I OSK 1986/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Janusz Furmanek (spr.) Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. Ch. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 467/11 w sprawie ze skargi M.Ch. na orzeczenie Mazowieckiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej - ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku oddala skargę kasacyjną WYROKIEM Z DNIA 31 MAJA 2011 R. SYGN. AKT II SA/WA 467/11 WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE ODDALIŁ SKARGĘ M.CH. NA ORZECZENIE MAZOWIECKIEGO KOMENDANTA WOJEWÓDZKIEGO POLICJI Z DNIA 22 GRUDNIA 2010 R. NR 73/2010 W PRZEDMIOCIE WYMIERZENIA KARY DYSCYPLINARNEJ – OSTRZEŻENIA O NIEPEŁNEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY NA ZAJMOWANYM STANOWISKU. POWYŻSZE ROZSTRZYGNIĘCIE WYDANE ZOSTAŁO W OPARCIU O NASTĘPUJĄCY STAN FAKTYCZNY: ORZECZENIEM NR 8/10 Z DNIA 18 LISTOPADA 2010 R. WYDANYM NA PODSTAWIE ART. 135 J UST. 1 USTAWY Z DNIA 6 KWIETNIA 1990 R. O POLICJI (DZ. U. Z 2007 R. NR 43, POZ. 277 ZE ZM.) KOMENDANT POWIATOWY POLICJI W GARWOLINIE UZNAŁ MŁ. ASP. M.CH. – REFERENTA ZESPOŁU PATROLOWO - INTERWENCYJNEGO WYDZIAŁU PREWENCJI KPP GARWOLIN WINNYM TEGO, ŻE: - W DNIU 26/27 SIERPNIA 2010 R. PEŁNIĄC SŁUŻBĘ W PATROLU PIESZYM JAKO DOWÓDCA PATROLU W GODZ. 20:00 - 4:00 KILKAKROTNIE OPUŚCIŁ WYZNACZONY REJON SŁUŻBOWY NIE POWIADAMIAJĄC O TYM DYŻURNEGO KPP I KORZYSTAJĄC Z PRYWATNEGO SAMOCHODU SPAŁ W NIM POZA WYZNACZONYM REJONEM SŁUŻBOWYM, TJ. POPEŁNIENIA CZYNU Z ART. 132 UST. 3 PKT 3 USTAWY O POLICJI W ZW. Z § 29 UST. 2 I § 30 PKT 1 ZARZĄDZENIA NR 768 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA 14 SIERPNIA 2007 R. W SPRAWIE FORM I METOD WYKONYWANIA ZADAŃ PRZEZ POLICJANTÓW PEŁNIĄCYCH SŁUŻBĘ PATROLOWĄ ORAZ KOORDYNACJI DZIAŁAŃ O CHARAKTERZE PREWENCYJNYM (DALEJ: ZARZĄDZENIE) W ZW. Z UST. 8 PKT 2 I 3 KARTY OPISU STANOWISKA PRACY REFERENTA ZPI W WYDZIALE PREWENCJI KPP W GARWOLINIE MŁ. ASP. M.CH.(DALEJ: KARTA), - W DNIU 26/27 SIERPNIA 2010 R. PEŁNIĄC SŁUŻBĘ W PATROLU PIESZYM JAKO DOWÓDCA PATROLU W GODZ. 20:00 - 4:00 PODJĄŁ INTERWENCJĘ POZA WYZNACZONYM REJONEM SŁUŻBOWYM NIE POWIADAMIAJĄC O TYM DYŻURNEGO KPP, TJ. POPEŁNIENIA CZYNU Z ART. 132 UST. 3 PKT 3 USTAWY O POLICJI W ZW. Z § 35 UST. ZARZĄDZENIA W ZW. Z UST. 8 PKT 4 KARTY, - W DNIU 26/27 SIERPNIA 2010 R. PEŁNIĄC SŁUŻBĘ W PATROLU PIESZYM JAKO DOWÓDCA PATROLU W GODZ. 20:00 - 4:00 ZMIENIŁ GODZINY WYZNACZONEJ PRZERWY W SŁUŻBIE, A NASTĘPNIE UDAŁ SIĘ NA PRZERWĘ, NIE INFORMUJĄC O ZMIANIE GODZINY, O ROZPOCZĘCIU I O ZAKOŃCZENIU PRZERWY DYŻURNEGO KPP, TJ. POPEŁNIENIA CZYNU Z ART. 132 UST. 3 PKT 3 USTAWY O POLICJI W ZW. Z § 34 UST. 1 ZARZĄDZENIA I ZA POWYŻSZE WYMIERZYŁ MU KARĘ DYSCYPLINARNĄ OSTRZEŻENIA O NIEPEŁNEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY NA ZAJMOWANYM STANOWISKU. W OCENIE KOMENDANTA PROWADZONE POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE WYKAZAŁO, IŻ WYMIENIONY FUNKCJONARIUSZ DOPUŚCIŁ SIĘ ZARZUCANYCH MU CZYNÓW STANOWIĄCYCH NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ I ŻE WYMIERZONA KARA OSTRZEŻENIA O NIEPEŁNEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY NA ZAJMOWANYM STANOWISKU JEST ŚRODKIEM WYSTARCZAJĄCYM ABY W PRZYSZŁOŚCI WYELIMINOWAĆ PODOBNE UCHYBIENIA. W ODWOŁANIU OD POWYŻSZEGO ORZECZENIA M.CH. WNIÓSŁ O PONOWNE ROZPATRZENIE PRZEPROWADZONEGO PRZECIWKO NIEMU POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO I UNIEWINNIENIE GO OD CZYNU ZARZUCANEGO W PIERWSZYM ZARZUCIE. PODAŁ, ŻE ISTOTNIE W TRAKCIE SŁUŻBY KORZYSTAŁ ZE SWOJEGO PRYWATNEGO SAMOCHODU, LECZ NIE JEST PRAWDĄ, ABY ON, JAK TEŻ POST. M.P. W NIM SPALI; PODANE FAKTY SĄ KONFABULACJĄ MŁ. ASP. D.G.I. PODNIÓSŁ, IŻ W TOKU POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO NIE WYKAZANO JEDNOZNACZNIE, ŻE MIEJSCE W KTÓRYM POZOSTAWAŁ W CZASIE KONTROLI ZNAJDOWAŁO SIĘ POZA WYZNACZONYM REJONEM ZAGROŻONYM NR 1. Z UWAGI NA TO, IŻ NIE UDOWODNIONO JEDNOZNACZNIE, ŻE DOPUŚCIŁ SIĘ PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO WYMIENIONEGO W PIERWSZYM Z ZARZUTÓW, ZGODNIE Z ZASADĄ DOMNIEMANIA NIEWINNOŚCI NIE MA PODSTAW DO UZNANIA GO WINNYM NARUSZENIA DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ. ZARZUCIŁ, ŻE POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE PROWADZONE BYŁO SUBIEKTYWNIE, NIE WZIĘTO POD UWAGĘ JEGO WYJAŚNIEŃ ORAZ WNIOSKÓW DOWODOWYCH ORAZ ŻE WYMIERZONA MU KARA DYSCYPLINARNA JEST ZA WYSOKA I NIEADEKWATNA DO POPEŁNIONYCH PRZEZ NIEGO CZYNÓW. PODNIÓSŁ, IŻ NIGDY WCZEŚNIEJ NIE BYŁ KARANY. MAZOWIECKI KOMENDANT WOJEWÓDZKI POLICJI ORZECZENIEM NR 73/2010 Z DNIA 22 GRUDNIA 2010 R. MAJĄC ZA PODSTAWĘ ART. 135 N UST. 4 PKT 1 USTAWY O POLICJI UTRZYMAŁ W MOCY ZASKARŻONE ORZECZENIE NR 8/10 KOMENDANTA POWIATOWEGO POLICJI W GARWOLINIE. W OBSZERNYM UZASADNIENIU ORZECZENIA ORGAN PRZEDSTAWIŁ STAN FAKTYCZNY SPRAWY I WSKAZAŁ NA ZEBRANE W TOKU POSTĘPOWANIA DOWODY, KTÓRE POZWOLIŁY NA POCZYNIENIE USTALEŃ ODNOŚNIE SPOSOBU PEŁNIENIA SŁUŻBY PRZEZ OBWINIONEGO W NOCY Z 26 NA 27 SIERPNIA 2010 R. W GODZ. 20:00 – 4:00 RAZEM Z POST. M.P. W PATROLU PIESZYM W I SEKTORZE SŁUŻBOWYM KOMENDY POWIATOWEJ POLICJI W GARWOLINIE. PODAŁ, ŻE NA DOWÓDCĘ PATROLU ZOSTAŁ WYZNACZONY MŁ. ASP. M.CHI. PRZERWA W SŁUŻBIE DLA PATROLU ZOSTAŁA OKREŚLONA W GODZ. 23:50 – 0:20, LECZ SKARŻĄCY ZMIENIŁ GODZINY PRZERWY, NIE INFORMUJĄC O TYM DYŻURNEGO KPP. O GODZ. 2:00 W RAMACH SPRAWOWANEGO NADZORU, MŁ. ASP. D.G. - ASYSTENT ZESPOŁU PATROLOWO - INTERWENCYJNEGO WYDZIAŁU