II SAB/Wa 144/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. H. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia odrzucić skargę. W dniu [...] lutego 2012 r. T. H. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją tego organu z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], wydaną w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2012 r., odpowiadając na wezwanie Sądu, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał, iż przed wniesieniem przedmiotowej skargi na bezczynność T. H. nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę związany jest oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r. o sygn. akt II SA/Wa 40/11, w którym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że pismo Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...], odwołujące T. H. ze stanowiska [...], jest decyzją administracyjną, a zatem stronie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przechodząc z kolei do oceny dopuszczalności skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia wniosku T. H. o ponowne rozpatrzenie sprawy, należy wskazać, że stosownie do treści art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl zaś art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność, takim środkiem zaskarżenia – wymaganym dla jej dopuszczalności – jest właśnie zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W stosunku do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego brak jest w postępowaniu administracyjnym organu wyższego stopnia, zatem w tej sytuacji, skarżący, przed wniesieniem skargi do Sądu, zobligowany był wystąpić, w myśl art. 37 § 1 kpa, do tego organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z akt sprawy wynika, że skarżący z takim wezwaniem nie wystąpił, co oznacza, iż nie spełnił on warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi do Sądu. Skarga zatem – jako niedopuszczalna – podlega odrzuceniu. Z tych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w związku z art. 52 § 1 i § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.