II OSK 2649/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia NSA Wojciech Mazur Sędzia del. WSA Iwona Bogucka ( spr.) Protokolant asystent sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Łd 362/12 w sprawie ze skargi H. K. na postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia 1. uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi i oddala skargę, 2. zasądza od H. K. na rzecz Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi kwotę 280 (słownie: dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 27 lipca 2012 r., sygn. II SA/Łd 362/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu skargi H. K., uchylił postanowienie Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowanego w Łodzi z [...] lutego 2012 r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność zażalenia. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych przyjętych przez Sąd I instancji: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w Łodzi postanowieniem z [...] grudnia 2007 r. nr [...], na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm.) nałożył na H. K. i B. K. obowiązek dostarczenia do 31 stycznia 2008 r. oceny technicznej wykonanych robót dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego na działce nr 325/44 przy ul. [...] w A. Po rozpoznaniu wniosku H. K. o zmianę terminu, postanowieniem z [...] stycznia 2012 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego w Łodzi oddalił wniosek o zmianę terminu dostarczenia oceny technicznej, ustalonego postanowieniem nr [...]. W podstawie prawnej powołano przepis art. 77 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, póz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Stronę pouczono o prawie wniesienia zażalenia. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 134, w związku z art. 144 k.p.a. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez H. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], oddalające wniosek H. K. o zmianę terminu dostarczenia oceny technicznej. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania administracyjnego postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Powiatu Łódzkiego Wschodniego z dnia [...] stycznia 2012 r. wydane zostało na podstawie art. 77 § 2 k.p.a., w którym to przepisie brak jest wskazania możliwości wniesienia zażalenia na wydane w tym trybie postanowienie, dlatego też nie jest dopuszczalne wniesienie zażalenia na przedmiotowe postanowienie. Skargę do sądu administracyjnego na postanowienie organu II instancji wniosła H. K. wskazując, że jej były mąż przebywa w areszcie śledczym i utrudnia podejmowanie działań dotyczących budynku mieszkalnego, zatem wniosek o zmianę terminu dostarczenia wymaganej oceny technicznej jest zasadny. Wyjaśniła, że oczekuje zakończenia postępowania o podział majątku dorobkowego, w skład którego wchodzi sporny budynek mieszkalny. Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uchylił postanowienie orzekające o niedopuszczalności zażalenia. W uzasadnieniu podał, że stanowisko organu II instancji w kwestii dopuszczalności zażalenia jest błędne. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronom zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Nie ulega wątpliwości, że na postanowienie wydane w oparciu o art. 77 § 2 K.p.a., jako postanowienie dowodowe zażalenie nie przysługuje. Organ odwoławczy pominął jednak, że ustawa prawo budowlane w art. 81c zawiera szczególną regulację w zakresie postępowania dowodowego w prowadzonych przez organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego postępowaniach administracyjnych. Zgodnie z art. 81 c ust. 2 tej ustawy organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust.1, czyli uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę nieruchomości, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2 art. 81c prawa budowlanego przysługuje zażalenie, co przewiduje art. 81c ust. 3 prawa budowlanego. Sąd I instancji wyjaśnił, że art. 81c prawa budowlanego nie daje podstawy do merytorycznego rozstrzygnięcia o istocie sprawy administracyjnej. Działania organu w tym trybie zmierzają do wyjaśnienia kwestii technicznych, których celem jest ustalenie stanu faktycznego sprawy. Żądanie przedstawienia określonych dokumentów, mające na celu rozszerzenie materiału dowodowego, jest postanowieniem o charakterze dowodowym. Organ w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego może nałożyć obowiązek dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, które mają na celu wykluczenie bądź potwierdzenie powstałych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub stanu technicznego obiektu. Dokumenty te mają charakter środka dowodowego, służącego wyjaśnieniu kwestii wątpliwej lub spornej. W tym więc zakresie postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego ma analogiczny charakter i cel, co postanowienie z art. 77 § 2 k.p.a., z tym, że analizowana regulacja mająca zarówno charakter materialno-prawny, jak i procesowy, w tym ostatnim zakresie stanowi lex specialis w stosunku do przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zgodnie z regułą kolizyjną lex specialis derogat legi generali, przepis szczególny wyłącza stosowanie przepisu ogólnego. W tym zakresie Sąd I instancji powołał się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1057/09. Sąd I instancji podkreślił, że Skarżąca złożyła wniosek o zmianę terminu określonego w postanowieniu dowodowym wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Termin określany w tym trybie jest terminem urzędowym, źródłem wyznaczenia terminu jest wola organu administracji publicznej. Organ administracyjny w przypadku tego terminu, w przeciwieństwie do terminu ustawowego, jest jego dysponentem. Dlatego też termin urzędowy może być przez organ z ważnej przyczyny, na wniosek strony zgłoszony przed jego upływem lub z urzędu, przedłużony albo skrócony. Postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku inwestora o zmianę terminu wykonania obowiązku nałożonego w oparciu o art. 81c ust. 2 prawa budowlanego ma również charakter dowodowy, stanowi istotny element tego orzeczenia, a w konsekwencji i na to postanowienie w oparciu o art. 81c ust. 3 stronie przysługuje zażalenie. Skutkiem wadliwego powołania przez organ I instancji art. 77 § 2 k.p.a. jako samoistnej podstawy prawnej wydanego postanowienia było stwierdzenie przez organ odwoławczy w oparciu o art. 134 k.p.a. niedopuszczalności zażalenia wniesionego przez H. K. Skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji wniósł Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok w całości i wnioskując alternatywnie o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi lub o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Sądowi I instancji zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 81c ust. 2 prawa budowlanego - poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że zmiana postanowienia dowodowego wydanego na podstawie tego przepisu następuje w trybie w nim określonym. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zgłoszono również zarzut naruszenia prawa procesowego, które miało wpływ na treść orzeczenia, to jest art. 77 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że nie ma on zastosowania i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, że nie można zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, dotyczącym relacji między art.81c ust. 2 prawa budowlanego i art. 77 § 2 k.p.a. Przepis art. 81c ust. 2 jest przepisem szczególnym, dającym organowi uprawnienie do przeniesienia na stronę, odmiennie niż ogólne zasady k.p.a. , ciężaru dowodu. Daje on podstawę do żądania od strony dostarczenia materiału dowodowego. Norma art. 81c prawa budowlanego nie daje natomiast podstawy do zmiany wydanego postanowienia. Taka podstawa zawarta jest w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, w art. 77 § 2 k.p.a. Tryb określony tym przepisem nie przewiduje jednak możliwości zniesienia zażalenia, wobec treści art. 141 § 1 k.p.a., postanowienie wydane na podstawie art. 77 § 2 k.p.a. nie może być zatem zaskarżone. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a, zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Zarzut naruszenia prawa procesowego może odnieść skutek w przypadku wykazania, że uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zarzutu błędnej wykładni związane jest z wykazaniem, że przyjęte przez Sąd I instancji rozumienie określonego przepisu narusza uznane dyrektywy interpretacyjne. Wymaga zatem z jednej strony wskazania, na czym polega błąd Sądu w interpretacji przepisu, jakie dyrektywy zostały naruszone, zaś z drugiej strony wykazania, jakie winno być prawidłowe rozumienie przepisu. Nie mogły w sprawie odnieść skutku zarzuty naruszenia prawa procesowego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie odpowiada zarzutowi kasacyjnemu określonemu w art. 174 pkt 2 ustawy i nie jest wystarczający do rozpoznania skargi kasacyjnej. Podstawą kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie regulujące samo rozstrzygnięcie, ich zastosowanie jest konsekwencją ustaleń i ocen przyjętych przez sąd w przeprowadzonym postępowaniu, a nie powodem wydania wyroku o określonej treści (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser, M. Wierzbowski. Warszawa 2011, s. 592-593 i powołane tam wyroki NSA). Natomiast zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 77 § 2 