PREWENCJI KPP W GARWOLINIE, UDAŁ SIĘ CELEM DOKONANIA KONTROLI SPOSOBU PEŁNIENIA SŁUŻBY PRZEZ PATROLE PEŁNIĄCE SŁUŻBĘ NA TERENIE MIASTA GARWOLIN I STWIERDZIŁ, ŻE PATROL W SKŁADZIE MŁ. ASP. M.CH. I POST. M.P. NIE PRZEBYWA W WYZNACZONYCH NA TĘ GODZINĘ MIEJSCACH ZAGROŻONYCH NR 1 I 2. OKOŁO. GODZ. 2:20 W TOKU PODJĘTYCH POSZUKIWAŃ ZA PATROLEM, PRZY DRODZE NAD RZEKĄ WILGĄ POMIĘDZY MIEJSKIM OŚRODKIEM SPORTU I REKREACJI A OGRODAMI DZIAŁKOWYMI DOSTRZEGŁ SAMOCHÓD MARKI OPEL VECTRA; SAMOCHÓD TEN STAŁ W MIEJSCU NIEOŚWIETLONYM, ZAPARKOWANY TYŁEM DO OGRODÓW DZIAŁKOWYCH. KONTROLUJĄCY D.G. WIEDZIAŁ, ŻE JEST TO PRYWATNY SAMOCHÓD SKARŻĄCEGO; PO DOJŚCIU DO SAMOCHODU ZASTAŁ W NIM ŚPIĄCYCH MŁ. ASP. M.CH. I POST. M.P. PO ZBUDZENIU POLICJANTÓW, POLECIŁ IM OKAZAĆ DO KONTROLI NOTATNIKI SŁUŻBOWE; STWIERDZIŁ, ŻE POLICJANCI OSTATNIEGO ZAPISU W NOTATNIKACH DOKONALI O GODZ. 1:30; FAKT KONTROLI ORAZ STWIERDZONE NIEPRAWIDŁOWOŚCI W SPOSOBIE PEŁNIENIA SŁUŻBY, ODNOTOWAŁ W NOTATNIKU SŁUŻBOWYM M.CH. A NASTĘPNIE W KSIĄŻCE KONTROLI (KARTY NR 4-5, 12, 28). W GODZ. 3:05 - 3:15 MŁ. ASP. D.G. PONOWNIE DOKONAŁ KONTROLI SPOSOBU PEŁNIENIA SŁUŻBY PRZEZ MŁ. ASP. M.CH. I POST. M.P. PO STWIERDZENIU, ŻE PATROLU NIE MA W WYZNACZONYM W PLANIE DYSLOKACJI SŁUŻBY MIEJSCU ZAGROŻONYM NR 5 (REJON OSIEDLA ŻWIRKI I WIGURY) ORAZ BEZSKUTECZNYCH PRÓBACH NAWIĄZANIA ŁĄCZNOŚCI Z PATROLEM DROGĄ RADIOWĄ, KONTROLUJĄCY ZADZWONIŁ DO DYŻURNEGO KPP W GARWOLINIE Z PROŚBĄ O WYWOŁANIE PRZEZ NIEGO DROGĄ RADIOWĄ NIEZGŁASZAJĄCEGO SIĘ PATROLU; DYŻURNEMU RÓWNIEŻ NIE UDAŁO SIĘ NAWIĄZAĆ KONTAKTU Z WYWOŁYWANYM KILKUKROTNIE PATROLEM. KONTROLUJĄCY D.G. NAWIĄZAŁ KONTAKT ZE SKARŻĄCYM DZWONIĄC NA JEGO TELEFON KOMÓRKOWY; UZYSKAŁ WYJAŚNIENIE, ŻE PATROL OPUŚCIŁ REJON SŁUŻBOWY Z POWODU PODJĘCIA INTERWENCJI W REJONIE SKLEPU LUX PRZY UL. KOŚCIUSZKI. POLICJANCI O FAKCIE PODJĘCIA INTERWENCJI NIE POWIADOMILI DYŻURNEGO KPP W GARWOLINIE; UJAWNIONĄ NIEPRAWIDŁOWOŚĆ D.G. ODNOTOWAŁ W NOTATNIKU SŁUŻBOWYM M.CH., A NASTĘPNIE W KSIĄŻCE KONTROLI (KARTY NR 7, 12, 28 - 29). W DNIU 27 SIERPNIA 2010 R. MŁ. ASP. D.G. SPORZĄDZIŁ NOTATKĘ SŁUŻBOWĄ, W KTÓREJ ZAWARŁ STWIERDZONE NIEPRAWIDŁOWOŚCI W SPOSOBIE PEŁNIENIA SŁUŻBY W PATROLU PIESZYM PRZEZ MŁ. ASP. M.CH. I POST. M.P. W OCENIE ORGANU MATERIAŁ DOWODOWY ZEBRANY W SPRAWIE POTWIERDZA BEZSPORNIE FAKT NARUSZENIA PRZEZ OBWINIONEGO DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ W SPOSÓB OKREŚLONY W PRZEDSTAWIONYCH MU ZARZUTACH. JEGO WYJAŚNIENIA, IŻ NIE JEST PRAWDĄ, ABY ON, JAK TEŻ POST. M.P. SPALI W SAMOCHODZIE, A PODANE FAKTY SĄ KONFABULACJĄ MŁ. ASP. D.G., ZDANIEM ORGANU, NIE ZASŁUGUJĄ NA UWZGLĘDNIENIE. FAKT, ŻE POLICJANCI SPALI NA SŁUŻBIE ZOSTAŁ ODNOTOWANY KOLEJNO W NOTATNIKACH SŁUŻBOWYCH POLICJANTÓW PO PRZEPROWADZONEJ KONTROLI, POTEM W KSIĄŻCE KONTROLI I W NOTATCE SŁUŻBOWEJ PRZEDSTAWIONEJ KOMENDANTOWI POWIATOWEMU POLICJI W GARWOLINIE, A NASTĘPNIE POTWIERDZONY PRZEZ NIEGO W PROTOKOLE PRZESŁUCHANIA W CHARAKTERZE ŚWIADKA W TOKU PROWADZONEGO POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO. ZGODNIE Z PRZEPISAMI KODEKSU KARNEGO, MŁ. ASP. D.G. ZOSTAŁ UPRZEDZONY O ODPOWIEDZIALNOŚCI KARNEJ Z ART. 233 § 1 KK. SKŁADANIE FAŁSZYWYCH ZEZNAŃ OBCIĄŻAJĄCYCH OBWINIONEGO NARAZIŁABY GO ZATEM NA ODPOWIEDZIALNOŚĆ KARNĄ WYNIKAJĄCĄ Z TREŚCI CYTOWANEGO ARTYKUŁU. ORGAN WSKAZAŁ, IŻ Z MAPY MIASTA GARWOLIN ORAZ WYKAZU TRAS PATROLOWYCH Z WYZNACZONYMI MIEJSCAMI ZAGROŻONYMI WYNIKA, ŻE MIEJSCE ZAGROŻONE NR 1 OBEJMUJE REJON PRZYLEGŁY DO SKWERU PRZY UL KOŚCIUSZKI, SKLEPU LUX PRZY TEJ ULICY; MIEJSCE ZAGROŻONE NR 2 OBEJMUJE REJON DWORCA PKS I REJON DO NIEGO PRZYLEGŁY, PARK 550-LECIA NAD RZEKĄ WILGĄ, ZIELENIAK, UL. KOŚCIELNĄ I UL. STASZICA; MIEJSCE ZAGROŻONE NR 3 OBEJMUJE OBIEKTY MIEJSKIEGO OŚRODKA SPORTU I REKREACJI, A MIEJSCE ZAGROŻONE NR 20 OGRÓDKI DZIAŁKOWE PRZY UL. SPORTOWEJ. SAMOCHÓD, W KTÓRYM PRZEBYWALI POLICJANCI W CHWILI KONTROLI STAŁ ZAPARKOWANY PRZY DRODZE NAD RZEKĄ WILGĄ, POMIĘDZY MIEJSKIM OŚRODKIEM SPORTU I REKREACJI A OGRODAMI DZIAŁKOWYMI TJ. W REJONIE MIEJSC ZAGROŻONYCH NR 3 I 20. ŻADNE Z TYCH MIEJSC ZAGROŻONYCH NIE BYŁO UWZGLĘDNIONE W PLANIE DYSLOKACJI JAKO MIEJSCE PEŁNIENIA SŁUŻBY DLA PATROLU, KTÓREGO DOWÓDCĄ BYŁ MŁ. ASP. M.CH. TWIERDZENIE OBWINIONEGO, JAKOBY PRZEBYWAŁ W WYZNACZONYM REJONIE PEŁNIENIA SŁUŻBY ORGAN PRZYJĄŁ JAKO OBRANĄ PRZEZ NIEGO LINIĘ OBRONY. W MYŚL § 30 PKT 1 ZARZĄDZENIA, PODCZAS PATROLOWANIA, POLICJANCI POWINNI BYĆ WIDOCZNI W REJONIE PEŁNIENIA SŁUŻBY O ILE NIE OKREŚLONO INNEJ TAKTYKI. NAKAZ TAKIEGO SPOSOBU PEŁNIENIA SŁUŻBY ZOSTAŁ ZAWARTY RÓWNIEŻ W ZAKRESIE ZADAŃ/OBOWIĄZKÓW KARTY. Z PROTOKOŁU ODPRAWY DO SŁUŻBY PATROLOWEJ W DNIU 26 SIERPNIA 2010 R. W GODZ. 20:00 - 4:00 NIE WYNIKA, ABY PROWADZĄCY ODPRAWĘ DO SŁUŻBY OKREŚLIŁ INNĄ TAKTYKĘ JEJ PEŁNIENIA. OBWINIONY, PRZEMIESZCZAJĄC SIĘ I PRZEBYWAJĄC W TRAKCIE PEŁNIONEJ SŁUŻBY W PRYWATNYM SAMOCHODZIE, W MIEJSCU NIEOŚWIETLONYM, NIE BYŁ WIDOCZNY, CZYM NARUSZYŁ OBOWIĄZUJĄCE W TYM ZAKRESIE PRZEPISY. ZGROMADZONY W TOKU POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO MATERIAŁ DOWODOWY POTWIERDZA FAKT NARUSZENIA DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ PRZEZ MŁ. ASP. M.CH., POPRZEZ NIEDOPEŁNIENIE OBOWIĄZKÓW SŁUŻBOWYCH W RAMACH PEŁNIONEJ SŁUŻBY PATROLOWEJ (DRUGI Z ZARZUCANYCH CZYNÓW). WBREW CIĄŻĄCEMU NA NIM OBOWIĄZKOWI, NIE POWIADOMIŁ DYŻURNEGO KPP W GARWOLINIE O INTERWENCJI PODJĘTEJ POZA WYZNACZONYM W PLANIE DYSLOKACJI SŁUŻBY REJONEM SŁUŻBOWYM. OBOWIĄZEK POWIADOMIENIA DYŻURNEGO O