I OSK 1988/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej G.A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 592/12 odrzucające skargę G.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 592/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. nr [...]w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. G.A. reprezentowany przez pełnomocnika r.pr. S.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r. nr [...]w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyjaśnił, iż z akt administracyjnych sprawy wynika, że zaskarżone postanowienie doręczone zostało pełnomocnikowi skarżącego r.pr. S.B. w dniu 15 grudnia 2011 r. Termin do wniesienia skargi do sądu upłynął zatem w dniu 16 stycznia 2012 r. Jak wynika natomiast z akt sprawy, skarga w niniejszej sprawie złożona została w placówce pocztowej w dniu 8 lutego 2012 r. (stempel na kopercie). W ocenie Sądu I instancji, nie ulega zatem wątpliwości, że skarga wniesiona została z uchybieniem trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wobec czego podlegała odrzuceniu. W skardze kasacyjnej reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika G.A. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na przyjęciu, że skarga na postanowienie SKO z dnia 7 grudnia 2011 r. została złożona po terminie. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż organ dokonał błędnego pouczenia pełnomocnika o adresie organu, za pośrednictwem którego należy wnieść skargę. Pełnomocnik skarżącego, działając w zaufaniu do organu wysłał w dniu 13 stycznia 2012 r. skargę na adres wskazany w treści pouczenia. Podkreślono, iż zgodnie z art. 112 Kpa stronie nie może szkodzić błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie występują. Tym samym sprawa ta mogła być rozpoznawana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach wywiedzionej skargi kasacyjnej. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. jest niezasadny. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie była skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2012 r. (karta 8 akt sądowych) za pośrednictwem SKO w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący kwestionuje postanowienie SKO w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r., nr [...]. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Zgodnie zaś z art. 53 § 1 ustawy P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie zaś do treści art. 40 § 2 Kpa jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Oznacza to, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem z pełnym skutkiem prawnym, wobec czego również wszystkie pisma doręcza się pełnomocnikowi a nie stronie. W niniejszej sprawie, czego autor skargi kasacyjnej nie kwestionuje, zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 grudnia 2011 r. zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 15 grudnia 2011 r., zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi za pośrednictwem tego organu upłynął z dniem 14 stycznia 2011 r. Skargę na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego nadał w urzędzie pocztowym w dniu 8 lutego 2012 r., a zatem po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznał, że skarżący złożył skargę już po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, który upłynął z dniem 14 stycznia 2011 r. W przypadku stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia skargi, Sąd miał obowiązek skargę odrzucić, co też uczynił. Sposób sformułowania uzasadnienia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie powoduje konieczność dokonania wykładni wskazanego w nim przepisu art. 112 Kpa, zgodnie z którym błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego został pouczony w treści decyzji o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu SKO w Warszawie na adres Senatorska 35. Pouczenie to było błędne, bowiem wskazywało adres, pod którym organ nie ma siedziby. Uznać więc należało, że skarżący został nieprawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia doręczonej mu decyzji, a więc, że nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji uchybienia terminu, które było efektem zastosowania się do nieprecyzyjnego pouczenia. Powyższe nie oznacza jednak, że Sąd I instancji błędnie odrzucił skargę. Zastosowanie przepisu art. 112 Kpa nie może powodować, że błędnie pouczona strona podlegać będzie innym niż pozostali uczestnicy obrotu prawnego rygorom związanym z terminami wnoszenia skarg, odwołań czy też powództw. Wykładnia taka prowadziłaby do niedopuszczalnej sytuacji, w której błędne pouczenie organu wyłączałoby zastosowanie przepisu ustawy. Oznacza to, że art. 112 Kpa stanowi dla błędnie pouczonej strony gwarancję skutecznego uchylenia się od skutków uchybienia terminu stanowiącego skutek zastosowania się do błędnego pouczenia, ale przy zastosowaniu środków prawnych przewidzianych w danym postępowaniu, pozwalających na uniknięcie negatywnych konsekwencji uchybienia terminu. W przypadku procedury sądowoadministracyjnej środkiem takim jest wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, który sąd zobowiązany jest uwzględnić stwierdzając, że do uchybienia terminu doszło bez winy strony. Jako brak winy należy zaś ocenić uchybienie terminu do dokonania czynności procesowej, stanowiące skutek działania w zaufaniu do pouczeń organów administracji publicznej. Należy jednak zauważyć, że postępowanie sądowoadministracyjne jest postępowaniem sformalizowanym, a sąd administracyjny nie może rozstrzygnąć wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi, jeżeli wniosek taki nie został złożony przez stronę W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a..