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony, albowiem nie został powiązany z żadnym przepisem regulującym procedurę sądowoadministracyjną, zaś Sąd I instancji tego przepisu nie stosował, lecz jedynie oceniał jego zastosowanie w powiązaniu z regulacją prawnomaterialną. Zasadny natomiast i skuteczny jest w sprawie zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, co w sytuacji jego uwzględnienia umożliwiło Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wydanie wyroku na podstawie art. 188 p.p.s.a., który przewiduje możliwość uchylenia przez NSA zaskarżonego wyroku i rozpoznania skargi, jeżeli nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego. W takim przypadku NSA orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w wyroku sądu I instancji. Zarzut błędnej wykładni dotyczy art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Zasadnie wskazano w skardze kasacyjnej, że przyjęta przez Sąd I instancji jako punkt wyjścia relacja między art. 81c ust. 2 prawa budowlanego i art. 77 § 2 k.p.a., zgodnie z którą art. 81c ust. 2 prawa budowlanego stanowi lex specialis, nie jest prawidłowa, w konsekwencji obarczona błędem jest argumentacja bazująca na tej relacji. Relacja między przepisami lex specialis i lex generalis oparta jest na zasadzie wyjątku, odstępstwa od reguły ogólnej. Przepis szczególny wprowadza modyfikacje, wyjątki od postanowień reguły ogólnej i ustala inne skutki dla przypadków nią objętych, lub też skutki reguły ogólnej wyłącza. Wyjątki te są wprowadzane ze względu na szczególne cechy określonych podmiotów lub pewnych okoliczności. Konieczny jest zatem pewien wspólny zakres przedmiotowy regulacji, zarówno reguła ogólna, jak i odstępstwo od niej odnoszą się do okoliczności w pewnym zakresie wspólnych, tak że w braku regulacji szczególnej objęty nią przypadek byłby regulowany na podstawie lex generalis. Takiego wspólnego zakresu regulacji między art. 81c ust. 2 prawa budowlanego i art. 77 § 2 k.p.a. nie ma. Pod względem przedmiotowym przepisy te regulują sytuacje odrębne. Pierwszy z nich nadaje organowi administracji uprawnienie do nałożenia na określone podmioty obowiązku przedłożenia ocen technicznych lub ekspertyz dotyczących jakości wyrobów budowalnych lub robót budowlanych. Drugi natomiast uprawnia organ administracji do zmiany lub uchylenia w każdym stadium postępowania wydanego postanowienia dowodowego. Dowodowy charakter postanowienia z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego nie wystarcza do stwierdzenia, że między tymi przepisami istnieje relacja lex specialis – lex generalis. Zasadnie w skardze kasacyjnej podniesiono, że art. 81c prawa budowlanego nie dotyczy kwestii przesłanek zmiany postanowienia dowodowego, co jest przedmiotem regulacji art. 77 § 2 k.p.a. Przepis art. 81c prawa budowlanego w ogóle nie reguluje sprawy zmiany wydanego na jego podstawie postanowienia, nie można wobec tego stwierdzić, że zawiera w tym zakresie regulację szczególną wobec art. 77 § 2 k.p.a. W konsekwencji wydawane na ich podstawie postanowienia mają inny przedmiot, jedno z nich nakłada obowiązek, drugie zmienia takie postanowienie o nałożeniu obowiązku. Działając na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego organ jest uprawniony do nałożenia w określonym terminie obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz. Przesłanki nałożenia takiego obowiązku zostały w przepisie określone, są nimi uzasadnione wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub stanu technicznego obiektu, ocenny charakter przesłanek nie oznacza, że działania organu mają charakter uznaniowy. Elementem obligatoryjnym postanowienia jest określenie terminu wykonania obowiązku. Termin ten nie wynika z przepisu, ale jest ustalany przez organ, w konsekwencji organ jest dysponentem tego terminu, na wniosek strony termin ten może być zmieniony, w szczególności przedłużony, ale zmiana taka ma charakter uznaniowy. Upływ tego terminu także nie rodzi obligatoryjnych skutków. Po pierwsze, w razie niedostarczenia w terminie żądanych ocen lub ekspertyz, zgodnie z art. 81c ust. 4 prawa budowlanego, organ może zlecić ich wykonanie na koszt osoby zobowiązanej, nie ma jednak takiego obowiązku, działania organu zależą od okoliczności sprawy, w której obowiązek został nałożony. Po drugie, wykonanie obowiązku przez stronę po upływie terminu, a przed ewentualnym podjęciem działań przez organ, nie jest bezskuteczne. Bezsporne także jest, że postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego ma charakter dowodowy, co oznacza, że może być podejmowane zarówno w toku już toczącego się postępowania w określonym przedmiocie, albo jest elementem wyjaśniania przez organ okoliczności mogących