II SA/Wa 2092/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia WSA Sławomir Fularski (spraw.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2011 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe - oddala skargę Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji Nr [...] z [...] października 2010 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Głównego Policji Nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji - rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia T.B. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko eksperta. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym Nr [...] z [...] stycznia 2008 r., z dniem [...] stycznia 2008 r. zwolnił T.B. – radcę prawnego [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianował go na stanowisko eksperta. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm., zwana dalej ustawą o Policji). W uzasadnieniu rozkazu organ wyjaśnił, że w związku z reorganizacją struktur etatowych komórek organizacyjnych służb wspomagających działalność Policji na podstawie decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2007 r., w związku ze zmianami organizacyjno-etatowymi w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...], likwidacji uległo stanowisko radcy prawnego zajmowane przez T.B.. W związku z tym ww. policjantowi zaproponowano przeniesienie na niższe stanowisko służbowe eksperta w Wydziale [...], na które wyraził on zgodę. Od powyższego rozkazu personalnego T.B. [...] stycznia 2008 r. złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, które następnie [...] stycznia 2008 r. wycofał. W tym stanie sprawy organ odwoławczy decyzją Nr [...] z [...] lutego 2008 r. umorzył postępowanie odwoławcze. Pismem z [...] kwietnia 2010 r. zatytułowanym "skarga" T.B. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z [...] stycznia 2008 r. ze względu na wydanie go z rażącym naruszeniem prawa. Wskazał, iż stan faktyczny sprawy odbiega od stanu opisanego w decyzji, bowiem gdy proponowano mu przeniesienie na niższe stanowisko służbowe ustalono, że do czasu uzyskania praw emerytalnych zostanie przeniesiony do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], następnie przejdzie na zaopatrzenie emerytalne i zostanie zatrudniony jako radca prawny w korpusie służby cywilnej. Tymczasem od [...] stycznia do [...] lutego 2008 r. powierzono mu pełnienie obowiązków radcy prawnego [...] Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], co uzasadniono zapewnieniem możliwości przekazania zadań realizowanych przez stronę innej osobie zatrudnionej na tym stanowisku. Zdaniem T.B. takie przeniesienie jest krzywdzące, ponieważ w istotny sposób zmieniono jego stosunek służbowy, a zostało to przeprowadzone z rażącym naruszeniem prawa. Zauważył także, że reorganizacja, w wyniku której zlikwidowano jego stanowisko jest sprzeczna z treścią decyzji nr [...] i stanowi nadinterpretację jej zapisów. Decyzją Nr [...] Komendant Główny Policji (dalej organ pierwszej instancji) z [...] sierpnia 2010 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] stycznia 2008 r. W odwołaniu od powyższej decyzji wniesionym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji T.B. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Wyjaśnił przy tym, że w pełni podtrzymuje argumenty faktyczne i prawne zawarte we wniosku o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego z [...] stycznia 2008 r. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że zarzuty zawarte w tym wniosku są chybione. Podniósł, że okoliczności wskazane przez stronę o prawidłowości zastosowania decyzji nr [...] Komendanta Głównego Policji i postawa Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] jednoznacznie wskazują na naruszenie ogólnych zasad Kodeksu postępowania administracyjnego. Pozbawienie stronę możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego w ramach stosunku służbowego z Policją jest naruszeniem słusznego interesu obywatela. Podkreślił, że postawa Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] była przesłanką do wycofania odwołania od rozkazu personalnego nr [...] ponieważ sytuacja kadrowa strony miała być uregulowana i miał być przywrócony poprzedni stan etatowy. Za błędne uznał stanowisko organu pierwszej instancji stwierdzające, że niepotrzebna była zgoda strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, ponieważ zgoda funkcjonariusza wymagana jest do wszystkich przypadków fakultatywnego przeniesienia na niższe stanowisko służbowe określonych w art. 38 ust. 2 pkt 1- 5 ustawy o Policji. Nieuzyskanie zaś takiej zgody jest naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji (organ odwoławczy) decyzją Nr [...] z [...] października 2010 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwany dalej Kpa), po rozpoznaniu odwołania T.B. