi z dnia 12 czerwca 2011r. Jak wskazano wyżej sąd administracyjny rozpoznaje skargi na bezczynność organów administracji w przypadkach określonych w pkt 1-4 wyżej cytowanego art. 3 ustawy tj. gdy bezczynność ta dotyczy wydania decyzji administracyjnej, postanowienia albo podjęcia innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Podnoszona przez skarżącą bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. w sprawie dotyczy w istocie nie podjęcia czynności oraz nie poinformowania skarżącej o sposobie załatwienia skargi wniesionej pismem z dnia 12 czerwca 2011r. mającej w ocenie Sadu charakter skargi powszechnej określonej przepisami art. 227 i nast. k.p.a. dotyczącej działalności Wicedyrektora Izby Skarbowej w B. Przedmiotem skargi powszechnej określonej przepisami art. 227 i nast. k.p.a. mogą być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie zaś w sprawie tego typu skarg cechuje się tym, iż nie ma w nim stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, jedynie zawiadamia się go o czynnościach wewnętrznych zmierzających do wyjaśnienia okoliczności podniesionych w skardze. W konsekwencji, działania administracji publicznej będące przedmiotem tego typu skarg nie podlegają kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, iż nie mieszczą się w katalogu czynności i aktów poddawanych nadzorowi sądowemu, których numerus clausus zawiera dyspozycja art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji w przypadku wniesienia skargi do organu administracji na podstawie art. 227 i nast. k.p.a., stronie nie służy skarga do sądu administracyjnego ani na bezczynność organu, ani na wynik tego postępowania. Pogląd, że do skarg i wniosków uregulowanych w dziale VIII k.p.a., nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz wojewódzkich sądów administracyjnych i został wyrażony m.in. przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 7 grudnia 2004 r. (sygn. II SAB/Wa 193/04, LEX nr 165916) oraz w postanowieniu z dnia 3 marca 2005 r. (sygn. akt I SA/Wa 18/05, niepubl.) a także przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 lutego 2005 r. (sygn. akt OSK 1110/04, LEX nr 171200). Biorąc więc pod uwagę przedmiot skargi należy stwierdzić, że zaskarżona w niniejszej sprawie bezczynność organu nie mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego i nie może być rozpatrywana przez ten sąd. Z tego względu skarga na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w B. polegający na nie podjęciu czynności związanych z wniesioną przez K. R. skargą z dnia 12 czerwca 2011r. jako nie mieszcząca się w katalogu spraw zawartych w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami jest niedopuszczalna i z tego powodu podlega odrzuceniu. Na marginesie należy wskazać, jak to zostało zaznaczone w odpowiedzi na skargę oraz wynika z akt administracyjnych, że skarga z dnia 12 czerwca 2011r. zgodnie z art. 231 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego została przesłana przez Dyrektora Izby Skarbowej w B. do organu właściwego do jej rozpatrzenia tj. Ministra Finansów. Powyższa czynność wykonana była w terminie 7 dni od dnia otrzymania skargi o czym skarżąca została poinformowana. Ponadto Minister Finansów ustosunkował się do zarzutów zawartych w skardze z dnia 12 czerwca 2011r. w piśmie z dnia 14 lipca 2011r. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga podlega odrzuceniu, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji.