II SA/Po 30/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędzia WSA Jakub Zieliński Protokolant St. sekretarz sądowy Katarzyna Sierszeńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi H. G. i W. G. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody Wielkopolskiego na rzecz skarżących kwotę 474,- zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...], Starosta P. na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: kpa) umorzył postępowanie z wniosku H. i W. G. o zwrot działki położonej w P. przy ul. I., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...], arkusz mapy [...], obręb [...], zapisanej w księdze wieczystej KW nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań – Stare Miasto w Poznaniu, stanowiącej własność Miasta P.. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia [...] stycznia 2007 r. skarżący zwrócili się o zwrot przedmiotowej nieruchomości. W toku postępowania organ ustalił, że decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., znak [...], Dyrektor Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ odmówił skarżącym zwrotu żądanej działki, a decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r., znak [...], na którą nie została wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Następnie pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r. skarżący wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. na mocy art. 145 § 1 pkt 1 i 5 kpa. Decyzją z dnia [...] maja 2008 r., znak [...], Starosta P. odmówił wznowienia postępowania z powodu przekroczenia terminu złożenia stosownego wniosku, przewidzianego w art. 148 § 1 kpa. Na skutek odwołania od decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski uchylił następnie zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie w I instancji, wskazując na niewłaściwość Starosty P. przy wznawianiu postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. Wojewoda Wielkopolski decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., znak [...], odmówił zarazem wznowienia przedmiotowego postępowania, co zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] 16 marca 2009 r., znak [...]. Wobec tego Starosta zauważył, że decyzją Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ z dnia [...] lipca 2002 r. orzeczono już o odmowie zwrotu skarżącym przedmiotowej nieruchomości. W decyzji tej stwierdzono, iż wywłaszczona nieruchomość została zagospodarowana zgodnie z celem jej nabycia, stanowiącym budownictwo mieszkaniowe G. T. R., urządzono na niej park osiedlowy. Celu wywłaszczenia nie niweczy natomiast realizacja urządzeń towarzyszących, jak np. ciągi komunikacyjne lub parkingi. Powyższa decyzja nie została usunięta z obrotu prawnego, a zatem biorąc pod uwagę art. 156 § 1 pkt 3 kpa sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Niniejszej postępowania należało zatem w konsekwencji umorzyć jako bezprzedmiotowe. Pismem z dnia [...]12 maja 2011 r. skarżący H. i W. G. odwołali się od tej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zwrócenie żądanej przez nich nieruchomości lub ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż wbrew poglądowi organu I instancji sprawa nie jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą decyzjami Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ z dnia [...] lipca 2002 r. i Wojewody z dnia [...] lutego 2004 r. O tożsamości spraw można bowiem mówić tylko wtedy, gdy występują te same podmioty, ten sam przedmiot, a nadto stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie obowiązują inne przepisy niż w chwili wydawania powyższych decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości. W momencie wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. i z dnia [...] lutego 2004 r. przesłanki zwrotu nieruchomości były uregulowane w art. 136 i art. 137 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46 poz. 543 z późn. zm.). Zgodnie z art. 136 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy pierwotnie nieruchomość uznawano za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy. Stan ten uległ jednak zmianom od momentu wydania ostatecznej decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego w dniu [...] lutego 2004 r. Weszła bowiem w życie ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. nr 141 poz. 1492), jak również ustawa z dnia 9 stycznia 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. nr 42 poz. 335). Co więcej, w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest niezgodny z art. 2 oraz art. 21 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust 3 Konstytucji w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części wywłaszczonej działki niezagospodarowanej na cel określony w decyzji wywłaszczeniowej od możliwości jej zagospodarowania zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części nieruchomości, a w przypadku braku takiego polanu – zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy albo jeżeli przylega do nieruchomości stanowiącej własność osoby wnioskującej o zwrot. Skoro w momencie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał nowy stan prawny, regulujący odmiennie uprawnienia właściciela wywłaszczonej nieruchomości do żądania jej zwrotu i odmiennie określający przesłanki zwrotu tej nieruchomości niż w momencie wydawania decyzji z dnia [...] lipca 2002 r. i z dnia [...] lutego 2004 r., nie można mówić, iż niniejsza sprawa jest tożsama ze sprawą wcześniej rozstrzygniętą przedmiotowymi decyzjami. W dalszej części odwołania skarżący wskazali argumenty, które w ich ocenie przemawiały za przedmiotowa nieruchomość podlegała zwrotowi. Podnosili oni bowiem, iż protokół z narady roboczej dotyczącej parku przy dawnym os. M. L. (obecnie A. K.) z dnia [...] listopada 1986 r. stwierdza jednoznacznie, iż teren nie był jeszcze zagospodarowany. Tymczasem nieruchomość skarżących została sprzedana w dniu [...] września 1976 r., czyli upłynął już 10-letni okres z art. 137 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomościami. Wreszcie, podkreślali oni różnicę pomiędzy obecnym a planowanym przeznaczeniem gruntu. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], Wojewoda Wielkopolski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy zauważył, iż także w jego ocenie zachodziła konieczność umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, choć z innych przyczyn niż wskazane przez organ I instancji. Zdaniem Wojewody Wielkopolskiego skarżący w piśmie z dnia [...] stycznia 2007 r. wnosili bowiem w istocie o wznowienie postępowania, zakończonego wydaniem przez Wojewodę ostatecznej decyzji z dnia [...] lutego 2004 r. Intencją H. i W. G. było wobec tego wszczęcie postępowania nadzwyczajnego, a nie inicjowanie postępowania w przedmiocie zwrotu działki nr [...]. Dlatego biorąc pod uwagę fakt, iż takie postępowanie wznowieniowe toczyło się już i zostało zakończone ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r., ponowne wydanie decyzji w tej sprawie było niemożliwe, a całe postępowanie należało w niniejszej sprawie umorzyć. Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. H. i W. G. wnieśli skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, zarzucając jej naruszenie: (1) art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 140 kpa poprzez brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, (2) art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 105 § 1 kpa, art. 61 § 1 kpa i art. 63 § 2 kpa poprzez przyjęcie, iż niniejsza sprawa dotyczy wznowienia postępowania, a nie inicjuje nowego postępowania o zwrot nieruchomości, (3) art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji. Ponadto, skarżący zarzucili także decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. naruszenie (1) art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 kpa poprzez uznanie, że sprawa została już załatwiona ostateczną decyzją administracyjną, (2) art. 136 w zw. z art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez odmowę zwrotu wywłaszczonej działki. H. i W. G. wnieśli poza tym o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż Wojewoda Wielkopolski naruszył zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Ze złożonego przez nich wniosku wynika bowiem jednoznacznie, iż dotyczy on merytorycznego orzeczenia o zwrocie nieruchomości, a nie wznowienie postępowania. W odwołaniu skarżący nie podważali bowiem tego, iż organ I instancji nie wszczął postępowania nadzwyczajnego. W razie wątpliwości co do treści wniosku z dnia [...]16 stycznia 2007 r. organ powinien zażądać od skarżących stosownych wyjaśnień, gdyż to strona decyduje o charakterze złożonego przez siebie pisma. Tymczasem decyzja organu I instancji rozstrzygała w rzeczywistości o zwrocie nieruchomości, podczas gdy decyzja organu II instancji dotyczyła wznowienia postępowania. Gdyby natomiast wniosek skarżących dotyczył wznowienia postępowania to i tak Wojewoda Wielkopolskim powinien był decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r. uchylić i postępowanie w I instancji umorzyć z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości. W pozostałym zakresie H. i W. G. powtórzyli argumentację zawartą we wcześniejszym odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Wielkopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepis ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej: kpa) oraz przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2010 r. nr 102 poz. 651 z późn. zm.). Zgodnie z art. 105 § 1 kpa organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli stało się ono z jakiejkolwiek przyczyny bezprzedmiotowe w całości lub w części. Bez przedmiotowość postępowania oznacza w tym wypadku brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a zwłaszcza brak możliwość załatwienia sprawy co do istoty w drodze wydania decyzji administracyjnej. Pomimo odmiennego uzasadnienia, zarówno Starosta P., jak i Wojewoda Wielkopolski zgodnie wywodzili, iż przeszkodą do merytorycznego załatwienia wniosku skarżących z dnia [...] stycznia 2007 r. były wydane już wcześniej ostateczne decyzje administracyjne (k. 5 akt organu I instancji). Jak wynika bowiem z art. 156 § 1 pkt 3 kpa decyzja, która dotyczy sprawy poprzednio już rozstrzygniętej inną decyzja ostateczną jest nieważna. Nie ulega jednak wątpliwości, iż przepis ten znajduje zastosowanie tylko w razie tożsamości sprawy. Oznacza to z kolei, iż sankcją nieważności dotknięte jest jedynie takie rozstrzygnięcie, które zapadło między tymi samymi podmiotami o ten sam przedmiot i w oparciu o ten sam stan faktyczny oraz prawny. Odnosząc powyższe uwagi do specyfiki rozważanej sprawy, nie można w ocenie Sądu zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody Wielkopolskiego, wyrażonym w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], co do treści żądania skarżących zawartego w ich wniosku z dnia [...] stycznia 2007 r. Wprawdzie sposób sformułowania wniosku skarżących o zwrot przedmiotowej nieruchomości z dnia [...] stycznia 2007 r. (k. 2-3 akt organu I instancji) mógł budzić pewne wątpliwości, ale nie pozwala to przyjąć, iż H. i W. G. domagali się w nim wyłącznie wznowienia postępowania, zakończonego decyzją Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ z dnia [...] lipca 2002 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] lutego 2004 r. Jak trafnie podnoszą skarżący, w razie wątpliwości organy administracji publicznej powinny wezwać ich do sprecyzowania wniosku. Nadto, gdyby wolą skarżących było faktycznie wzruszenie powyższych decyzji w trybie nadzwyczajnym, to niewątpliwie wskazaliby na tę okoliczność w odwołaniu od decyzji Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...] (k. 93-94 akt organu I instancji). W razie zaaprobowania stanowiska Wojewody Wielkopolskiego należałoby natomiast uznać, że w kontrolowanej sprawie doszło do naruszenia przepisów o właściwości. Zgodnie bowiem z art. 150 § 1 kpa wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją ostateczną Wojewody z dnia [...] lutego 2004 r. podlegałby rozpatrzeniu właśnie przez ten organ, co nie pozwalałoby również na utrzymanie w mocy decyzji Starosty z dnia [...] kwietnia 2011 r., jak to uczyniono w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniosek skarżących z dnia [...] stycznia 2007 r. zawierał zarówno żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Wojewody z dnia [...] lutego 2004 r. – które to żądanie zostało rozpoznane jako pierwsze i zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] marca 2009 r. – jak i nowe żądanie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, z powołaniem się na zmianę stanu prawnego. Starosta P. decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., znak [...] rozstrzygnął właśnie to żądanie skarżących. W konsekwencji więc Wojewoda rozpoznając sprawę i wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] listopada 2011 r. błędnie zinterpretował wniosek skarżących, co doprowadziło do wydania wadliwego rozstrzygnięcia, w oparciu o niewłaściwe przepisy i z błędną argumentacją. W istocie Wojewoda nie rozpatrzył w ogóle sprawy, pomijając merytoryczną ocenę dopuszczalności ponownego wniosku skarżących o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, ani nie odnosząc się do zarzutów zgłaszanych przez skarżących w odwołaniu z dnia [...] maja 2011 r. W szczególności brak jest w decyzji Wojewody jakiegokolwiek odniesienia do argumentów skarżących co do istotnej zmiany stanu prawnego. Okoliczność ta miała tymczasem istotne znaczenie w sprawie. Takie działanie organu odwoławczego stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności z art. 15 kpa. Uchybienie tym obowiązkom może być wadą postępowania o istotnym wpływie na wynik sprawy, co miało miejsce także w niniejszej sprawie. Również decyzję Starosty P. z dnia [...] kwietnia 2011 r. należy uznać za wadliwą i nie odpowiadającą prawu. Wbrew twierdzeniom Starosty P. nie zachodzi bowiem tożsamość stanu prawnego między wcześniejszą decyzją Dyrektora Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego GEOPOZ w P. z dnia [...] lipca 2002 r. znak [...], i utrzymującą ją w mocy decyzją Wojewody Wielkopolskiego