II SA/Lu 163/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Protokolant Referent Marzena Okoń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi Zakładu Remontowo- Budowlanego S. R. w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu oddala skargę. Decyzją z dnia ... Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S.R. – Zakład Remontowo – Budowlany w B. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia .... odmawiającą inwestorowi udzielenia pozwolenia na użytkowanie garażu podziemnego, zlokalizowanego na działce nr ... przy ul. F. w B. Decyzja została wydana na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w związku z wnioskiem S. R. z dnia 14 września 2011r. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu. Po przeprowadzeniu w dniu 30 września 2011r. obowiązkowej kontroli organ ustalił, że inwestor dokonał istotnego odstępstwa od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, bowiem realizując zadaszenie konstrukcji stalowej (profile zamknięte o przekroju 60 x 60 mm) nad pochylniami (od strony południowej i wschodniej) stanowiącymi wjazd do garażu podziemnego - o wymiarach 14 x 6,26 m oraz 15 x 6,28 m, które zostało zamontowane na zwieńczeniu murków oporowych wjazdu o wysokości zmiennej 0,22 do 2,09 m od strony wschodniej i 0,2 do2, 09 m od strony południowej, przykrytych płytami z poliwęglanu grubości 6 mm, mocowanych do łukowych dźwigarów stalowych o przekroju 60 x 60 mm – spowodował zwiększenie kubatury obiektu. W związku z tym postanowieniem z dnia ... organ wymierzył inwestorowi karę w wysokości 11 250 zł na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Wobec powyższego organ zobligowany był – na mocy art. 59 f ust. 6 ustawy - odmówić udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie garażu. W toku postępowania inwestor kwestionował zasadność wymierzenia mu kary wskazując na Polską Normę PN-ISO 9836:1997, która przewiduje, że "do powierzchni zabudowy nie wlicza się m.in. powierzchni daszków (5.1.2.2.), a (...) wnęki i pilastry wykonane dla celów konstrukcyjnych lub estetycznych, wyprofilowania i inne drugorzędne elementy (np. schody zewnętrzne, zewnętrzne rampy i pochylnie, zadaszenia, markizy, poziome osłony przeciwsłoneczne, wysunięte części dachu, kominy dachowe, urządzenia uliczne) nie są uwzględniane - przy obliczaniu kubatur (5.2.1.3.)". Podnosił także, iż dokonane przez niego zmiany zostały zakwalifikowane jako nieistotne przez kierownika budowy w oświadczeniu o zakończeniu robót budowlanych /k.11 akt admin. I instancji/, jak i przez projektanta, który naniósł te zmiany jako nieistotne na odpowiednie rysunki /k.15 akt admin. I instancji/, a okoliczność ta została stwierdzona podpisem inspektora nadzoru budowlanego złożonym na tym rysunku. Organy obu instancji nie uwzględniły stanowiska inwestora i na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy Prawo budowlane, po wymierzeniu inwestorowi kary zgodnie z art. 59 f ust. 1 – odmówiły udzielenia mu pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu. Organ odwoławczy przyznał, że wprawdzie zatwierdzony projekt budowlany, stanowiący załącznik do udzielonego pozwolenia na budowę, zawiera naniesione przez projektanta zmiany, zakwalifikowane przez niego oraz przez kierownika budowy jako nieistotne (zgodnie z wymogiem art. 36 a ust. 6 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że projektant dokonujący kwalifikacji zamierzonego odstąpienia /nieistotnego – art. 36a ust. 5/ zobowiązany jest do zamieszczenia w projekcie budowlanym odpowiednich informacji /rysunków, opisów/ dotyczących tego odstąpienia), jednak organ nie był związany dokonaną przez te osoby kwalifikacją. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że norma nr PN-ISO 9836:1997, na którą powołuje się inwestor - obowiązywała w całości do 2 kwietnia 1999r., gdyż z tym dniem weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 marca 1999r. w sprawie wprowadzenia obowiązku stosowania niektórych Polskich Norm (Dz.U. z 199r., Nr 22, poz.2090), które ograniczyło zakres stosowania tej normy wyłącznie do pkt 5.2.2. dotyczącego obliczania kubatury obiektu. Ta część normy obowiązywała natomiast do 31 grudnia 2002r., tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji (Dz.U. z 2002r., Nr 169, poz. 1386 ze zm.). Obecnie norma ta może być stosowana jedynie dobrowolnie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniósł S. R. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał na przepis § 3 pkt 24 lit. b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym do kubatury brutto budynku nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominków i attyk ponad płaszczyzną dachu. W ocenie skarżącego, z treści tego przepisu wprost wynika, że "daszki i pochylnie (bez rozróżnienia na pochylnie zadaszone i niezadaszone) nie mogą być doliczane do kubatury brutto budynku". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z przepisami prawa, do czego z mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, Sąd jest uprawniony – stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) zwanej dalej "ustawą", ani zasad postępowania - brak jest zatem podstaw do uwzględnienia skargi. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy, zgodnie z którym w przypadku wymierzenia kary (na podstawie art. 59 f ust. 1) właściwy organ, w drodze decyzji, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie i przeprowadza, w odpowiednim zakresie, postępowanie, o którym mowa w art. 51. Jak wynika z akt sprawy, postanowieniem z dnia ...organ I instancji wymierzył inwestorowi karę w wysokości 11 250 zł na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stwierdzając zwiększenie przez inwestora kubatury przedmiotowego garażu poprzez zrealizowanie zadaszenia konstrukcji stalowej nad pochylniami (od strony południowej i wschodniej), stanowiącymi wjazd do garażu podziemnego, co nie było objęte pozwoleniem na budowę udzielonym mu decyzją Prezydenta Miasta .... z dnia ...., zmienioną następnie decyzjami tego organu z dnia .... Wobec powyższego organ zobligowany był – na mocy art. 59 f ust. 6 ustawy odmówić udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie garażu. Przepis ten ma bowiem charakter bezwzględny i związany bezpośrednio z wydanym uprzednio postanowieniem nakładającym na inwestora karę pieniężną. Kara taka nakładana jest bowiem w razie stwierdzenia niezgodności zrealizowanej inwestycji z zatwierdzonym projektem budowlanym m.in. w zakresie charakterystycznych parametrów technicznych: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji. (art. 59 f ust. 1 w zw z art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. "a"). Skoro skarżący inwestor bezspornie wykonał zadaszenie, które nie było objęte udzielonym mu pozwoleniem na budowę – zmieniając kubaturę obiektu, to uzasadnione było zastosowanie art. 59 f ust. 1 ustawy i wymierzenie mu kary. Zgodnie bowiem z definicją zawartą w § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kubaturze brutto budynku - należy przez to rozumieć sumę kubatury brutto wszystkich kondygnacji, stanowiącą iloczyn powierzchni całkowitej, mierzonej po zewnętrznym obrysie przegród zewnętrznych i wysokości kondygnacji brutto, albo między podłogą na stropie lub warstwą wyrównawczą na gruncie a górną powierzchnią podłogi bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu nad najwyższą kondygnacją, przy czym do kubatury brutto budynku: a) wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady, b) nie wlicza się kubatury ław i stóp fundamentowych, kanałów i studzienek instalacyjnych, studzienek przy oknach piwnicznych, zewnętrznych schodów, ramp i pochylni, gzymsów, daszków i osłon oraz kominów i attyk ponad płaszczyzną dachu. Prawidłowo więc przyjęły organy, iż dokonana przez skarżącego nadbudowa nie jest daszkiem, który - jak podnosi skarżący - nie podlegałby wliczeniu do kubatury zgodnie z punktem "b" cytowanego przepisu, lecz zadaszeniem, które przekrywa zewnętrzne części budynku garażowego, objętym dyspozycją punktu "a" tego przepisu, a więc kubatura tak powstałej części obiektu podlega wliczeniu do kubatury brutto obiektu. Zmiana kubatury skutkowała zatem nałożeniem kary na podstawie art. 59 f ust. 1 ustawy. Jednocześnie należy wskazać, że zmiana kubatury jest zmianą istotną w rozumieniu art. 36 a ust. 1 i 5 ustawy, na realizację której wymagana była decyzja zmieniająca, której bezspornie inwestor nie posiadał. W tym zakresie, przepisy art. 59 f ust. 1 w zw. z art. 59 a ust. 2 pkt 2 lit. "a" oraz art. 36 a ust. 1 i 5 pkt 2 ustawy są ze sobą spójne i mają na celu zapobieganie samowolnemu dokonywaniu zmiany kubatury obiektu budowlanego. Z tych przyczyn, skoro uzasadnione było wymierzenie inwestorowi postanowieniem kary zgodnie z art. 59 f ust. 1 ustawy, to w konsekwencji zasadna jest także decyzja wydana na podstawie art. 59 f ust. 6 ustawy, odmawiająca inwestorowi wydania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego garażu, co wynika z kategorycznego brzmienia tego przepisu. Należy jednocześnie wskazać, że okoliczność, iż na zatwierdzonym projekcie budowlanym kierownik budowy i projektant nanieśli przedmiotowe zmiany określając je jako nieistotne – wobec braku odrębnej decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę – nie mają w niniejszej sprawie znaczenia prawnego, mogą natomiast być ewentualnie uwzględniane we wzajemnych rozliczeniach pomiędzy nimi a inwestorem. Z tych względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, wobec czego na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, orzekł jak w sentencji.