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia po przedstawieniu stanu faktycznego, odnosząc się do meritum rozpatrywanej sprawy organ wskazał na istotę postępowania nieważnościowego. Wyjaśnił, że rozpatrując sprawę w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ nie rozstrzyga jej merytorycznie, orzeka wyłącznie w kwestii wadliwości kontrolowanej decyzji w kontekście spełnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Celem tego postępowania w przypadku art. 156 § 1 pkt 2 Kpa jest ustalenie, czy wydana w trybie zwykłym decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa, a jeżeli tak, to czy naruszenie to ma charakter zwykły czy rażący, bądź też czy decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Zgodnie z orzecznictwem za rażące należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Organ odwoławczy za prawidłowe uznał stanowisko organu pierwszej instancji, że do przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe (art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji), niezbędne jest zaistnienie łącznie dwóch przesłanek: likwidacja dotychczasowego stanowiska i brak możliwości przeniesienia na stanowisko równorzędne. W niniejszej sprawie oczywiste jest, że nastąpiła likwidacja stanowiska radcy prawnego [...] Komendy Wojewódzkiej Policji, na którym służbę pełnił odwołujący się. Nastąpiło to na mocy rozkazu organizacyjnego Nr [...] z [...] grudnia 2007 r. Za bezsporną uznał przy tym okoliczność, że funkcjonariuszowi nie można było zaproponować stanowiska równorzędnego, choćby pod względem grupy zaszeregowania, gdyż Komendant Wojewódzki Policji w [...] takim stanowiskiem nie dysponował. Organ odwoławczy następnie stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie zgodnie z przepisami Kpa. Pierwotnie wydane w sprawie rozstrzygnięcie (rozkaz personalny nr [...]) uwzględnia interes społeczny (interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącego. Interes Policji wymaga, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu. Nie bez znaczenia jest fakt, że T.B. pełnił służbę na stanowisku radcy prawnego przez okres niespełna czterech miesięcy. Natomiast służbę w pionie kryminalnym i przestępczości gospodarczej funkcjonariusz pełnił od 1998 r. do 2007 r., posiada więc bogate doświadczenie zawodowe i stosowne kwalifikacje. Organ zaznaczył również, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zarzutu rażącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu poprzez nieuzyskanie zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe organ odwoławczy wyjaśnił, iż taka zgoda nie jest wymagana. Kwestia zgody ma znaczenie jedynie w przypadku jej niewyrażenia i woli organu skorzystania z instytucji określonej w art. 38 ust. 4 ustawy o Policji, tj. w sytuacji zwolnienia ze służby. W przedmiotowym postępowaniu sytuacja taka nie zaistniała, przeciwnie - w ocenie organu odwoławczego strona wyraziła zgodę na takie przeniesienie. Świadczy o tym notatka służbowa z [...] grudnia 2007 r. podpisana przez funkcjonariusza, który poinformowany o możliwości zwolnienia ze służby w przypadku niewyrażenia zgody na przeniesienie na zaproponowane stanowisko stwierdził, że zamierza nadal wykonywać zawód radcy prawnego i prosił o umożliwienie wykonywania tych obowiązków do czasu uzyskania piętnastoletniej wysługi lat w Policji. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że kwestia wysokości stawki uposażenia funkcjonariusza została rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym Nr [...] z [...] lutego 2008 r., którym za jego zgodą w trybie art. 155 Kpa zmieniono rozkaz personalny Nr [...]. Zasadności powyższego rozstrzygnięcia funkcjonariusz zaś nie kwestionował. Skargę na powyższą decyzję do sądu administracyjnego złożył T.B. wnioskując o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wydanemu rozstrzygnięciu postawił zarzut rażącego naruszenia: • prawa materialnego – art. 38 ust. 2 pkt 4 i ust. 4 ustawy o Policji, poprzez przyjęcie, że nie jest potrzebna zgoda funkcjonariusza na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji stanowiska, gdy nie ma możliwości mianowania go inne równorzędne stanowisko, podczas gdy wskazany przepis stanowi, że taka zgoda jest potrzebna, a nie udzielenie zgody przez funkcjonariusza może prowadzić do jego zwolnienia ze służby; • prawa materialnego – art. 103 ust. 2 ustawy o Policji, w związku z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm., zwane dalej rozporządzeniem MSWiA) poprzez przyjęcie, że stawka uposażenia oznacza konkretną kwotę podczas gdy wskazane przepisy stanowią, że stawką uposażenia jest mnożnik kwoty bazowej; • prawa procesowego - art. 6 -11 Kpa, poprzez oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu. W uzasadnieniu wniesionego środka zaskarżenia skarżący powtórzył w całości argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego argument organu, że żaden funkcjonariusz nie ma gwarancji pełnienia służby na wybranym przez siebie stanowisku stoi w sprzeczności z całym systemem szkolenia i doboru funkcjonariuszy na odpowiednie stanowiska oraz regulacją zawartą w art. 34 ustawy o Policji. Stwierdzenie, że skarżący przed "ucywilnieniem" etatu radcy prawnego pełnił służbę na tym stanowisku przez 4 