UZYSKANEJ INFORMACJI O PRZESTĘPSTWIE LUB WYKROCZENIU ZOSTAŁ NAŁOŻONY NA POLICJANTÓW W ZARZĄDZENIU - § 35 UST. 1 OKREŚLA, ŻE W RAZIE OTRZYMANIA INFORMACJI O PRZESTĘPSTWIE LUB WYKROCZENIU W REJONIE PEŁNIENIA SŁUŻBY, POLICJANCI MELDUJĄ O TYM FAKCIE DYŻURNEMU JEDNOSTKI POLICJI, A NASTĘPNIE BEZZWŁOCZNIE UDAJĄ SIĘ NA MIEJSCE WYDARZENIA. OBOWIĄZEK WYKONANIA PRZEDMIOTOWEJ CZYNNOŚCI ZOSTAŁ WSKAZANY TEŻ W ZAKRESIE ZADAŃ/OBOWIĄZKÓW KARTY OPISU STANOWISKA PRACY MŁ. ASP. M.CH. ORGAN WSKAZAŁ, IŻ POLICJANCI POSTĄPILI PRAWIDŁOWO, PODEJMUJĄC INTERWENCJĘ NA SKUTEK USŁYSZANEGO ODGŁOSU WYSTRZAŁU; NIE MAJĄC JEDNAK ROZEZNANIA, CO DO CHARAKTERU ZDARZENIA, KTÓREMU TOWARZYSZYŁ HUK PRZYPOMINAJĄCY WYSTRZAŁ, OBOWIĄZKIEM OBWINIONEGO JAKO DOWÓDCY PATROLU BYŁO POWIADOMIENIE LUB ZLECENIE PODLEGŁEJ POLICJANTCE POWIADOMIENIA DYŻURNEGO JEDNOSTKI O ZDARZENIU I MIEJSCU PODJĘCIA INTERWENCJI, CELEM ZAPEWNIENIA SOBIE EWENTUALNEGO WSPARCIA Z JEGO STRONY JAK TEŻ INNYCH POLICJANTÓW PEŁNIĄCYCH SŁUŻBĘ, A TYM SAMYM ZACHOWANIA ELEMENTARNYCH ŚRODKÓW BEZPIECZEŃSTWA PODCZAS ROZPOCZĘTEJ INTERWENCJI. PODAŁ, ŻE POWIADOMIENIE DROGĄ RADIOWĄ DYŻURNEGO JEDNOSTKI O ZAMIARZE PODJĘCIA INTERWENCJI NIE JEST PROCEDURĄ DŁUGOTRWAŁĄ, KTÓRA OPÓŹNIŁABY ZNACZNIE CZAS REAKCJI POLICJANTÓW NA TEGO RODZAJU ZAISTNIAŁE ZDARZENIE. ROZPATRUJĄC KWESTIĘ POPEŁNIENIA PRZEZ POLICJANTA PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO ZARZUCANEGO MU W TRZECIM Z ZARZUTÓW STWIERDZIŁ, ŻE MŁ. ASP. M.CH. W SPOSÓB CAŁKOWICIE DOWOLNY PODJĄŁ DECYZJĘ O ZMIANIE CZASU ODBYCIA PRZERWY W SŁUŻBIE, KTÓRĄ ODPRAWIAJĄCY OKREŚLIŁ NA GODZ. 23:50 - 0:20. ZGODNIE Z PRZEPISEM § 34 UST. 1 ZARZĄDZENIA, DOWÓDCA PATROLU ZWRACA SIĘ DO DYŻURNEGO JEDNOSTKI POLICJI LUB INNEJ UPRAWNIONEJ OSOBY O WYRAŻENIE ZGODY NA PRZERWĘ W SŁUŻBIE ORAZ INFORMUJE O ROZPOCZĘCIU I ZAKOŃCZENIU PRZERWY. ŻADNA Z NAKAZANYCH CZYNNOŚCI, ZAWARTYCH W PRZYWOŁANYM PRZEPISIE, NIE ZOSTAŁA PRZEZ OBWINIONEGO WYKONANA. POPEŁNIENIE PRZEZ OBWINIONEGO PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO OKREŚLONEGO W TYM ZARZUCIE POTWIERDZIŁA PRZESŁUCHANA W CHARAKTERZE ŚWIADKA POST. M.P. ORAZ ZAPIS W NOTATNIKU SŁUŻBOWYM OBWINIONEGO GDZIE WIDNIEJE WPIS O ODBYCIU PRZERWY W SŁUŻBIE W GODZ. 1:00 – 1:30. NALEŻY TEŻ ZAUWAŻYĆ, ŻE NIE ZAISTNIAŁA ŻADNA UZASADNIONA PRZESŁANKA, ABY ZMIENIĆ CZAS PRZERWY W SŁUŻBIE TEGO PATROLU. W OCENIE ORGANU ODWOŁAWCZEGO, ANALIZA MATERIAŁU DOWODOWEGO, ZEBRANEGO W POSTĘPOWANIU DYSCYPLINARNYM NIE POTWIERDZA, ABY PRZEDMIOTOWE POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE PROWADZONE BYŁO W SPOSÓB SUBIEKTYWNY POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE WYJAŚNIEŃ OBWINIONEGO ORAZ ZŁOŻONYCH PRZEZ NIEGO WNIOSKÓW DOWODOWYCH. OBWINIONY, PODCZAS CZYNNOŚCI ZAPOZNANIA SIĘ Z AKTAMI POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO, ZŁOŻYŁ WNIOSEK O DOŁĄCZENIE DO NICH MAPY MIASTA GARWOLIN Z LOKALIZACJĄ PARKU 550-LECIA ORAZ MAPY ZNAJDUJĄCEJ SIĘ W CEDULE SEKTORA NR I. MAPY TE ZOSTAŁY DOŁĄCZONE PRZEZ RZECZNIKA DYSCYPLINARNEGO DO MATERIAŁÓW AKT POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO. INNYCH WNIOSKÓW DOWODOWYCH OBWINIONY NIE SKŁADAŁ. ORGAN WSKAZAŁ, IŻ ZGODNIE Z ART. 134 H UST. 1 USTAWY O POLICJI WYMIERZONA KARA DYSCYPLINARNA POWINNA BYĆ WSPÓŁMIERNA DO POPEŁNIONEGO PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO, W SZCZEGÓLNOŚCI POWINNA UWZGLĘDNIAĆ OKOLICZNOŚCI POPEŁNIENIA PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO, JEGO SKUTKI, W TYM NASTĘPSTWA DLA SŁUŻBY, RODZAJ I STOPIEŃ NARUSZENIA CIĄŻĄCYCH NA OBWINIONYM OBOWIĄZKÓW, POBUDKI DZIAŁANIA, ZACHOWANIE OBWINIONEGO PRZED POPEŁNIENIEM PRZEWINIENIA I PO JEGO POPEŁNIENIU ORAZ DOTYCHCZASOWY PRZEBIEG SŁUŻBY. MŁ. ASP. M.CH. ZOSTAŁ WYZNACZONY DO PEŁNIENIA SŁUŻBY JAKO DOWÓDCA PATROLU. PONOSIŁ ODPOWIEDZIALNOŚĆ ZA PODEJMOWANE CZYNNOŚCI SŁUŻBOWE ORAZ PRAWIDŁOWOŚĆ ICH WYKONANIA. RODZAJ I STOPIEŃ NARUSZENIA CIĄŻĄCYCH NA OBWINIONYM OBOWIĄZKÓW BYŁ ZATEM ZNACZNY. NA ZAOSTRZENIE WYMIARU KARY MA WPŁYW DZIAŁANIE W OBECNOŚCI PODWŁADNEGO, WSPÓLNIE Z NIM LUB NA JEGO SZKODĘ (ART. 134 H UST. 2 PKT 4 USTAWY O POLICJI). MŁ. ASP. M.CH. PEŁNIŁ SŁUŻBĘ RAZEM Z POST. M.P. Z RACJI PEŁNIENIA FUNKCJI DOWÓDCY PATROLU, OBWINIONY NA CZAS PEŁNIENIA TEJ SŁUŻBY, BYŁ PRZEŁOŻONYM POST. M.P., KTÓRA JEST POLICJANTKĄ W SŁUŻBIE PRZYGOTOWAWCZEJ I NIE POSIADA JESZCZE NALEŻYTEGO DOŚWIADCZENIA ZAWODOWEGO ORAZ DOSTATECZNYCH UMIEJĘTNOŚCI ZAWODOWYCH. W KONSEKWENCJI SPOSÓB W JAKI PEŁNIŁA SŁUŻBĘ RAZEM Z OBWINIONYM, MOŻE DOPROWADZIĆ U NIEJ DO POWSTANIA I UTRWALENIA SIĘ NEGATYWNYCH ZACHOWAŃ W SPOSOBIE PEŁNIENIA SŁUŻBY ORAZ OBNIŻENIA DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ. BIORĄC POD UWAGĘ PRZESŁANKI WPŁYWAJĄCE NA ZŁAGODZENIE WYMIARU KARY ORGAN UWZGLĘDNIŁ, ŻE MŁ. ASP. M.CH. NIE BYŁ DO CHWILI OBECNEJ KARANY DYSCYPLINARNIE. PO POPEŁNIENIU PRZEDMIOTOWYCH PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH W TOKU PEŁNIONEJ SŁUŻBY DWUKROTNIE DOKONAŁ ZATRZYMAŃ SPRAWCÓW PRZESTĘPSTW PRZEWIDZIANYCH W USTAWIE O PRZECIWDZIAŁANIU NARKOMANII ORAZ DOKONAŁ ZATRZYMANIA SPRAWCÓW NISZCZENIA MIENIA. W MYŚL ART. 134 G USTAWY O POLICJI, ZA POPEŁNIONE PRZEWINIENIE DYSCYPLINARNE MOŻNA WYMIERZYĆ TYLKO JEDNĄ KARĘ DYSCYPLINARNĄ A ZA POPEŁNIENIE KILKU PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH MOŻNA WYMIERZYĆ JEDNĄ KARĘ DYSCYPLINARNĄ ODPOWIEDNIO SUROWSZĄ. BADAJĄC ZASADNOŚĆ WYMIERZENIA KARY DYSCYPLINARNEJ WYŻSZY PRZEŁOŻONY DYSCYPLINARNY UZNAŁ, ŻE OSTRZEŻENIE O NIEPEŁNEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY NA ZAJMOWANYM STANOWISKU JEST KARĄ WSPÓŁMIERNĄ DO POPEŁNIONYCH PRZEZ MŁ. ASP. M.CH. PRZEWINIEŃ. STWIERDZIŁ, ŻE ZGODNIE Z ART. 134 A USTAWY O POLICJI, KARA OSTRZEŻENIA O NIEPEŁNEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY NA ZAJMOWANYM STANOWISKU OZNACZA WYTKNIĘCIE UKARANEMU PRZEZ PRZEŁOŻONEGO DYSCYPLINARNEGO NIEWŁAŚCIWEGO POSTĘPOWANIA I UPRZEDZENIA GO, ŻE JEŻELI PONOWNIE POPEŁNI PRZEWINIENIE DYSCYPLINARNE, MOŻE ZOSTAĆ WYZNACZONY NA NIŻSZE STANOWISKO SŁUŻBOWE W TRYBIE DYSCYPLINARNYM LUB UKARANY SUROWSZĄ KARĄ DYSCYPLINARNĄ. CHARAKTER PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH POLEGAJĄCYCH NA ZLEKCEWAŻENIU PRZEPISÓW OKREŚLAJĄCYCH SPOSÓB PEŁNIENIA SŁUŻBY PATROLOWEJ I W KONSEKWENCJI ZANIECHANIU CZYNNOŚCI SŁUŻBOWYCH - Z JEDNEJ STRONY ORAZ ZAANGAŻOWANIE W SŁUŻBIE PO POPEŁNIENIU PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH, DOTYCHCZASOWY NIENAGANNY PRZEBIEG SŁUŻBY - Z DRUGIEJ STRONY, POZWALA NA UZNANIE WYMIERZONEJ KARY ZA WSPÓŁMIERNĄ DO POPEŁNIONYCH PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH I STOPNIA ZAWINIENIA. POWYŻSZE ORZECZENIE DYSCYPLINARNE STAŁO SIĘ PRZEDMIOTEM SKARGI M.CH. DO WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE. SKARŻĄCY WNIÓSŁ O UCHYLENIE ZASKARŻONEGO ORZECZENIA, PONOWNE OBIEKTYWNE ROZPATRZENIE SPRAWY I UNIEWINNIENIE GO Z PIERWSZEGO ZARZUTU, GDYŻ NIE POLEGA ON NA PRAWDZIE. W UZASADNIENIU SKARGI SKARŻĄCY STWIERDZIŁ, ŻE W ZARZUCIE TYM JEDYNIE PRAWDZIWE JEST USTALENIE, ŻE KORZYSTAŁ ON ZE SWOJEGO PRYWATNEGO SAMOCHODU CO PODYKTOWANE BYŁO DBAŁOŚCIĄ O ZDROWIE WŁASNE, JAK I MŁODSZEJ POLICJANTKI Z PATROLU. W CZASIE SŁUŻBY PANOWAŁY BOWIEM ZŁE WARUNKI ATMOSFERYCZNE (PADAŁ OBFITY DESZCZ). NIE JEST NATOMIAST PRAWDĄ, ABY ON, JAK TEŻ POST. M.P. SPALI W SAMOCHODZIE. SKARŻĄCY PODNOSI, IŻ ZOSTAŁ UZNANY WINNYM TEGO ZARZUTU W OPARCIU O ZEZNANIA JEDNEGO ŚWIADKA MŁ. ASP. D.G., KTÓRE SĄ KONTROWERSYJNE I NIEPRAWDZIWE. ZDANIEM SKARŻĄCEGO, W POSTĘPOWANIU DYSCYPLINARNYM NIE WYKAZANO JEDNOZNACZNIE, ŻE MIEJSCE W KTÓRYM ZNAJDOWAŁ SIĘ W CZASIE KONTROLI DOKONANEJ PRZEZ MŁ. ASP. D.G. ZNAJDOWAŁO SIĘ POZA WYZNACZONYM DO SŁUŻBY MIEJSCEM ZAGROŻONYM NR 1 (PARK 550-LECIA). PONADTO POLICJANT TEN NIE BYŁ WYZNACZONY DO PRZEPROWADZENIA KONTROLI JAKO KONTROLNY JEDNOSTKI I W CZASIE KONTROLI BYŁ BEZ UMUNDUROWANIA SŁUŻBOWEGO. SKARŻĄCY PRZYZNAJE SIĘ, ŻE PODJĄŁ INTERWENCJĘ POZA REJONEM SŁUŻBY BEZ UPRZEDNIEGO POWIADOMIENIA DYŻURNEGO JEDNOSTKI (DRUGI Z ZARZUCANYCH CZYNÓW), LECZ JEGO ZDANIEM ZAPEWNIŁ SOBIE EWENTUALNE WSPARCIE, PONIEWAŻ PEŁNIŁ SŁUŻBĘ W PATROLU DWUOSOBOWYM. PRZYZNAJE SIĘ TEŻ DO POPEŁNIENIA TRZECIEGO Z ZARZUCANYCH MU PRZEWINIEŃ, LECZ UWAŻA, ŻE NIE BYŁO TO ZNACZĄCE NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ. PODAJE, ŻE WCZEŚNIEJ WIELOKROTNIE SAMOWOLNIE DOKONYWAŁ ZMIANY CZASU PRZERW BEZ POWIADOMIENIA DYŻURNEGO. W ODPOWIEDZI NA SKARGĘ ORGAN WNIÓSŁ O JEJ ODDALENIE PODTRZYMUJĄC STANOWISKO WYRAŻONE W ZASKARŻONYM ORZECZENIU. W UZASADNIENIU WYROKU ODDALAJĄCEGO SKARGĘ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W WARSZAWIE POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 132 UST. 1, 2 I 3 USTAWY O POLICJI ORAZ § 29 UST. 2 I § 30 UST. 1 ZARZĄDZENIA NR 768 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI Z DNIA 14 SIERPNIA 2007 R. W SPRAWIE FORM I METOD WYKONYWANIA ZADAŃ PRZEZ POLICJANTÓW PEŁNIĄCYCH SŁUŻBĘ PATROLOWĄ ORAZ KOORDYNACJI DZIAŁAŃ O CHARAKTERZE PREWENCYJNYM. WSKAZAŁ, IŻ SKARŻĄCY NIE KWESTIONOWAŁ OBOWIĄZKÓW NAŁOŻONYCH WSKAZANYMI ZARZĄDZENIAMI. W OCENIE SĄDU W PRZEDMIOTOWEJ SPRAWIE ORGANY OBU INSTANCJI MIAŁY PODSTAWY UZNAĆ, IŻ SKARŻĄCY DOPUŚCIŁ SIĘ POPEŁNIENIA ZARZUCANYCH MU PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH STANOWIĄCYCH NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ, W TYM TAKŻE PRZYJĘTEGO W CZYNIE OPISANYM W PUNKCIE PIERWSZYM – SPANIA NA SŁUŻBIE. ZDANIEM SĄDU POPEŁNIENIE TEGO PRZEWINIENIA ZOSTAŁO UDOWODNIONE I UZASADNIONE W SPOSÓB NIEPOZWALAJĄCY NA JEGO ZAKWESTIONOWANIE. BRAK JEST JAKICHKOLWIEK PODSTAW DO PODWAŻENIA USTALEŃ DOKONANYCH W TYM ZAKRESIE PRZEZ ORGAN NA PODSTAWIE ZEZNAŃ PRZESŁUCHANEGO W CHARAKTERZE ŚWIADKA MŁ. ASP. D.G., NOTATKI SŁUŻBOWEJ SPORZĄDZONYCH NA OKOLICZNOŚĆ PRZEPROWADZONEJ PRZEZ NIEGO KONTROLI, ZAPISU W KSIĄŻCE KONTROLI DOKONANEGO PRZEZ ŚWIADKA WPISU DO NOTATNIKA SŁUŻBOWEGO OBWINIONEGO. ZASADNIE ORGAN PODNOSI, IŻ JEŚLI WPIS ODNOŚNIE SPANIA NA SŁUŻBIE NIE POLEGAŁ NA PRAWDZIE, SKARŻĄCY MIAŁ MOŻLIWOŚĆ POWIADOMIENIA PRZEŁOŻONYCH O POMÓWIENIU ZE STRONY KONTROLUJĄCEGO. Z ZEZNAŃ ŚWIADKA D.G. WYNIKA, IŻ STWIERDZIŁ ON PODCZAS KONTROLI, ŻE POLICJANCI SPALI W SAMOCHODZIE, KTÓRY ZNAJDOWAŁ SIĘ POZA SEKTOREM WYZNACZONYM DO SŁUŻBY. ŚWIADEK TEN DOKONYWAŁ KONTROLI W RAMACH SPRAWOWANEGO NADZORU PRACY ZESPOŁU PATROLOWO-INTERWENCYJNEGO. W OCENIE SĄDU, ORGANY POLICJI DOPEŁNIŁY OBOWIĄZKU USTALENIA PRAWDY OBIEKTYWNEJ, GROMADZĄC I BADAJĄC W SPOSÓB WYCZERPUJĄCY CAŁY MATERIAŁ DOWODOWY. NIE MOŻNA ZGODZIĆ SIĘ Z TWIERDZENIEM SKARŻĄCEGO, ŻE PRZEDMIOTOWE POSTĘPOWANIE DYSCYPLINARNE PROWADZONE BYŁO W SPOSÓB SUBIEKTYWNY POPRZEZ NIEUWZGLĘDNIENIE JEGO WYJAŚNIEŃ I ZŁOŻONYCH WNIOSKÓW DOWODOWYCH. SKARŻĄCY PODCZAS ZAPOZNAWANIA Z AKTAMI POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO ZŁOŻYŁ WNIOSEK O UZUPEŁNIENIE MATERIAŁU DOWODOWEGO I ZAŁĄCZENIE DO NIEGO MAPY MIASTA GARWOLIN Z LOKALIZACJĄ PARKU 550-LECIA ORAZ MAPĄ ZNAJDUJĄCEJ SIĘ W CEDULE SEKTORA NR 