ewentualnie uzasadniać wszczęcie jakiegoś postępowania (por. wyrok NSA z 15 maja 2012 r., sygn. II OSK 353/11). Ponieważ postanowienie to nakłada obowiązek na stronę, ustawodawca przewidział możliwość jego zaskarżenia. Wobec możliwości stosowania tego instrumentu w celach dowodowych nie jest bowiem możliwe uznanie za skuteczną ochrony z art. 142 k.p.a., polegającej na możliwości zaskarżenia postanowienia, na które nie służy zażalenie, w odwołaniu od decyzji, taka ochrona w części przypadków byłaby iluzoryczna, wobec odstąpienia przez organ od wszczęcia postępowania po uzyskaniu ocen i ekspertyz. Nałożenie obowiązku na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego podlega zatem zażaleniu, jak stanowi art. 81c ust. 3 prawa budowlanego. Zgodnie z art. 77 § 2 k.p.a., organ może zmienić, uzupełnić lub uchylić swoje postanowienie dotyczące przeprowadzenia dowodu. Jeżeli taka modyfikacja miałaby polegać na zmianie treści obowiązku nakładanego w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego i skutkować nałożeniem obowiązku, ale o zmienionej treści, nie można w przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, zakwalifikować jej jako zmiany dokonanej w trybie art. 77 § 2 k.p.a., byłoby to bowiem nałożenie nowego obowiązku, którego zasadność należałoby oceniać na podstawie przesłanek z art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, w konsekwencji w tym zakresie podlegałoby ono również zażaleniu zgodnie z art. 81c ust. 3 prawa budowlanego. Odmiennie natomiast wygląda w przekonaniu Sądu sprawa zmiany w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku, w szczególności odmowy zmiany takiego terminu. Orzekający w sprawie skład Naczelnego Sądu Administracyjnego podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 5 października 2012 r., sygn. II OSK 1064/11, że w sytuacji gdy prawo budowlane nie reguluje sprawy zmiany terminu dokonania czynności dowodowej, podstawą prawną takiej zmiany jest art. 77 § 2 k.p.a. Mimo, że wyrok ten bezpośrednio dotyczył postanowienia wydanego na podstawie art. 48 ust. 3 prawa budowlanego, przyjęta w nim relacja pomiędzy art. 77 § 2 k.p.a. i przepisami prawa budowlanego znajduje zastosowanie także w niniejszej sprawie, do postanowień wydanych na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Mogąc dysponować terminem wykonania nakładanego obowiązku, organ w tym zakresie może wydane postanowienie zmienić, przedłużając termin lub odmówić zmiany. W niniejszej sprawie doszło do odmowy zmiany terminu określonego postanowieniem wydanym na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. W konsekwencji nie można stwierdzić, że w sprawie ma miejsce sytuacja wydania przez organ postanowienia na podstawie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego. Odmowa zmiany nie jest rozstrzygnięciem w kwestii obowiązku przedłożenia ocen lub ekspertyz w określonym terminie. Takie orzeczenie było już w przeszłości wydane, służyło na nie zażalenie, stron mogła kwestionować zasadność obowiązku i wyznaczony termin, zaniechanie w tym zakresie lub wyczerpanie środków zaskarżenia powoduje, że postanowienie jest ostateczne. Odmowa jego zmiany nie następuje w trybie art. 81c ust. 2 prawa budowlanego, nie jest to bowiem kolejne postanowienie w przedmiocie nałożenia obowiązku lub określenia jego terminu, przepis ten nie reguluje także kwestii zmiany takiego postanowienia. W konsekwencji nie może do postanowienia o odmowie zmiany terminu wykonania obowiązku znaleźć zastosowania art. 81c ust. 3 prawa budowlanego, który przewiduje zażalenia na postanowienie, o którym mowa w art. 81c ust. 2 ustawy. W przypadku wniosku strony o zmianę terminu, procesową podstawą odmowy takiej zmiany jest art. 77 § 2 k.p.a., ale w tym przypadku na postanowienie wydane na jego podstawie zażalenie nie przysługuje. Z podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Mając na uwadze fakt, że skarżąca przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi H. K. była zwolniona na podstawie postanowienia referendarza sądowego z 30 kwietnia 2012 r. sygn. II SA/Łd 362/12 jedynie od wpisu sądowego od skargi, zaś w skardze kasacyjnej zawarto wniosek o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej i uchylenia wyroku Sądu I instancji uwzględniającego skargę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o zasądzeniu na rzecz Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi od H. K. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł i koszty zastępstwa procesowego za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez pełnomocnika, który nie brał udziału w postępowaniu przed Sądem I instancji w kwocie 180 zł, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).