II OZ 616/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 358/12 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 8 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 358/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Wojewody K. z dnia [...] stycznia 2012 r., Nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd podał, że pismem z dnia 27 lutego 2012 r. S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na w/w decyzję Wojewody K. z dnia [...] stycznia 2012 r. Pismem z dnia 23 kwietnia 2012 r. skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że wniosek jego jest zasadny z uwagi na brak informacji związanych z zagrożeniami, jakie niesie za sobą realizacja inwestycji, o której mowa w treści zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał ponadto, że przedmiotowa inwestycja graniczy z głównym rowem odpływowym miasta K. i obiektem oczyszczalni ścieków, a także drogą powiatową, wskazując że dwa ostatnie obiekty zostały w ostatnim czasie przebudowane. Ponadto zwrócił uwagę na okoliczność, że budowa odbywa się w okolicy miejsca, w którym często dochodzi do wypadków drogowych. Z treści wniosku wynika również, że obecność metalowej konstrukcji stacji bazowej telefonii komórkowej może obniżyć wartość jego działek. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oceniając argumentację przytoczoną we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że skarżący nie wykazał zasadności wniosku. Sąd wskazał, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie wystarczy samo twierdzenie strony. Uzasadnienie wniosku powinno bowiem uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Skarżący kwestionujący decyzję udzielającą pozwolenia na budowę musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne oraz wskazać, dlaczego uznał, że osoba uprawniona do prowadzenia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji administracyjnej ma ponosić ujemne skutki związane ze wstrzymaniem jej wykonania. Sąd zwrócił także uwagę, że nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie nie przesądza w żaden sposób o zasadności, czy też niezasadności wniesionej skargi. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. S., zaskarżając postanowienie w całości, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji. Skarżący zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przesłanki wstrzymania wykonania decyzji w postaci spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie skarżącego Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności, że z uwagi na charakter inwestycji polegającej na szybkim montażu gotowych elementów konstrukcji wieży, inwestycja może zostać wykonana i odebrana zanim zapadnie prawomocne rozstrzygnięcie sądu administracyjnego w sprawie ewentualnego uchylenia pozwolenia na budowę. Ponadto, w przypadku legalnego wykonania inwestycji na podstawie ważnego pozwolenia na budowę, w sytuacji późniejszego uchylenia pozwolenia na budowę przywrócenie stanu poprzedniego jest praktycznie niemożliwe i niewykonalne. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, iż Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 335 i n.). Na stronie składającej wniosek w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. ciąży zatem obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie określonego aktu. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności wskazane we wniosku muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, pozwalający ustalić, iż wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do danego wnioskodawcy. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. O znacznej szkodzie, w tym szkodzie majątkowej, można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków także musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Analizując pod tym względem argumentację skarżącego, uznać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy dokonał prawidłowej oceny przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku strony. Sąd I instancji prawidłowo uznał, że wniosek strony nie zawiera argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykazał, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku niego. Twierdzenia strony, że budowa odbywa się w okolicy miejsca, w którym często dochodzi do wypadków drogowych, czy obawa, że "ze względu na obecność metalowych konstrukcji w krajobrazie wartość rynkowa działek skarżącego może znacznie zmaleć" nie stanowią okoliczności uzasadniającej zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji. Wskazać należy, że we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy jednak podkreślić, iż konieczne jest przy tym przytoczenie spójnej argumentacji, popartej faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe wywody strony, dotyczące ewentualnych wypadków drogowych w okolicy inwestycji, czy obawy związane z obniżeniem wartości jej działek, nie stanowią wystarczającej podstawy pozwalającej uznać, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje po stronie skarżącej powstanie trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody. W niniejszej sprawie uznać należy, że skarżący nie wskazał w istocie na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki wykonania decyzji, a tym samym nie wskazał okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. We wskazanym stanie faktycznym i wobec treści art. 61 § 3 p.p.s.a należy zatem stwierdzić, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.