1. MAPY TE ZOSTAŁY DOŁĄCZONE PRZEZ RZECZNIKA DYSCYPLINARNEGO DO MATERIAŁÓW AKT POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO. INNYCH WNIOSKÓW DOWODOWYCH SKARŻĄCY NIE SKŁADAŁ. NALEŻY ZGODZIĆ SIĘ Z ORGANEM, IŻ WYMIERZONA KARA DYSCYPLINARNA OSTRZEŻENIA O NIEPEŁNEJ PRZYDATNOŚCI DO SŁUŻBY NA ZAJMOWANYM STANOWISKU JEST WSPÓŁMIERNA DO POPEŁNIONYCH PRZEWINIEŃ I STOPNIA ZAWINIENIA. POZOSTAJE ONA W KATALOGU KAR OKREŚLONYCH W ART. 134 UST. 1 USTAWY O POLICJI W POZYCJI 3 NA 6 WSKAZANYCH TAM KAR DYSCYPLINARNYCH. PRZY JEJ ORZEKANIU UWZGLĘDNIONO OKOLICZNOŚCI POPEŁNIENIA PRZEWINIEŃ DYSCYPLINARNYCH, ICH NASTĘPSTWA DLA SŁUŻBY, RODZAJE I STOPNIE CIĄŻĄCYCH NA SKARŻĄCYM JAKO DOWÓDCY PATROLU OBOWIĄZKÓW, ZACHOWANIE OBWINIONEGO PRZED POPEŁNIENIEM PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO I PO JEGO POPEŁNIENIU ORAZ DOTYCHCZASOWY PRZEBIEG SŁUŻBY I NIEKARALNOŚĆ. TAKŻE I W TYM PRZEDMIOCIE (WYMIARU KARY) PRZYTOCZONĄ ARGUMENTACJĘ ORGANU ODWOŁAWCZEGO SĄD PODZIELIŁ. OD POWYŻSZEGO WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO W WARSZAWIE M.CH. WNIÓSŁ SKARGĘ KASACYJNĄ, ZARZUCAJĄC MU NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, CO MIAŁO ISTOTNY WPŁYW NA WYNIK SPRAWY, TJ:. 1. ART. 3 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), DALEJ P.P.S.A., POPRZEZ NIEZBADANIE PRAWIDŁOWOŚCI PRZEPROWADZENIA POSTĘPOWANIA DYSCYPLINARNEGO W KONTEKŚCIE USTALENIA, CZY NA PODSTAWIE PRZEPISÓW PRAWA I ZINDYWIDUALIZOWANYCH PRZESŁANEK DOPUSZCZALNE BYŁO WYDANIE ORZECZENIA UZNANIOWEGO I CZY PRZY JEGO WYDANIU ORGAN NIE PRZEKROCZYŁ GRANIC SWOBODNEGO UZNANIA I CZY WYDANE ORZECZENIE NIE NOSI CECH DOWOLNOŚCI; 2. ART. 106 § 3 P.P.S.A. POPRZEZ ZANIECHANIE PRZEPROWADZENIA UZUPEŁNIAJĄCEGO POSTĘPOWANIA DOWODOWEGO W SYTUACJI, GDY SKARŻĄCY NIE BYŁ REPREZENTOWANY PRZEZ FACHOWEGO PEŁNOMOCNIKA, W POSTACI ZWRÓCENIA SIĘ DO ORGANU O NADESŁANIE DOKUMENTU W POSTACI PISEMNEGO WYZNACZENIA D.G. DO PEŁNIENIA NADZORU NAD PATROLEM SKARŻĄCEGO W DNIU 26/27 SIERPNIA 2010 R.; 3. ART. 3 § 1 P.P.S.A. W ZW. Z ART. 7 UST. 1 PKT 2 USTAWY O POLICJI W ZWIĄZKU Z ZARZĄDZENIEM NR 768 KOMENDANTA GŁÓWNEGO POLICJI POPRZEZ NIEUSTALENIE, ŻE D.G. NIE BYŁ UPRAWNIONY DO KONTROLI SKARŻĄCEGO, CO BEZSPRZECZNIE WYNIKA Z ANALIZY W/W PRZEPISÓW, 4. ART. 141 § 4 P.P.S.A. USTAWY POPRZEZ SPORZĄDZENIE LAKONICZNEGO UZASADNIENIA WYROKU, UNIEMOŻLIWIAJĄCEGO MERYTORYCZNĄ POLEMIKĘ Z JEGO TREŚCIĄ I WŁAŚCIWĄ KONTROLĘ INSTANCYJNĄ, 5. NARUSZENIE PRZEPISÓW POSTĘPOWANIA, A MIANOWICIE OBRAZĘ ART. 137 § 4 P.P.S.A. WOBEC FAKTU UMIESZCZENIA POD SENTENCJĄ WYROKU DWÓCH ZNAKÓW GRAFICZNYCH NIE DAJĄCYCH SIĘ ZAKWALIFIKOWAĆ JAKO PODPISY W ROZUMIENIU PRZEPISÓW PRAWA (TJ. ZARZUT NIEPODPISANIA WYROKU). SKARŻĄCY KASACYJNIE WNIÓSŁ O UCHYLENIE SKARŻONEGO WYROKU W CAŁOŚCI I PRZEKAZANIE SPRAWY DO PONOWNEGO ROZPOZNANIA SĄDOWI PIERWSZEJ INSTANCJI ORAZ PRZYZNANIE NA RZECZ ADW. K.B. KOSZTÓW POMOCY PRAWNEJ UDZIELONEJ Z URZĘDU. W OCENIE WNOSZĄCEGO SKARGĘ KASACYJNĄ, BADAJĄC LEGALNOŚĆ ZASKARŻONEJ DECYZJI, SĄD I INSTANCJI WINIEN BYŁ DOKONAĆ ANALIZY SPRAWY, BIORĄC POD UWAGĘ CAŁOKSZTAŁT OKOLICZNOŚCI TAKICH JAK DOTYCHCZASOWY PRZEBIEG SŁUŻBY, ZAANGAŻOWANIE, DOŚWIADCZENIE SKARŻĄCEGO, JAK I RÓWNIEŻ BRAK UPRAWNIEŃ D.G. DO DOKONANIA KONTROLI SŁUŻBY. BIORĄC POD UWAGĘ NIENAGANNE PEŁNIENIE DOTYCHCZASOWEJ SŁUŻBY PRZEZ SKARŻĄCEGO, JAK RÓWNIEŻ ZNIKOMY STOPIEŃ SPOŁECZNEJ SZKODLIWOŚCI CZYNU, ZASADNYM W JEGO OCENIE BYŁO ODSTĄPIENIE OD JEGO UKARANIA. W OCENIE STRONY WSA WINIEN BYŁ ZWRÓCIĆ SIĘ DO ORGANU CELEM NADESŁANIA DOKUMENTÓW W POSTACI PISEMNEGO WYZNACZENIA D.G. DO PEŁNIENIA NADZORU NAD PATROLEM SKARŻĄCEGO W DNIU 26/27 SIERPNIA 2010 R. JEŻELI D.G. NIE PEŁNIŁ W TYM DNIU SŁUŻBY TO NIE MIAŁ PRAWA KONTROLOWAĆ, MÓGŁ FAKT ZAUWAŻENIA ŚPIĄCYCH POLICJANTÓW ZGŁOSIĆ JAKO CYWIL. POLICJANTEM JEST SIĘ BOWIEM JEDYNIE PODCZAS PEŁNIENIA OBOWIĄZKÓW SŁUŻBOWYCH. PO CYWILNEMU KONTROLNY MOŻE WYSTĘPOWAĆ TYLKO ZA WYRAŹNYM ZEZWOLENIEM PRZEŁOŻONYCH. JEŚLI PRZEPISY JEDNOZNACZNIE NIE ZEZWALAJĄ NA KONTROLOWANIE POLICJANTÓW PO CYWILNEMU, TO NIE MOŻNA TEGO ROBIĆ. W OCENIE STRONY D.G. NIE BYŁ POLICJANTEM WYZNACZONYM DO NADZORU SŁUŻBY. SKARŻĄCY KASACYJNIE POWOŁAŁ BRZMIENIE ART. 7 UST. 1 PKT 2 USTAWY O POLICJI, § 6 ZARZĄDZENIA I POSTANOWIENIA REGULAMINU KOMENDY POWIATOWEJ POLICJI W GARWOLINIE. PONADTO POWOŁAŁ § 22, 26 I 39 ZARZĄDZENIA. W OCENIE SKARŻĄCEGO KASACYJNIE UZASADNIENIE WSA W WARSZAWIE STANOWI TYLKO POWTÓRZENIE ARGUMENTÓW PRZYTOCZONYCH PRZEZ KOMENDANTA BEZ RZECZOWEJ ANALIZY PRAWNEJ PRZYTOCZONYCH W SPRAWIE DOWODÓW I STANOWISK STRON. PONADTO POD WYROKIEM ZNAJDUJĄ SIĘ TRZY ZNAKI GRAFICZNE, Z KTÓRYCH TYLKO JEDEN POZWALA ZIDENTYFIKOWAĆ JAKO AUTORA ZNAKU CZŁONKA SKŁADU ORZEKAJĄCEGO. TYM SAMYM POJAWIAJĄ SIĘ WĄTPLIWOŚCI CO DO AUTENTYCZNOŚCI WYROKU ORAZ TOŻSAMOŚCI OSÓB, KTÓRE WCHODZIŁY W SKŁAD SĄDU. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY ZWAŻYŁ, CO NASTĘPUJE: STOSOWNIE DO ART. 183 § 1 USTAWY Z DNIA 30 SIERPNIA 2002 R. – PRAWO O POSTĘPOWANIU PRZED SĄDAMI ADMINISTRACYJNYMI (DZ. U. NR 153, POZ. 1270 ZE ZM.), ZWANEJ DALEJ P.P.S.A., NACZELNY SAD ADMINISTRACYJNY ROZPOZNAJĄC SKARGĘ KASACYJNĄ, ZWIĄZANY JEST JEJ GRANICAMI. Z URZĘDU BIERZE POD ROZWAGĘ WYŁĄCZNIE NIEWAŻNOŚĆ POSTĘPOWANIA. W rozpatrywanej sprawie żadna z enumeratywnie wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zachodzi. