IV SA/Wa 166/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi B. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] maja 2010 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej B. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] października 2011 r., nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], po rozpatrzeniu odwołania B. J., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta. W. z dnia [...]maja 2010 r. nr [...] o oddaleniu zarzutów zgłoszonych do danych ewidencyjnych dotyczących przebiegu granic działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] i powierzchni wykazanego użytku gruntowego o symbolu B-RV. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż wyrokiem z dnia 14 lutego 2011 r. , sygn. akt IV SA/Wa 2215/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję organu drugiej instancji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] maja 2010 r. o odrzuceniu zarzutów B. J., z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz nie ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Organ stwierdził, iż odwołanie B. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Analiza dokumentów znajdujących się w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym od 1955 w ramach modernizacji ewidencji gruntów i budynków wskazała, że: różnica między granicą określoną na podstawie pomiaru z 1955 r. a współrzędnymi w ewidencji gruntów ( metodą digitalizacji) wynosi 15 cm ( analiza położenia punktu 319 a liną określoną przez punkty 44 i 284). Współrzędne punktów 44 i 45 przyjęto z dokumentacji sporządzonej w związku z odnowieniem operatu ewidencyjnego przyjętego do zasobu geodezyjnego w dniu 10 marca 1978 r. pod nr [...]. Współrzędne tych punktów określają przebieg granicy działki z ulicą [...], natomiast przebieg pozostałych granic był wykazany wyłącznie na mapie ewidencyjnej w skali 1:1000 powstałej na bazie- mapy zasadniczej, według faktycznego stanu użytkowania gruntów. Powierzchnie działek i powierzchnię użytków określono metoda graficzną. W ramach bieżącego prowadzenia ewidencji po 1978 r. współrzędne punktów załamania granic działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...] przyjęto do ewidencji na podstawie następujących opracowań: - współrzędne punktów o numerach 295 (11-403), 296 (kl=429), 299 (d=456), 300 (b=454) i 3 01 (c=455) przyjęto z opracowania mapy z projektowanym podziałem nieruchomości, przyjętej do państwowego zasobu pod nr [...]. Współrzędne tych punktów określono metodą digitalizacji mapy zasadniczej a przebieg granic pomiędzy tak określonymi punktami okazano na gruncie i opisano w protokółach przyjęcia granic z dnia [...].09.2001 r. ([...]) i z dnia [...].02.2003 r. ([...]). Współrzędne punktów o numerach 277, 278, 336 i 284 przyjęto z opracowania przyjętej do państwowego zasobu pod nr [...] dotyczącego zakładania bazy geometrycznej granic działek, w którym współrzędne punktów określono metodą digitalizacji. Współrzędne punktów o numerach 385, 483, 476, 531, 462, 449, 450, 405, 441, 475, 529, 425, 447, 480, 444, 416, 539, 422, 511 i 396 przyjęto z operatu podziałowego nieruchomości KW [...], zaewidencjonowanego pod nr [...]. Punkty te znajdują się na proste pomiędzy punktami 295-296. Organ wskazał, że granice wskazane przez B. J., dla których wykonano pomiar kontrolny w dniu 31 lipca 2009 r. w sposób znaczący odbiegają od wyżej przyjętego opisu granic działki nr [...]. Ustalenie granic przedmiotowej działki nigdy nie nastąpiło w formie prawem przewidzianym, w postępowaniu rozgraniczeniowym. Niedoprecyzowanie granic działki nr [...] jest źródłem wątpliwości co do ich przebiegu od wielu lat. Stąd ciągle zgłaszane przez B. J. zastrzeżenia i uwagi do dokumentacji geodezyjnych wykonywanych dla działek sąsiednich. Między innymi w opracowaniu [...] w protokóle przyjęcia granic znajduje się adnotacja B. J. z dnia 20.02.2003 r. następującej treści: "nie wyrażam zgody na okazany przebieg granicy, bo nie jest on zgodny ze stanem posiadania ustalonym od 75 lat. Powołam własnego geodetę, który przedstawi przebieg granicy (w tej chwili jest chory)" - karta 24 akt I instancji. Jednak mino upływu wielu lat wskazanie granic działki nr [...] z wniosku Pani B. J. nie nastąpiło. Organ podniósł, iż w myśl § 36 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w tej ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: 1. w postępowaniu rozgraniczeniowym, 2. w celu podziału nieruchomości, 3 w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, 