II FZ 568/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, po rozpoznaniu w dniu 23 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2013 r., sygn. akt I SA/Po 843/11 w przedmiocie sprostowania oczywistych omyłek pisarskich w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 16 sierpnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie podatku rolnego postanawia oddalić zażalenie. II FZ 568/13 U Z A S A D N I E N I E Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2013 r. sygn. akt I SA/Po 843/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej jako: "WSA") działając na podstawie art. 156 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) określanej dalej: "p.p.s.a", sprostował z urzędu oczywiste omyłki techniczne w uzasadnieniu postanowienia WSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I SA/Po 843/11 w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 16 sierpnia 2011 r., Nr [...]. Sprostowanie nastąpiło w ten sposób, że w uzasadnieniu powyższego postanowienia w wierszu 25, na stronie 2 WSA wykreślił zapis "Wniosek podlegał odrzuceniu.", i wpisał " Wniosek nie mógł być uwzględniony" , a w wierszu 21, na stronie 3 skreślił zapis "sporządzenia uzasadnienia wyroku" i wpisał "wniesienia zażalenia". Na powyższe postanowienie R. P. wniósł zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na mocy art. 166 ww. ustawy uprawnienie to obejmuje również postanowienia sądu. Omyłka pisarska w rozumieniu art. 156 § 1 p.p.s.a., to widoczne, wbrew zamierzeniom sądu niewłaściwe użycie wyrazu, widoczna mylna pisownia, błąd gramatyczny albo niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazu. Sprostowanie orzeczenia sądowego to konstrukcja procesowa mająca na celu naprawienie jego wadliwości poprzez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia – to dopuszczalne jest jedynie na drodze zaskarżenia środkiem odwoławczym. Przedmiotem sprostowania może być każde orzeczenia bez względu na ich zaskarżalność czy prawomocność. Przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie lub rachunkowe albo inne oczywiste omyłki. Niedokładność czy omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania (zob. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, str. 486 i nast.). W przedmiotowej sprawie WSA sprostował treść uzasadnienia orzeczenia w ten sposób, że w wierszu 25, na stronie 2 WSA wykreślił zapis "Wniosek podlegał odrzuceniu.", i wpisał " Wniosek nie mógł być uwzględniony" , a w wierszu 21, na stronie 3 skreślił zapis "sporządzenia uzasadnienia wyroku" i wpisał "wniesienia zażalenia". Takie działanie mieści się w zakresie postępowania dotyczącego sprostowania niedokładności, czy też omyłki, o których mowa w art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprostowanie to nie prowadziło do zmiany rozstrzygnięcia. Dodatkowo podnieść należy, że w zażaleniu skarżący w żadnej mierze nie odniósł się do problemu sprostowania wyroku, a jedynie ograniczył się do wniosku o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia aby WSA naruszył prawo zaskarżonym postanowieniem, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.