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał zatem sprawę w granicach wyznaczonych zarzutami sformułowanymi przez skarżącego kasacyjnie. Orzekając w tym zakresie, uznał, że niniejsza skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Przedstawione w podstawach kasacyjnych zarzuty dotyczą głównie naruszenia prawa procesowego, obejmują jednak również zarzut naruszenia prawa materialnego. Z treści skargi kasacyjnej wynika, że zarzucane Sądowi I instancji naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. wnoszący skargę kasacyjną wiąże z twierdzeniem, że Sąd ten dokonał nieprawidłowej kontroli postępowania dyscyplinarnego, przeprowadzonego w stosunku do M.Ch. W jego ocenie sąd nie ustalił, czy na podstawie przepisów prawa i zindywidualizowanych przesłanek dopuszczalne było wydanie orzeczenia uznaniowego. Ponadto w ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd nie zbadał, czy przy wydaniu orzeczenia organ nie przekroczył granic swobodnego uznania i czy wydane orzeczenie nie nosi cech dowolności. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu zauważyć należy, że zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Nie są one przy tym uprawnione do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności w zakresie wyznaczonym przez w. w. przepis (postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2012 r. sygn. akt II GZ 593/11, LEX nr 1104185). W niniejszej sprawie zasadnie uznały organy obu instancji, że skarżący dopuścił się przewinień stanowiących naruszenie dyscypliny służbowej. Powyższy fakt organy prowadzące postępowanie udowodniły i uzasadniły w wyczerpujący sposób, co uwzględnił Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż Sąd I instancji nie miał podstaw do podważania ustaleń dokonanych w tym zakresie przez organ, o czym świadczy materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy. Tym samym nie jest zasadny podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut niezbadania przez Sąd dopuszczalności wydania przez organ orzeczenia uznaniowego. Wskazać należy, że artykuł 135 j ust. 1 ustawy o Policji, na podstawie którego wydane zostało orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w Garwolinie, uznające M.Ch. winnym zarzucanych przewinień i wymierzające mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, nie wyznacza organowi dyscyplinarnemu merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, co oznacza, że przepis ten wprowadza swobodną ocenę dowodów w tym zakresie, w związku z czym sądowa kontrola oceny dowodów oznacza jedynie sprawdzenie, czy dokonana już ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej lub logicznej bądź czy też nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2007 r. sygn. akt I OSK 994/06, LEX nr 344637). W niniejszej sprawie Sąd I instancji w sposób wnikliwy i wyczerpujący ocenił postępowanie organu dyscyplinarnego w powyższym zakresie. ZARZUT NARUSZENIA ART. 3 § 1 P.P.S.A. SKARŻĄCY POWIĄZAŁ Z NARUSZENIEM ART. 7 UST. 1 PKT 2 USTAWY POLICJI. ZGODNIE Z TYM PRZEPISEM KOMENDANT GŁÓWNY POLICJI OKREŚLA METODY I FORMY WYKONYWANIA ZADAŃ PRZEZ POSZCZEGÓLNE SŁUŻBY POLICYJNE, W ZAKRESIE NIEOBJĘTYM INNYMI PRZEPISAMI WYDANYMI NA PODSTAWIE USTAWY. NARUSZENIE POWYŻSZEGO PRZEPISU SKARŻĄCY KASACYJNIE UPATRUJE W NIEUSTALENIU PRZEZ SĄD I INSTANCJI FAKTU BRAKU POSIADANIA UPRAWNIEŃ PRZEZ KONTROLUJĄCEGO GO MŁ. ASP. D.G. W OKOLICZNOŚCIACH FAKTYCZNYCH NINIEJSZEJ SPRAWY, ZARZUT TEN UZNAĆ TRZEBA ZA CHYBIONY. W MYŚL BOWIEM ART. 132 UST. 1 USTAWY O POLICJI, POLICJANT ODPOWIADA DYSCYPLINARNIE ZA POPEŁNIENIE PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO POLEGAJĄCEGO NA NARUSZENIU DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ LUB NA NIEPRZESTRZEGANIU ZASAD ETYKI ZAWODOWEJ. SKARŻĄCEMU KASACYJNIE ZARZUCONO NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ, A ZATEM DZIAŁANIE OKREŚLONE W ART. 132 UST. 2 USTAWY O POLICJI. PRZEPIS TEN WYJAŚNIA, ŻE NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ STANOWI CZYN POLICJANTA POLEGAJĄCY NA ZAWINIONYM PRZEKROCZENIU UPRAWNIEŃ LUB NIEWYKONANIU OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z PRZEPISÓW PRAWA LUB ROZKAZÓW I POLECEŃ WYDANYCH PRZEZ PRZEŁOŻONYCH UPRAWNIONYCH NA PODSTAWIE PRZEPISÓW. POCIĄGNIĘCIE DO ODPOWIEDZIALNOŚCI DYSCYPLINARNEJ ORAZ RODZAJ ZASTOSOWANEJ KARY NALEŻY ROZWAŻAĆ Z UWZGLĘDNIENIEM ZADAŃ FUNKCJONARIUSZA POLICJI. WEDŁUG ART. 1 UST. 1 PKT 2 USTAWY Z DNIA 6 KWIETNIA 1990 R. O POLICJI (TEKST JEDN. DZ. U. Z 2002 R. NR 7, POZ. 58 ZE ZM.) DO PODSTAWOWYCH ZADAŃ POLICJI NALEŻY OCHRONA ŻYCIA I ZDROWIA LUDZI ORAZ MIENIA PRZED BEZPRAWNYMI ZAMACHAMI NARUSZAJĄCYMI TE DOBRA. PRZED PODJĘCIEM SŁUŻBY POLICJANT SKŁADA ŚLUBOWANIE WEDŁUG ROTY: "JA, OBYWATEL RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, ŚWIADOM PODEJMOWANYCH OBOWIĄZKÓW POLICJANTA, ŚLUBUJĘ: SŁUŻYĆ WIERNIE NARODOWI, CHRONIĆ USTANOWIONY KONSTYTUCJĄ RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ PORZĄDEK PRAWNY, STRZEC BEZPIECZEŃSTWA PAŃSTWA I JEGO OBYWATELI, NAWET Z NARAŻENIEM ŻYCIA. WYKONUJĄC POWIERZONE MI ZADANIA, ŚLUBUJĘ PILNIE PRZESTRZEGAĆ PRAWA, DOCHOWYWAĆ WIERNOŚCI KONSTYTUCYJNYM ORGANOM RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, PRZESTRZEGAĆ DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ ORAZ WYKONYWAĆ ROZKAZY I POLECENIA PRZEŁOŻONYCH. ŚLUBUJĘ STRZEC TAJEMNICY PAŃSTWOWEJ I SŁUŻBOWEJ, A TAKŻE HONORU, GODNOŚCI I DOBREGO IMIENIA SŁUŻBY ORAZ PRZESTRZEGAĆ ZASAD ETYKI ZAWODOWEJ" (ART. 58 UST. 1 POWOŁANEJ USTAWY O POLICJI). TAK OKREŚLONY W ROCIE ŚLUBOWANIA ZAKRES OBOWIĄZKÓW