I SA/Łd 211/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda (spr.) Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt I SA/Łd 211/10 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określił M.S. w podatku od towarów i usług wysokość kwoty zwrotu podatku za okres od stycznia do grudnia 2005 roku, wysokość kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiące od stycznia do grudnia 2005 roku oraz zobowiązanie podatkowe za maj 2005 roku. Niniejsze rozstrzygnięcie zostało doręczone stronie 20 marca 2009 roku. Dnia 6 kwietnia 2009 roku podatnik złożył odwołanie od powyższej decyzji, a dnia 3 września 2009 roku - wniosek do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ł. o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Postanowieniem z dnia [...] organ I instancji odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia. W uzasadnieniu wskazano, iż podatnik posiada zaległości podatkowe w podatku VAT za poszczególne miesiące 2005 roku, wynikające z niezapłaconego w terminie płatności podatku VAT. W ocenie organu I instancji sam fakt niezapłacenia podatku skutkuje powstaniem zaległości, bez względu na wniesione odwołanie od decyzji organu I instancji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Zaległość podatkowa powstaje bowiem z mocy prawa, następnego dnia po dniu, w którym upłynął termin płatności. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem strona złożyła zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 306a § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – powoływana dalej jako o.p., poprzez wydanie orzeczenia w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydania orzeczenia, art. 217 § 2 o.p., poprzez brak należytego uzasadnienia postanowienia, art. 51 § 1 o.p., poprzez uznanie, iż podatnik posiada zaległości podatkowe w podatku VAT za poszczególne miesiące 2005 roku oraz art. 239a o.p. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia podatnik wskazał, że zaległość podatkowa wynika z nieprawomocnej decyzji z [...], od której wniesione zostało odwołanie, a zatem naruszony został przepis art. 51 o.p. oraz art. 239a o.p. Wobec braku wymagalności decyzji podatnik nie posiada bowiem zaległości podatkowej wynikającej z tego rodzaju decyzji. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. postanowieniem z [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, podtrzymując argumentację zawartą w jego uzasadnieniu. Na powyższe rozstrzygnięcie M.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., wnosząc o jego uchylenie i zobowiązanie organu podatkowego do wydania podatnikowi wnioskowanego uzasadnienia. Zarzucił bowiem naruszenie art. 51 § 1 o.p., poprzez uznanie, że podatnik posiada zaległości podatkowe w podatku VAT za poszczególne miesiące 2005 roku, podczas gdy decyzja stwierdzająca zaległość nie ma charakteru decyzji ostatecznej i nie został nadany jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz art. 306a § 4 o.p., poprzez utrzymanie w mocy orzeczenia będącego w sprzeczności ze stanem faktycznym i prawnym istniejącym w dacie wydania orzeczenia. W uzasadnieniu podatnik powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazując jednocześnie, iż do czasu sporządzenia niniejszej odpowiedzi odwołanie M.S. od decyzji organu I instancji z dnia [...] nie zostało jeszcze rozpoznane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny. Spór dotyczy bowiem kwestii związanych z interpretacją, a co za tym idzie – zastosowaniem, przepisu art. 306b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią powołanego na wstępie uregulowania, w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2 cytowanej ustawy, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ powyższe zaświadczenie wydaje na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie, jeżeli ubiega się ona o tego rodzaju zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 306a § 1 i § 2 pkt. 2 o.p.). W przedmiotowej sprawie M.S. złożył wniosek o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Organ odmówił wydania wnioskowanego zaświadczenia wskazując, iż istnieje nieostateczna decyzja organu podatkowego pierwszej instancji, w treści której stwierdzono istnienie po stronie podatnika zaległości podatkowej. W ocenie organów sytuacja ta uzasadnia odmowę wydania przedmiotowego zaświadczenia. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ł. wskazał w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, że strona posiada zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku wynikające z niezapłaconego w terminie płatności wskazanego podatku. Już ta okoliczność skutkuje powstaniem zaległości i bez znaczenia pozostaje tu kwestia wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Zdaniem Sądu powyższa argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie i nie znajduje oparcia w obowiązujących przepisach. Na uwagę zasługuje bowiem fakt, iż decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Ł. określająca M.S. w podatku VAT wysokość kwoty zwrotu podatku, wysokość kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz zobowiązanie podatkowe za maj 2005 roku została wydana [...], a doręczona 20 marca 2009 roku. Odwołanie od niniejszej decyzji zostało złożone w dniu 6 kwietnia 2009 roku a następnie w dniu 3 września 2009 roku podatnik zwrócił się do organu o wydanie zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Do czasu złożenia rozpatrywanej skargi powyższe odwołanie nie zostało rozpatrzone. Organy stoją na stanowisku, iż w opisanej powyżej sytuacji wydanie przedmiotowego zaświadczenia nie jest możliwe, gdyż wniesienie odwołania od nieostatecznej decyzji organu I instancji nie neguje istnienia zaległości podatkowej określonej w tej decyzji. Z powyższego wynika, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, że do momentu złożenia przez stronę skargi do tutejszego Sądu decyzja określająca podatnikowi zobowiązanie podatkowe w podatku VAT nie była ostateczna, a podatnik nie zgadzając się z jej treścią wniósł od niej odwołanie. Ustawodawca przewidział zaistnienie tego rodzaju zdarzenia i, wbrew wywodom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w sposób jednoznaczny rozstrzygnął niniejszą sytuację. Wskazał bowiem, że w przypadku, gdy nie jest możliwe zakończenie postępowania określającego wysokość zobowiązania podatkowego w stosunku do wnioskodawcy nie można odmówić wydania zaświadczenia o niezaleganiu w podatkach. Jednakże wydając wnioskowane zaświadczenie organ podaje informację o prowadzonym postępowaniu (art. 306e § 2 i 3 o.p.). Zatem w ustalonym stanie faktycznym organ winien wydać żądane przez podatnika zaświadczenia, zawierając wzmiankę, iż toczy się postępowanie określające wysokość zobowiązania strony w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 roku. Nie czyniąc tego niewątpliwie naruszył dyspozycje art. 306b § 1 o.p. oraz art. 306e § 3 o.p. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, iż wydając zaskarżone postanowienie organ naruszył regulację zawartą w art. 306a § 4 o.p., na co wskazał w skardze podatnik. Natomiast za przedwczesne należy uznać przesądzanie przez organ istnienia zaległości podatkowej skoro postępowanie w tym zakresie nadal się toczy, a decyzja w oparciu o którą organy przyjęły niniejszą okoliczność jest nieostateczna. Zgodnie bowiem z art. 51 § 1 o.p. zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że strona nie zapłaciła podatku VAT, gdyż nie zgadzając się z ustaleniami poczynionymi przez organ prowadzący postępowanie w zakresie określenia zobowiązania podatkowego, złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji w tym zakresie. Z tych względów, Sąd, w oparciu o treść art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz 1270 ze zm.) – powoływanej dalej jako p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie, o kosztach rozstrzygając na podstawie art. 200 p.p.s.a. P.Pij.