II OZ 912/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 18 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1232/11 odrzucające skargę kasacyjną Z. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1232/11 w sprawie ze skargi Z. C.-J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Po 1232/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę kasacyjną Z. G. od wyroku tego Sądu z dnia 26 kwietnia 2012 r. w sprawie ze skargi Z. C.-J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Sąd wskazał, że odpis w/w wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronom z urzędu, w tym uczestnikowi postępowania Z. G. w dniu 24 maja 2012 r. W dniu 27 czerwca 2012 r. pełnomocnik uczestnika postępowania Z. G. – adwokat K. K. - nadał na poczcie sporządzoną przez niego skargę kasacyjną od powyższego wyroku Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał uczestnikowi postępowania Z. G. w dniu 25 czerwca 2012 r. Pełnomocnik nadał skargę kasacyjną w urzędzie pocztowym w dniu 27 czerwca 2012 r., zatem po upływie ustawowego terminu. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę kasacyjną wniesioną z uchybieniem terminu, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. G., zaskarżając postanowienie w całości, zarzucając naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 178 w zw. z art. 67 § 1, 69 oraz 72 § 1 i 2 p.p.s.a. przez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżący wniósł skargę kasacyjną po upływie przepisanego terminu, podczas gdy wyrok z dnia 26 kwietnia 2012 r. nie został skarżącemu skutecznie doręczony, a tym samym termin do zaskarżenia tego wyroku wobec niego nie otworzył się, skutkiem czego skarżący mógł złożyć skargę kasacyjną w każdym czasie. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Konsekwencją wniesienia skargi po upływie wskazanego wyżej terminu jest jej odrzucenie (art. 178 p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca odpis wyroku wraz z uzasadnieniem została doręczona uczestnikowi postępowania Z. G. w dniu 24 maja 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k-94). Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał zatem w dniu 25 czerwca 2012 r. Skarga kasacyjna została zaś nadana w placówce pocztowej przez pełnomocnika Z. G. w dniu 27 czerwca 2012 r. (koperta k-113), a zatem po terminie. Należy zatem uznać, że zasadnie Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną jako wniesioną z uchybieniem terminu. Za niezasadne należało natomiast uznać twierdzenia zawarte w zażaleniu, że termin do zaskarżenia wyroku nie rozpoczął biegu, albowiem doręczenie jego odpisu było nieskuteczne, gdyż przesyłkę odebrała osoba trzecia, nieupoważniona przez skarżącego do odbioru pism, która nie podjęła się oddania przesyłki skarżącemu. Wskazać bowiem należy, że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k-94) zaznaczono, że przesyłkę doręczono osobie uprawnionej do odbioru pism, a obok podpisu osoby, która odebrała przesyłkę – J. Ł. - widnieje firmowa pieczątka skarżącego – "[...] Z. G.". Dowodem świadczącym o zobowiązaniu się do oddania przesyłki adresatowi jest samo zwrotne potwierdzenie odbioru, które stanowi urzędowe poświadczenie odbioru przesyłki i podpisując ten dokument J. Ł. potwierdziła, że odebrała przesyłkę w imieniu adresata, zobowiązując się tym samym do oddania jej skarżącemu. Podnieść ponadto należy, że na wcześniejszych etapach postępowania skarżący nie kwestionował takiego trybu doręczania mu korespondencji. Należy zwrócić bowiem uwagę, że zawiadomienie o terminie rozprawy wysłane do Z. G. odebrała również J. Ł., umieszczając obok swojego podpisu pieczątkę skarżącego (k- 41). Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art.197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.