FUNKCJONARIUSZA POLICJI, JAKO FUNKCJONARIUSZA SŁUŻBY PUBLICZNEJ, WYMAGA SZCZEGÓLNEJ STARANNOŚCI W WYKONYWANIU ZADAŃ, KTÓRE MA ZAPEWNIĆ REALIZACJĘ ZADAŃ TEJ SŁUŻBY. JEDNĄ Z PODSTAWOWYCH GWARANCJI REALIZACJI TYCH OBOWIĄZKÓW JEST ODPOWIEDZIALNOŚĆ DYSCYPLINARNA POLICJANTÓW, KTÓRA OPARTA JEST NA REGUŁACH ZAOSTRZONYCH, WYNIKAJĄCYCH ZE SZCZEGÓLNEGO RODZAJU ZADAŃ: OCHRONY ZDROWIA I ŻYCIA LUDZI. PRZY WYKONYWANIU ZADAŃ OBOWIĄZUJE ZATEM NIE TYLKO DYSCYPLINA SŁUŻBOWA ALE I PRZESTRZEGANIE ZASAD ETYKI ZAWODOWEJ, DO KTÓRYCH TO WARTOŚCI NALEŻY ZALICZYĆ SZCZEGÓLNĄ STARANNOŚĆ W WYKONYWANIU OBOWIĄZKÓW (WYROK NSA Z DNIA 19 STYCZNIA 2007 R. SYGN. AKT I OSK 637/06, OPUBL. W CBOIS). W ART. 132 UST. 3 TEJ USTAWY USTAWODAWCA PRZYKŁADOWO WYMIENIŁ SPOSOBY ZAWINIONEGO DZIAŁANIA LUB ZANIECHANIA POLICJANTA ZAWIERAJĄCE SIĘ W OGÓLNYM SFORMUŁOWANIU "NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ". MIĘDZY INNYMI W PKT 2 OMAWIANEGO PRZEPISU ZAWARTO NORMĘ, ŻE NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ JEST W SZCZEGÓLNOŚCI ZANIECHANIE CZYNNOŚCI SŁUŻBOWEJ ALBO WYKONANIE JEJ W SPOSÓB NIEPRAWIDŁOWY. DO OBOWIĄZKÓW SKARŻĄCEGO KASACYJNIE JAKO FUNKCJONARIUSZA POLICJI PEŁNIĄCEGO SŁUŻBĘ JAKO DOWÓDCA PATROLU PIESZEGO W I SEKTORZE SŁUŻBOWYM KOMENDY POWIATOWEJ POLICJI W GARWOLINIE NALEŻAŁO PEŁNIENIE SŁUŻBY W NOCY Z 26 NA 27 SIERPNIA 2010 R. I PRZEBYWANIE W TYM CZASIE W WYZNACZONYCH MIEJSCACH ZAGROŻONYCH. NIE MIAŁ ON PRAWA ZARÓWNO SAMOWOLNIE ZMIENIAĆ WYZNACZONYCH GODZIN PRZERWY DLA PATROLU BEZ POINFORMOWANIA O TYM DYŻURNEGO KPP ANI TYM BARDZIEJ SPAĆ W GODZINACH SŁUŻBY W PRYWATNYM SAMOCHODZIE W TOWARZYSTWIE PODLEGŁEGO MU FUNKCJONARIUSZA. WOBEC DOKONANYCH PRZEZ SKARŻĄCEGO KASACYJNIE NARUSZEŃ W PEŁNIENIU SŁUŻBY, STANOWIĄCYCH NIEWĄTPLIWIE NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ, KTÓRY POTWIERDZA ZGROMADZONY W SPRAWIE MATERIAŁ DOWODOWY (NOTATNIKI SŁUŻBOWE POLICJANTÓW PO PRZEPROWADZONEJ KONTROLI, KSIĄŻKA KONTROLI, NOTATKA SŁUŻBOWA PRZEDSTAWIONA KOMENDANTOWI POWIATOWEMU W GARWOLINIE, PROTOKÓŁ PRZESŁUCHAŃ W CHARAKTERZE ŚWIADKÓW) OCZYWISTE JEST, ŻE POSTĘPUJĄC W W. W. OPISANY SPOSÓB M.CH. JEDNOCZEŚNIE NIE WYKONYWAŁ OBOWIĄZKÓW WYNIKAJĄCYCH Z ROZKAZÓW I POLECEŃ PRZEŁOŻONYCH. STANOWI TO NARUSZENIE DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ OKREŚLONEJ W ART. 132 UST. 2 USTAWY O POLICJI. NIE MA ZATEM W OPISANEJ SYTUACJI ZNACZENIA FAKT POSIADANIA CZY TEŻ NIEPOSIADANIA UPRAWNIEŃ DO SPRAWOWANIA NADZORU NAD MŁ. ASP. M.CH. PRZEZ MŁ. ASP. D.G., SKORO SKARŻĄCY FAKTYCZNIE DOPUŚCIŁ SIĘ WSKAZANYCH NADUŻYĆ. TYM SAMYM SĄD I INSTANCJI NIE MIAŁ PODSTAW DO KWESTIONOWANIA DOKONANEJ ZASKARŻONYM ORZECZENIEM OCENY PRAWNEJ USTALONYCH DZIAŁAŃ I ZANIECHAŃ SKARŻĄCEGO. WOBEC POWYŻSZEGO NIE ZASŁUGUJE RÓWNIEŻ NA UWZGLĘDNIENIE ZARZUT NARUSZENIA PRZEZ SĄD ART. 106 § 3 P.P.S.A., ZGODNIE Z KTÓRYM SĄD MOŻE Z URZĘDU LUB NA WNIOSEK STRON PRZEPROWADZIĆ DOWODY UZUPEŁNIAJĄCE Z DOKUMENTÓW, JEŻELI JEST TO NIEZBĘDNE DO WYJAŚNIENIA ISTOTNYCH WĄTPLIWOŚCI I NIE SPOWODUJE NADMIERNEGO PRZEDŁUŻENIA POSTĘPOWANIA W SPRAWIE. DOPUSZCZENIE NOWEGO DOWODU JEST UPRAWNIENIEM, A NIE OBOWIĄZKIEM SĄDU. NAWET W SYTUACJI, GDYBY DOWÓD TAKI BYŁ OFEROWANY PRZEZ STRONĘ W POSTĘPOWANI SĄDOWOADMINISTRACYJNYM, TO JEGO NIEPRZEPROWADZENIE PRZEZ SĄD, NIE MOGŁOBY BYĆ JEDNOZNACZNIE OCENIANE JAKO NARUSZENIE PRAWA PROCESOWEGO I TO NARUSZENIE ISTOTNE, MAJĄCE WPŁYW NA WYNIK SPRAWY (WYROK NSA Z DNIA 15 CZERWCA 2011 R., SYGN. AKT II OSK 1079/10, LEX NR 863895). W OCENIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO DLA ROZSTRZYGNIĘCIA NINIEJSZEJ SPRAWY NIE BYŁ KONIECZNY DOKUMENT W POSTACI PISEMNEGO WYZNACZENIA D.G. DO PEŁNIENIA NADZORU NAD PATROLEM SKARŻĄCEGO W NOCY Z 26 NA 27 SIERPNIA 2010 R. A ZWRÓCENIE SIĘ PRZEZ SĄD I INSTANCJI O JEGO NADESŁANIE SPOWODOWAŁOBY NADMIERNE I NIEUZASADNIONE JEJ PRZEDŁUŻENIE. PONADTO WSKAZAĆ NALEŻY, IŻ SĄD NIE ROZPOZNAJE SPRAWY DYSCYPLINARNEJ, A KONTROLUJE ZGODNOŚĆ Z PRAWEM PRZEPROWADZONEGO POSTĘPOWANIA I WYDANEGO ORZECZENIA DYSCYPLINARNEGO. ZATEM FAKT BRAKU POSIADANIA UPRAWNIEŃ PRZEZ POLICJANTA SPRAWUJĄCEGO NADZÓR POWINIEN BYŁ ZOSTAĆ ZAKWESTIONOWANY PRZEZ SKARŻĄCEGO KASACYJNIE WE WCZEŚNIEJSZYM POSTĘPOWANIU DYSCYPLINARNYM, CO NIE MIAŁO W ROZPATRYWANEJ SPRAWIE MIEJSCA. REASUMUJĄC STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE W ZASKARŻONYM WYROKU SĄD DOKONAŁ W PEŁNI PRAWIDŁOWEJ WYKŁADNI ZASTOSOWANIE ODPOWIEDZIALNOŚCI DYSCYPLINARNEJ I WYBORU KARY DYSCYPLINARNEJ DO CIĘŻARU NARUSZONEJ DYSCYPLINY SŁUŻBOWEJ. W ŚWIETLE ZGROMADZONEGO MATERIAŁU DOWODOWEGO NIE MOŻNA KWESTIONOWAĆ SPEŁNIENIA PRZESŁANKI PRZEWINIENIA DYSCYPLINARNEGO. WYMIERZONA KARA NIE JEST KARĄ NAJSUROWSZĄ SPOŚRÓD WYMIENIONYCH W ART. 134 USTAWY O POLICJI, JEST KARĄ WSPÓŁMIERNĄ DO POPEŁNIONYCH PRZEZ SKARŻĄCEGO KASACYJNIE PRZEWINIEŃ. SĄD NIE NARUSZYŁ RÓWNIEŻ PRZEPISU ART. 141 § 4 P.P.S.A., ZGODNIE Z KTÓRYM UZASADNIENIE WYROKU POWINNO ZAWIERAĆ ZWIĘZŁE PRZEDSTAWIENIE STANU SPRAWY, ZARZUTÓW PODNIESIONYCH W SKARDZE, STANOWISK POZOSTAŁYCH STRON, PODSTAWĘ PRAWNĄ ROZSTRZYGNIĘCIA ORAZ JEJ WYJAŚNIENIE. JEŻELI W WYNIKU UWZGLĘDNIENIA SKARGI SPRAWA MA BYĆ PONOWNIE ROZPATRZONA PRZEZ ORGAN ADMINISTRACJI, UZASADNIENIE POWINNO PONADTO ZAWIERAĆ WSKAZANIA CO DO DALSZEGO POSTĘPOWANIA. UZASADNIENIE ZASKARŻONEGO W NINIEJSZEJ SPRAWIE WYROKU SĄDU I INSTANCJI SPEŁNIA POWYŻSZE WYMOGI I ZAWIERA WSZYSTKIE WYMAGANE PRAWEM ELEMENTY. ODNOSZĄC SIĘ NATOMIAST DO ZARZUTU NARUSZENIA PRZEZ SĄD ART. 137 § 4 