4.w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału nieruchomości, 5. na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej, 6. przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Spory graniczne, zgodnie z § 39 ww. rozporządzenia, nie wstrzymują czynności związanych z modernizacją ewidencji. W razie ich wystąpienia przebieg spornych granic działek ewidencyjnych wykazuje się na podstawie danych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego lub wyników pomiaru stanu posiadania na gruncie. Organ stwierdził, że przyjęcie granic działki nr [...] według wskazanego stanu posiadania wskazanego w dniu 31 lipca 2009 r. przez B. J. byłoby niezgodne z ww. zasadami prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Prowadziłoby do zastąpienia innych i postępowań dotyczących określania zasięgu prawa własności, w tym postępowania rozgraniczeniowego, przez uznaniowość przyjęcia granic w procesie modernizacji. Modernizacja nie stanowi podstawy wprowadzania nieudokumentowanych, wynikających z okazania granic przez właściciela zmian do ewidencji gruntów i budynków w przypadku istnienia spójnych dokumentów w zasobie. Nie służy bowiem do rozstrzygania sporów związanych z ustalaniem zasięgu prawa własności, który jak wynika z materiału dowodowego jest kwestionowany przez B. J. od wielu lat. Zgodnie z § 82 ust. 1 ww. rozporządzenia wskazuje, iż wykonując modernizację wykorzystuję się wszelkie materiały z zasobu geodezyjnego i kartograficznego nawet jeśli nie spełniają one standardów technicznych. Stąd w ramach modernizacji wykorzystano dane z operatów znajdujących się w zasobie geodezyjnym mimo stwierdzonych w nich przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego oraz Głównego Geodetę Kraju usterek dotyczących ich dokładności w świetle obowiązujących standardów dokładnościowych. Według danych przyjętych w ramach prac modernizacyjnych powierzchnia działki nr [...] jest zgodna z powierzchnią dotychczas wykazywaną w ewidencji oraz w księdze wieczystej. Zmianie uległa jedynie powierzchnia użytków w tej działce obliczona w procesie modernizacji z przyjętych współrzędnych a dotychczas określona metodą graficzną o mniejszej dokładności. Organ stwierdził, iż okoliczność stosowania przez wykonawcę prac geodezyjnych związanych z przeprowadzeniem kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków wytycznych zawartych w Instrukcji G-5 nie czyni ustalenia powierzchni użytku "B-RV" wadliwym. Skargę na powyższą decyzję wniosła B. J., zarzucając jej: 1.rażące naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji i kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie w zw. z art. 87 § 1 i 2 Konstytucji RP polegające na nie stwierdzeniu nieważności decyzji organu pierwszej instancji, jako wydanej z rażącym naruszaniem prawa, polegającym na tym, że zmiana powierzchni części siedliskowej działki ew. nr [...] ( oznaczonej jako użytek gruntu B- RV) oraz zmiany powierzchni działek sąsiednich, podczas kompleksowej modernizacji ewidencji gruntów i budynków, zostały dokonane, a następnie wprowadzone do ewidencji w oparciu o § 102 i 103 Instrukcji G-5 wydanej na podstawie Zarządzenia Nr 16 Głównego Geodety Kraju z dnia 3 listopada 2003 r., czyli aktu nie stanowiącego źródła prawa powszechnie obowiązującego, 2.naruszenie § 82 ust 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. 2 sprawie ewidencji gruntów i budynków wydanego na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy w zw. z § 1 ust.3 oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 marca 1999 r. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji I instancji, pomimo wydania jej z naruszeniem prawa, polegającym na zmianie pola powierzchni użytku gruntu B-RV, mimo że nie stwierdzono jego zmiany, a wszystkie punkty graniczne tego użytku pozyskano metodą digitalizacji mapy zasadniczej, a zatem z bardzo małą dokładnością, nie spełniającą wymagań obowiązujących standardów technicznych, 3.naruszenie art. 8 i 9 kpa oraz § 37 i 36, a także § 85 w związku z § 56 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. polegające na wykazaniu w zmodernizowanej ewidencji numerycznego opisu punktów załamania linii granicznych, wprowadzonych na podstawie opracowania KEM [...], pomimo że zostało wykonane z naruszeniem § 85 ust. 