z dnia [...] lutego 2004 r., znak [...], (k. 11-22 akt organu I instancji) a rozpatrywaną obecnie sprawą. Odmawiając bowiem H. i W. G. zwrotu żądanej przez nich nieruchomości, organy kierowały się art. 136 ust. 3, art. 137, art. 142 w zw. z art. 4 pkt 9b1 i art. 216 cytowanej ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu nadanym obwieszczeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 maja 2000 r. (Dz. U. nr 46 poz. 543 z późn. zm.). Od razu trzeba też zauważyć, iż nowelizacja art. 142 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomości, który dotyczy kompetencji organów, oraz art. 216 tejże ustawy, który otworzył dopiero drogę do dochodzenia żądania przez skarżących, nie oddziaływały na wynik niniejszej sprawy. Nie zmienia to jednak faktu, iż doszło do modyfikacji dwóch kluczowych z punktu widzenia niniejszej sprawy przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz zmianie niektórych innych ustawy (Dz. U. z 2004 r. nr 141 poz. 1492 z późn. zm.) został bowiem zmieniony art. 136 ust. 3 cytowanej wcześniej ustawy w ten sposób, iż zwrot wywłaszczonej nieruchomości został uzależniony od zwrotu odszkodowania lub zwrotu nieruchomości zamiennej. Jeszcze większe znaczenie miała nowelizacja art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomości, który określał, kiedy nieruchomość można zwrócić. W brzmieniu nadanym powyższym obwieszczeniem z dnia 25 maja 2000 r. przepis ten stwierdzał, iż nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli utraciła moc decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji lub decyzja o warunkach zabudowy, a cel ten nie został zrealizowany. Następnie jednak cytowaną ustawą z dnia 28 listopada 2003 r. zmieniono art. 137 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o gospodarce nieruchomości w ten sposób, iż za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu uznaje się nieruchomość, jeżeli pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Wydany został ponadto wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., znak K 6/05, Dz. U. nr 59 poz. 369. W orzeczeniu tym stwierdzono, że art. 137 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zakresie, w jakim uzależnia zwrot części nieruchomości niezagospodarowanej na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu od istnienia możliwości zagospodarowania jej zgodnie z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w dniu złożenia wniosku o zwrot części działki, a w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego – zgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, albo jeżeli przylega do działki stanowiącej własność wnioskodawcy o zwrot, jest niezgodny z art. 2 oraz art. 21 ust. 2, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Porównując zatem art. 137 ust. 1 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w brzmieniu sprzed nowelizacji i po dokonanych zmian, nie powinno ulegać wątpliwości, iż stan prawny został istotnie zmieniony. Trafnie argumentują zatem skarżący, iż pomiędzy sprawą rozstrzygniętą decyzjami z dnia [...] lipca 2002 r. i z dnia [...] lutego 2004 r. oraz przedmiotową sprawą załatwioną decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nie zachodzi tożsamość z względu na różnice w ustawodawstwie. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem Starosty P., iż postępowanie z wniosku skarżących należało umorzyć jako bezprzedmiotowe. Tym bardziej trudno jest podzielić stanowisko Wojewody Wielkopolskiego o utrzymaniu w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. Skoro bowiem doszło do zmiany stanu prawnego, to art. 156 § 1 pkt 3 kpa ani inne przepisy prawny nie stoją na przeszkodzie do merytorycznego odniesienia się do żądania skarżących, wyrażonego we wniosku z dnia [...] stycznia 2007 r. Takie ujęcie spotkało się również z aprobata w orzecznictwie (zob. wyrok NSA z 17 maja 2010 r., sygn. akt. I OSK 1015/09, Centralna Baza Orzeczeń Sądu Administracyjnych, http://nsa. orzeczenia.gov.pl). W tej sytuacji Sąd zmuszony był na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty P. z uwagi na naruszenie przepisów prawa procesowego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 105 § 1 kpa. W toku ponownego rozpatrywania sprawy organy administracji publicznej powinny uwzględnić powyższe uwagi Sądu, a w szczególności merytorycznie rozważyć wniosek skarżących z dnia [...] stycznia 2007 r. Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powołanego Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z § 17 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokatów oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348). Sąd orzekł o wykonalności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.