P.P.S.A. STWIERDZIĆ NALEŻY, ŻE RÓWNIEŻ JEST ON NIEUZASADNIONY. SKARŻĄCY KASACYJNIE ZARZUCIŁ WYROKOWI Z 31 MAJA 2011 R., ŻE ZOSTAŁ OPATRZONY ZNAKAMI GRAFICZNYMI, Z KTÓRYCH TYLKO JEDEN MOŻE ZOSTAĆ UZNANY ZA PODPIS W ZNACZENIU PRAWNYM. JEGO ZDANIEM POJAWIAJĄ SIĘ WĄTPLIWOŚCI CO DO JEGO AUTENTYCZNOŚCI ORAZ TOŻSAMOŚCI OSÓB, KTÓRE WCHODZIŁY W SKŁAD SĄDU. ROZWAŻAJĄC JAKIE NIEZBĘDNE CECHY MUSI SPEŁNIAĆ PODPIS SĘDZIEGO SKŁADU ORZEKAJĄCEGO POD SENTENCJĄ WYROKU, BY MÓGŁ BYĆ ON UZNANY ZA PRAWIDŁOWY, WSKAZAĆ W PIERWSZYM RZĘDZIE TRZEBA, ŻE NIEWĄTPLIWIE PODPIS TEN MUSI BYĆ WŁASNORĘCZNY, CO WYNIKA ZARÓWNO Z ORZECZNICTWA SĄDOWEGO, JAK I PIŚMIENNICTWA (POR. K. GÓRSKA, ZACHOWANIE ZWYKŁEJ FORMY PISEMNEJ CZYNNOŚCI PRAWNEJ, WARSZAWA 2007, S. 138 I NAST.). PONADTO POWINIEN BYĆ JĘZYKOWYM ZNAKIEM GRAFICZNYM, MUSI BYĆ ZŁOŻONY W SPOSÓB ZAPEWNIAJĄCY NALEŻYTY STOPIEŃ UTRWALENIA (ODPOWIEDNIM ŚRODKIEM PISARSKIM) ORAZ POWINIEN ZOSTAĆ UMIEJSCOWIONY NIE W MIEJSCU DOWOLNYM (W SENSIE PRZESTRZENNYM DOKUMENTU), LECZ BEZPOŚREDNIO POD PODPISYWANYM OŚWIADCZENIEM, W TYM PRZYPADKU SENTENCJĄ ORZECZENIA. PODPISY SKŁADU ORZEKAJĄCEGO ZŁOŻONE POD SENTENCJĄ WYROKU WOJEWÓDZKIEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO Z 31 MAJA 2011 R. SPEŁNIAJĄ POWYŻSZE WYMOGI, ALBOWIEM NIEWĄTPLIWIE SĄ JĘZYKOWYMI ZNAKAMI GRAFICZNYMI ORAZ ZOSTAŁY WŁASNORĘCZNIE SPORZĄDZONE W PRAWIDŁOWYM MIEJSCU, PRZY UŻYCIU WŁAŚCIWEJ TECHNIKI PISARSKIEJ. WNOSZĄCY SKARGĘ KASACYJNĄ PRZY FORMUŁOWANIU ZARZUTU PODWAŻAJĄCEGO PRAWIDŁOWOŚĆ ZASKARŻONEGO WYROKU, SKUPIŁ SIĘ NA KRYTERIUM CZYTELNOŚCI PODPISU. W OCENIE NACZELNEGO SĄDU ADMINISTRACYJNEGO, UZNANIE WYROKU ZA WADLIWY Z UWAGI NA NIEWYPEŁNIENIE PRZEZ SĄD WYMOGÓW NAŁOŻONYCH PRZEPISEM ART. 137 § 4 P.P.S.A. POWINNO BYĆ Z TEGO WZGLĘDU OGRANICZONE DO PRZYPADKÓW NAJBARDZIEJ EWIDENTNYCH, GDY ZNAK GRAFICZNY NIE MOŻE BYĆ W OCZYWISTY SPOSÓB TRAKTOWANY JAKO PODPIS Z UWAGI NA JEGO BEZTREŚCIOWĄ STRUKTURĘ, CZY TEŻ ZAPIS W MIEJSCU SPRZECZNYM Z PRAWEM, NA PRZYKŁAD NAD TEKSTEM SENTENCJI. W PIŚMIENNICTWIE PREZENTOWANE JEST ZGODNE STANOWISKO, ŻE PODPIS NIE MUSI BYĆ SPORZĄDZONY CZYTELNIE, POWINIEN BYĆ JEDNAK ZŁOŻONY W SPOSÓB CHARAKTERYSTYCZNY DLA OSOBY, KTÓRA GO SKŁADA (POR. J. STRZEBIŃCZYK [W:] E. GNIEWEK (RED.) KODEKS CYWILNY. KOMENTARZ, WARSZAWA 2006, S. 211). STANOWISKO TO NIEWĄTPLIWIE NAWIĄZUJE DO WYRAŻONEGO PRZEZ SĄD NAJWYŻSZY W UCHWALE Z 30 GRUDNIA 1993 R., SYGN. III CZP 146/93, POGLĄDU, ZGODNIE Z KTÓRYM PODPIS NIECZYTELNY STANOWI WYRAZ WOLI NAPISANIA NAZWISKA WÓWCZAS, GDY PODPISUJĄCY W TAKI WŁAŚNIE SPOSÓB PISZE SWOJE NAZWISKO, SKŁADAJĄC PODPISY NA DOKUMENTACH. PODZIELAJĄC PRZEDSTAWIONE STANOWISKO, NIE MOŻNA NIE ZWRÓCIĆ UWAGI NA TO, ŻE PODPISANIE SIĘ W SPOSÓB NIECZYTELNY, NIEMNIEJ JEDNAK TYPOWY I CHARAKTERYSTYCZNY DLA DANEJ OSOBY, W DOSTATECZNY SPOSÓB INDYWIDUALIZUJE PODPISUJĄCEGO. WBREW ZATEM STANOWISKU WYRAŻONEMU W SKARDZE KASACYJNEJ, NIEZŁOŻENIE PODPISU W SPOSÓB CZYTELNY NIE MOŻE JESZCZE OZNACZAĆ, ŻE FUNKCJA IDENTYFIKUJĄCA OSOBĘ SKŁADAJĄCĄ OŚWIADCZENIE WOLI ZOSTAŁA NARUSZONA. W PRZYPADKU PODPISÓW SKŁADANYCH POD SENTENCJĄ ORZECZENIA NA OSOBĘ PODPISUJĄCEGO WSKAZUJE SAMA SENTENCJA, KTÓRA ZGODNIE Z ART. 138 P.P.S.A., ZAWIERA POZA OZNACZENIEM SĄDU RÓWNIEŻ IMIONA I NAZWISKA SĘDZIÓW. STRONA MA ZATEM WIEDZĘ NA TEMAT SKŁADU OSOBOWEGO SĄDU WYROKUJĄCEGO W JEJ SPRAWIE. DOMNIEMANIE, ŻE PODPISY ZAMIESZCZONE POD SENTENCJĄ WYROKU POCHODZĄ OD SĘDZIÓW, KTÓRZY WZIĘLI UDZIAŁ W NARADZIE, OPARTE JEST JEDNOCZEŚNIE NA TREŚCI PROTOKOŁU, KTÓRY, STOSOWNIE DO ART. 101 § 1 P.P.S.A., ZAWIERA SZCZEGÓŁOWY PRZEBIEG POSIEDZENIA WRAZ ZE WSKAZANIEM Z IMIENIA I NAZWISKA SĘDZIÓW, BIORĄCYCH W NIM UDZIAŁ (BIORĄCYCH UDZIAŁ W ROZPRAWIE, NARADZIE I OGŁOSZENIU WYROKU). PRZECIWKO PREZENTOWANEMU PRZEZ SKARŻĄCEGO STANOWISKU, ŻE W PRZYPADKU PODPISU NIECZYTELNEGO NIE BĘDZIE DLA STRONY WIADOME, CZY OSOBA SKŁADAJĄCA GO RZECZYWIŚCIE WCHODZIŁA W SKŁAD SĄDU, PRZEMAWIA DODATKOWO TREŚĆ ART. 142 § 1 I 2 P.P.S.A., ZGODNIE Z KTÓRYM STRONOM DORĘCZA SIĘ WYDANY PRZEZ SĄD WYROK W FORMIE JEGO ODPISU, A WIĘC DOKUMENTU, NA KTÓRYM NIE ZOSTAŁY UWIDOCZNIONE PODPISY SĘDZIÓW STANOWIĄCYCH SKŁAD ORZEKAJĄCY. JAK ZATEM MOŻNA WNOSIĆ Z POWYŻSZEGO, W ŚWIETLE DECYZJI USTAWODAWCY, FUNKCJA IDENTYFIKACYJNA PODPISU SĘDZIEGO POD SPORZĄDZONĄ SENTENCJĄ W ZAMIERZENIU NIE MA MIEĆ PEŁNEGO CHARAKTERU, ALE MA SŁUŻYĆ PRZEDE WSZYSTKIM USTALENIU AUTENTYCZNOŚCI POSTAWIONEGO ZNAKU GRAFICZNEGO, JAKO POCHODZĄCEGO OD SĘDZIEGO WYMIENIONEGO W KOMPARYCJI WYROKU (WYROK NSA Z DNIA 18 LUTEGO 2009 R. SYGN. AKT II OSK 143/08, OPUBL. W CBOIS). MAJĄC NA UWADZE POWYŻSZE, NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY, NA PODSTAWIE ART. 184 P.P.S.A., ODDALIŁ SKARGĘ KASACYJNĄ. NACZELNY SĄD ADMINISTRACYJNY NIE ORZEKŁ W WYROKU O PRZYZNANIU PEŁNOMOCNIKOWI SKARŻĄCEGO KOSZTÓW POMOCY PRAWNEJ UDZIELONEJ Z URZĘDU, GDYŻ PRZEPISY ART. 209 I ART. 210 P.P.S.A. MAJĄ ZASTOSOWANIE TYLKO DO KOSZTÓW POSTĘPOWANIA MIĘDZY STRONAMI. NATOMIAST WYNAGRODZENIE DLA PEŁNOMOCNIKA USTANOWIONEGO Z URZĘDU ZA WYKONANĄ POMOC PRAWNĄ, NALEŻNE OD SKARBU PAŃSTWA (ART. 250 P.P.S.A.) PRZYZNAWANE JEST PRZEZ WOJEWÓDZKI SĄD ADMINISTRACYJNY W POSTĘPOWANIU OKREŚLONYM W PRZEPISACH ART. 258 - 261 P.P.S.A. STOSOWNIE DO § 20 ROZPORZĄDZENIA MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI Z DNIA 28 WRZEŚNIA 2002 R. W SPRAWIE OPŁAT ZA CZYNNOŚCI ADWOKATÓW ORAZ PONOSZENIA PRZEZ SKARB PAŃSTWA KOSZTÓW NIEOPŁACONEJ POMOCY PRAWNEJ UDZIELONEJ Z URZĘDU (DZ. U. NR 163 POZ. 1348 ZE ZM).