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. oraz z naruszeniem § 2 pkt 9 rozporządzenia z dnia 24 marca 1999 r. i pomimo stanowiska wyrażonego wcześniej przez ten sam organ - WINGiK w wyniku przeprowadzonej kontroli ww. opracowania i ukarania geodety ( pisma WINGiK znak [...] z dnia 10.02.2006 r. i 8.03.200 r.), 4.naruszenie § 55 pkt 2 i 56 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. poprzez niewykonanie przy kompleksowej modernizacji działań na zasadach i w trybie określonym przepisami rozdziału 2 tego rozporządzenia, co doprowadziło do błędów, niedokładności i nieprawidłowości w zmodernizowanym operacie ewidencji gruntów i budynków dla obrębu [...], zamiast do ich wyeliminowania, a to stanowi zaprzeczenie celu kompleksowej modernizacji ewidencji, 5. naruszenie art. 8 i 9 kpa, art.7, 77 oraz art. 107 § 3 kpa polegające na nienależytej staranności i sprzeczności ustaleń z treścią materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i wywodzenie wniosków z nich niewynikających oraz na zaniechaniu rozpatrzenia większości szczegółowych zarzutów sformułowanych w odwołaniu, przez co organ nie zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt IV SA/Wa 2215/11, 7. nieprzestrzeganie warunków technicznych modernizacji, umożliwiających weryfikację przebiegu granic działek ewidencyjnych opisanych na punktach pochodzących z digitalizacji, do stanu faktycznego na gruncie. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że na podstawie wadliwego opracowania KEM [...] ujawniono w ewidencji kwestinowane przez nią liczne punkty załamania granic działki nr [...]. W opracowaniach KEM [...] i KEM [...] wykorzystano dane dotyczące punktów granicznych pochodzące z powyżej wymienionego opracowania KEM [...] mimo, że ich wadliwość została wcześniej stwierdzona, Wszystkie te opracowania jednostkowe dotyczyły podziału nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] i mimo, że nie respektowały rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz rozporządzenia w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii (...) , zostały przyjęte do zasobu. Podczas modernizacji zignorowano obowiązujące przepisy dotyczące standardów dokładności, co stanowi zaprzeczenie celu w jakim wykonuje się modernizację ewidencji, a nadto narusza obowiązujące przepisy prawa. W zaskarżonej decyzji organ bezpodstawnie uznaje, że punkty graniczne wprowadzone do ewidencji wadliwym opracowaniem są właściwe i dają spójny opis granic działki, chociaż równocześnie powołuje się na punkt 319 ze szkicu wykonanego w 1955 r. jako punkt graniczny. W zmodernizowanej ewidencji północna granica siedliska działki nr [...] wyznaczona jest przez punkty 44-284-278, przy czym punkt 278 znajduje się w odległości 34 cm od linii granicznej określonej na podstawie pomiaru z 1955 r. , co organ pominął milczeniem. Granice określone na podstawie digitalizacji z mapy zasadniczej znacząco różnią się od tych określonych na podstawie pomiaru z 1955 r. Dane pozyskane ze szkicu polowego są znacznie bardziej dokładne niż pozyskane drogą digitalizacji, czyli są bardziej wiarygodne, a zatem w myśl obowiązujących przepisów to one powinny być ujawnione w miejsce danych pozyskanych drogą digitalizacji. Zdaniem skarżącej nieuzasadnione i błędne jest twierdzenie organu, że opis granic przez punkty ujawnione w ewidencji po modernizacji jest spójny, albowiem nie jest on spójny z materiałami źródłowymi. W zaskarżonej decyzji organ nie ustosunkował się do większości zarzutów, w tym w szczególności sformułowanych w pkt 2 ppkt a-e, pkt 3 ppkt a-i, pkt 4-8 odwołania. Treść uzasadnienia wskazuje, że organ z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy wyciągnął wnioski z nich niewynikające, a także były sprzeczne z ustaleniami wynikającymi z kontroli dokumentów przeprowadzonej przez organ. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc te same argumenty co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2012 r. skarżąca podniosła, że podtrzymuje zarzuty sformułowane w skardze, a ponadto dodatkowo zarzuciła, że WINGiK zlekceważył wskazania WSA zawarte w wyroku IV SA/Wa 2215/10 dotyczące konieczności ustosunkowania się do kwestii wykonania modernizacji ewidencji gruntów i budynków w oparciu o wytyczne techniczno-organizacyjne zawarte w "Instrukcji technicznej G-5" oraz do ewentualnych skutków prawnych wynikających z jej zastosowania w przedmiotowej sprawie, poprzez stwierdzenie, że okoliczność stosowania przez wykonawcę kompleksowej modernizacji instrukcji G-5 nie czyni ustaleń dotyczących danych ewidencyjnych wadliwymi pomimo, że nie stanowi ona źródła prawa powszechnie obowiązującego. Organom obu instancji skarżąca zarzuciła niedopuszczalną uznaniowość polegającą na tym, że zamiast działać w oparciu o § 56 pkt 2 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r., dokonują całkowicie dowolnej ich interpretacji, co jej zdaniem uprawnia do stwierdzenia, że modernizacja wykonana była w sposób całkowicie autorski i dowolny. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) Sąd administracyjny uprawniony jest do dokonywania kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy w myśl art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lutego 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 2215/10, zgodnie z którym organ odwoławczy obowiązany był ocenić poprawność rozstrzygnięcia wydanego w pierwszej instancji oraz zasadność merytoryczna odwołania w świetle całokształtu materiału dowodowego. Podjętą decyzję uzasadnić tak, aby strona mogła zrozumieć i zaakceptować zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Organ odwoławczy miał również ustosunkować się do kwestii wykonywania modernizacji ewidencji gruntów i budynków w oparciu o wytyczne techniczno- organizacyjne zawarte w "Instrukcji technicznej G-%" oraz do ewentualnych skutków prawnych wynikających z jej zastosowania w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w rozpoznanej sprawie. Pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał dany akt zostało uznane za błędne, bądź za prawidłowe. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości (zob. A. Kabat, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 345). W orzecznictwie jednoznacznie stwierdza się także, że związanie sądu i organu oceną prawną wyrażoną w orzeczeniu sądu trwa w danej sprawie dopóty, dopóki nie zostanie ono uchylone lub zmienione lub nie ulegną zmianie przepisy, czyniąc pogląd prawny nieaktualnym. Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne, oraz ewentualne przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. W ocenie Sądu z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ odwoławczy rozpatrując ponownie spraw nie zastosował się do wytycznych Sądu zawartych w powołanym powyżej wyroku, albowiem nie ustosunkował się merytorycznie do wszystkich zarzutów odwołania w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności dotyczy to zarzutów sformułowanych w pkt 2 ppkt a-e; pkt 3 ppkt a-i; pkt 4 -8 odwołania, co słusznie skarżąca podniosła w skardze. Organ nie wykonał również wytycznych Sądu w zakresie ustosunkowania się do wykonania modernizacji w oparciu o Instrukcję techniczną - G- 5 oraz do skutków prawnych wynikających z jej zastosowania. W tych warunkach zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu jako wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. Skarżąca w skardze kwestionuje, że przedmiotowa modernizacja została przeprowadzona wadliwie w zakresie ujawnionych w operacie opisowo - kartograficznym granic działki ew. nr [...] z obrębu [...], stanowiącej jej współwłasność, ponieważ za podstawę modernizacji, w trakcie której dokonano ustalenia przebiegu granic tej działki, przyjęto wadliwe opracowanie KEM. [...]. Rację ma skarżąca twierdząc, że to opracowanie zostało uznane za sporządzone niezgodnie z obowiązującymi w dacie jego wykonania przepisami prawa. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wskazane powyżej opracowanie geodezyjne sporządzone przez geodetę uprawnionego W. W. było przedmiotem oceny Wojewódzkiego Biura Techniki i Nadzoru Geodezyjno-Kartograficznego, która znalazła odzwierciedlenie w Opinii Technicznej ( L.dz. [...] ) sporządzonej w dniu [...] maja 2005 r. Z opinii tej wynika, że dokumentacja techniczna tego opracowania geodezyjnego została sporządzona niezgodnie z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lutego 1998 r. w sprawie trybu dokonywania podziałów nieruchomości oraz sposobu sporządzenia i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu ( Dz. U. Nr 25, poz. 130). Przede wszystkim wskazano, że w dokumentacji technicznej znajduje się "Protokół przyjęcia przebiegu granic" sporządzony w dniu [...] września 2001 w ramach pracy geodezyjnej zgłoszonej pod nr [...], którego, jak stwierdzono, nie sporządza się w przypadku wykonania mapy do celów projektowych. Protokół ten został więc wykonany niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Wskazano, że M. i B. J. - współwłaściciele spornej działki nr [...] w protokole przejęcia granic z dnia [...] września 2001 r. zostali wymienieni jako osoby obecne przy czynnościach przejęcia granic. Tymczasem został stwierdzony brak dowodów potwierdzających o zawiadomieniu ich o przeprowadzeniu tych czynności. W przedmiotowej opinii technicznej podano, iż w dokumentacji omawianego operatu, znajdował się "Protokół przejęcia granic" sporządzony w dniu [...] lutego 2002 r. w ramach pracy geodezyjnej [...] dotyczącej podziału nieruchomości, który zostało wykonany niezgodnie z obowiązującymi przepisami prawa i standardami technicznymi. Wykonawca sporządzając ten "Protokół przyjęcia granic" zapisał, że okazał granice wg ewidencji gruntów KEM-[...], tymczasem operat ten nie zawierał danych geodezyjnych określających położenie punktów załamania granic działek, które spełniają wymagania standardu technicznego dla wszystkich punktów granicznych. Ustalenia te potwierdza wykaz współrzędnych, z którego wynika, że wykonawca pracy przyjął do okazania granic dane geodezyjne uzyskane metodą digitalizacji, która nie zapewnia dokładności wymaganej przez standard techniczny Instrukcja techniczna G-4. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] maja 2010r., nr [...] o odrzuceniu zarzutów skarżącej do danych ewidencyjnych dotyczących danych określającej przebieg granic spornej działki ew. nr [...] z obrębu [...] stwierdził, iż w ramach bieżącego prowadzenia ewidencji ani podczas prac związanych z modernizacją operatu ewidencyjnego nie może korygować granic działek wbrew przepisom zawartym w rozdziale 6 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne i wbrew przepisom określonym w § 36 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. Nr 38, poz. 454). Powołany przez organ § 36 pkt 1 -6 cyt. rozporządzenia stanowi, iż przebieg granic działek ewidencyjnych wykazuje się w ewidencji na podstawie dokumentacji geodezyjnej, przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, sporządzonej: w postępowaniu rozgraniczeniowym, w celu podziału nieruchomości, w postępowaniu scaleniowym i wymiany gruntów, w postępowaniu dotyczącym scalenia i podziału gruntów, na potrzeby postępowania sądowego lub administracyjnego, a następnie wykorzystywanej do wydania prawomocnego orzeczenia sądowego lub ostatecznej decyzji administracyjnej i przy zakładaniu, na podstawie poprzednio obowiązujących przepisów, katastru nieruchomości i ewidencji gruntów i budynków. Natomiast organ pierwszej instancji przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy całkowicie pominął § 37 tego rozporządzenia, w myśl którego w razie braku dokumentacji wymienionej w § 36 lub jeżeli zawarte w niej dane nie są wiarygodne, lub nie odpowiadają obowiązującym standardom technicznym, dane dotyczące przebiegu granic działek ewidencyjnych pozyskuje się w wyniku terenowych pomiarów geodezyjnych lub fotogrametrycznych poprzedzonych ustaleniem przebiegu tych granic na gruncie. W kontekście tego przepisu za słuszne należało uznać stanowisko skarżącej, że opracowanie KEM. [...] nie powinno być wykorzystane przy wykonywaniu przedmiotowej modernizacji w sytuacji, gdy jego wiarygodność została zakwestionowana przez Wojewódzkie Biuro Techniki i Nadzoru Geodezyjno-Kartograficznego w Opinii technicznej z dnia [...] maja 2005 r., a nadto opracowania którego wykorzystano pracę geodezyjną [...], której wiarygodność również w tej Opinii została zakwestionowana. Zauważyć należy, iż powyższe opracowanie KEM. [....] zostało przez WBTiNGK uznane za wadliwe również z tego powodu, że nie zostało sporządzone zgodnie ze standardami technicznymi, bowiem punkty załamania granic uzyskano metodą digitalizacji mapy zasadniczej, która nie zapewnia dokładności wymaganej przez Instrukcję techniczną G-4. W tych realiach podzielić należało stanowisko skarżącej, że opracowanie geodezyjne co do którego stwierdzono, że zawarte w nim dane nie są wiarygodne i nie został on sporządzony zgodnie ze standardami technicznymi nie powinien być wykorzystywany w pracach modernizacyjnych, gdyż prowadzi to do powielania błędów, niedokładności i nieprawidłowości. Celem modernizacji jest bowiem doprowadzenie aby dane w operacie ewidencyjnym były zgodne zarówno z okolicznościami faktycznymi, jak i stanem prawny. Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę stosownie do art. 7 i 77 § 1 kpa wnikliwie przeanalizuje materiał dowodowy sprawy, rozważy dokładnie zgłoszone przez skarżącą zarzuty co do prawidłowego ustalenia granic działki ew. nr [...], biorąc pod uwagę ocenę prawną i wskazania Sądu. Wydane rozstrzygnięcie uzasadni zgodnie z regułami wynikającymi z art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.