miesiące uznał za bezprzedmiotowe i nie mające znaczenia, bowiem jeszcze przed mianowaniem na to stanowisko w lipcu i sierpniu 2007 r. skarżący miał powierzone obowiązki radcy prawnego a po tym czasie, podczas którego wzorowo wykonywał swoje obowiązki, został mianowany na stanowisko radcy prawnego. W związku z zaistniałą sytuacją skarżący cofa się ze swoją karierą zawodową o ponad 8 lat, to znaczy do momentu kiedy podjął decyzję o kierunku swojej kariery zawodowej. Nadmienił, że późniejsze – po styczniu 2008 r. powierzanie obowiązków radcy prawnego było okresowe, początkowo na okresy 3 miesięczne i zawsze odbywało się na jego prośbę. Ponadto możliwe było przeniesienie skarżącego na inne równorzędne stanowisko, ponieważ odbywały się ruchy kadrowe w służbach wspomagających Komendę Wojewódzką Policji. Odnosząc się do argumentu decyzji dotyczącego wyrażenia zgody na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe poprzez podpisanie notatki służbowej oraz wycofanie odwołania od decyzji Nr [...] skarżący wskazał, że samo podpisanie notatki służbowej stanowi o zapoznaniu się z jej treścią, a nie wyrażenie zgody na przeniesienie, ponieważ taka zgoda nie została tam wpisana. Stanowisko strony zostało zapisane w treści notatki, tzn. do czasu uzyskania minimalnych praw emerytalnych po 15 latach służby, chce pełnić obowiązki radcy prawnego, po czym przejdzie na emeryturę i zostanie jako radca prawny Komendy Wojewódzkiej Policji w korpusie służby cywilnej. Cofnięcie odwołania w żaden sposób nie może być traktowane jako konwalidowanie niezgodnej z prawem czynności prawnej organu. Konsekwencją braku uzyskania zgody odwołującego się na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe jest naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu określonej w art. 10 Kpa, albowiem skoro organ nie uzyskał zgody wymaganej przez przepis prawa materialnego, to strona nie uczestniczyła w postępowaniu. Za nieuprawnioną skarżący uznał także dokonaną przez organ interpretację art. 103 ust. 1 ustawy o Policji podnosząc, iż z zapisu tego jednoznacznie wynika, że stawką uposażenia o jakiej mowa w tym przepisie jest mnożnik kwoty bazowej. Wskazując treść § 1 i § 2 rozporządzenia MSWiA wywiódł, że przepisy te wskazują, że w związku z przeniesieniem skarżącego o dwie grupy zaszeregowania niżej (z 11 na 9) zachowano mnożnik kwoty bazowej 2,45 z 11 grupy zaszeregowania służący do ustalenia wysokości miesięcznej stawki kwoty uposażenia zasadniczego. Uznał, iż naliczenie mu podwyżki uposażenia wynikającego ze wzrostu kwoty bazowej w 2009 r. wynika z pomylenia pojęć – stawki uposażenia, o której mowa w art. 103 ust. 1 powołanej ustawy ze stawką kwotową uposażenia zasadniczego, o której mowa w § 2 rozporządzenia MSWiA. W konkluzji skargi skarżący stwierdził, że naruszenie przez organ ogólnych zasad Kpa oraz nieuzyskanie zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wbrew nakazowi zawartemu w art. 38 ustawy o Policji stanowi rażące naruszenie prawa. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga T.B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Głównego Policji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Wydane w przedmiotowej sprawie decyzje zapadły w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej – rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] Nr [...] z [...] stycznia 2008 r. w przedmiocie zwolnienia T.B. z dotychczas zajmowanego stanowiska i mianowania na stanowisko eksperta. Instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 Kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie dla stabilizacji opartych na niej stosunków prawnych, a zatem wszelkie dopuszczalne przez prawo wyjątki muszą być stosowane przy jednoczesnym szczególnie starannym wyważeniu wynikających z niej wartości w odniesieniu do dobra, które w wyniku wadliwej decyzji zostało naruszone, zaś przepisy prawne regulujące zasady odstępowania od tej zasady muszą być wykładane ściśle, z wykluczeniem możliwości stosowania wykładni rozszerzającej, czy też daleko idących analogii. Istotne w niniejszej sprawie jest, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga w związku z tym bezpośredniego ustalenia, że uchylana decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym. Zgodnie natomiast ze stanowiskiem prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego o rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić tylko wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Za "rażące" należy uznać takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu wymagań praworządności. Nie ma tu natomiast rozstrzygającego znaczenia, ani oczywistość naruszenia określonego przepisu prawnego, ani nawet charakter przepisu, który został naruszony. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie przy wydaniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. nie zaistniały przesłanki z art. 156 pkt 1-7 Kpa. Zdaniem Sądu ww. decyzja została wydana, wbrew zarzutom skargi, w oparciu o istniejącą podstawę prawną do jej wydania, którą stanowi art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie doszło również do rażącego naruszenia prawa. Jedynie zaś zaistnienie jednej z ww. przesłanek mogłoby doprowadzić do stwierdzenia przez organ nieważności ww. decyzji. Skarżący upatruje rażącego naruszenia prawa w naruszeniu przez organ ogólnych zasad Kpa (art. 6-11) oraz nieuzyskaniu zgody strony na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe wbrew nakazowi zawartemu w art. 38 ustawy o Policji. Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko. Stosownie zaś do treści art. 38 ust. 4 policjant, który nie wyraził zgody na przeniesienie na niższe stanowisko z przyczyn określonych w ust. 2, może być zwolniony ze służby. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w związku z decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., z dniem [...] grudnia 2007 r. likwidacji uległo stanowisko radcy prawnego [...] Komendy Wojewódzkiej Policji, na którym to służbę pełnił skarżący. Z twierdzenia organu wynika również, że skarżącemu nie można było zaproponować stanowiska równorzędnego, choćby pod względem grupy zaszeregowania, bowiem Komendant Wojewódzki Policji w [...] takim stanowiskiem nie dysponował. Poza kognicją sądu administracyjnego w ramach kontroli obecnie zaskarżonej decyzji pozostaje, czy możliwe było wówczas przeniesienie skarżącego na inne równorzędne stanowisko. Tym samym stwierdzić jednak należy, że w takiej sytuacji istniała podstawa prawna do wydania decyzji o zwolnieniu skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i mianowania go na niższe stanowisko. Podstawę prawną zaś do wydania takiej decyzji – rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. stanowił art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. Tak więc, niezasadny jest zarzut skarżącego, że ww. rozkaz personalny został wydany bez podstawy prawnej. W tym miejscu wypada odnieść się do spornej w niniejszej sprawie kwestii czy w notatce służbowej z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący wyraził zgodę na przeniesienie na niższe stanowisko służbowe, czy też takiej zgody nie wyraził. W przedmiotowej notatce skarżący oświadczył bowiem, że zamierza nadal wykonywać zawód radcy prawnego, a w związku z tym prosi o umożliwienie wykonywania zadań do czasu uzyskania 15 letniej wysługi w Policji na aktualnie zajmowanym stanowisku, a w przyszłości o zatrudnienie go w korpusie służby cywilnej. Zdaniem Sądu stwierdzić należy, że z treści przedmiotowej notatki rzeczywiście nie wynika, aby została udzielona zgoda skarżącego na przeniesienie go na niższe stanowisko służbowe. Niemniej jednak, w ocenie Sądu zgoda taka została przez skarżącego wyrażona per facta concludentia, w sposób dorozumiany, wskutek wycofania przez niego uprzednio złożonego odwołania od rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Wskutek powyższego ww. rozkaz personalny stał się decyzją ostateczną, co z kolei oznacza, że obecnie można go wzruszyć jedynie w nadzwyczajnym trybie postępowania jakim jest np. stwierdzenie nieważności decyzji. Aby jednak do tego doszło musi zaistnieć jedna z przesłanek zawartych w art. 156 pkt 1-7 Kpa. Zdaniem Sądu przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego nie doszło do rażącego naruszenia prawa ogólnych zasad Kpa. Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia, w szczególności do wskazywanych przez skarżącego zasad zawartych w art. 7 i 10 Kpa. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie uwzględnia bowiem przede wszystkim interes społeczny (interes służby), który nie stoi w sprzeczności ze słusznym interesem skarżącego. Interes Policji wymaga bowiem, aby policjant pełnił służbę na stanowisku odpowiadającym kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu. Nie bez znaczenia jest zaś fakt, że skarżący przed wydaniem rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. pełnił służbę na stanowisku radcy prawnego jedynie przez okres niespełna czterech miesięcy. Natomiast służbę w pionie kryminalnym i przestępczości gospodarczej funkcjonariusz pełnił znacznie dłużej, bowiem od 1998 r. do 2007 r. Niewątpliwie posiadał więc w tym zakresie bogate doświadczenie zawodowe i stosowne kwalifikacje. Należy podzielić także pogląd organu, że żaden funkcjonariusz podejmując służbę w Policji nie ma gwarancji jej pełnienia na wybranym przez siebie stanowisku służbowym. Zauważyć przy tym należy, że od dnia [...] stycznia 2008 r. do [...] kwietnia 2010 r., wskutek czasowego powierzania obowiązków, skarżący nadal faktycznie pełnił obowiązki służbowe radcy prawnego. Tym samym, Komendant Wojewódzki Policji w [...] umożliwił mu, zgodnie z ustaleniami na które powołuje się skarżący, a jakie to miały miejsce przed wydaniem przedmiotowego rozkazu personalnego wykonywanie tych czynności do czasu uzyskania 15 letniej wysługi w Policji. Jak bowiem wynika z akt osobowych skarżącego do służby w Policji został on przyjęty z dniem [...] września 1993 r., tak więc okres jego 15 letniej wysługi w Policji minął już [...] września 2008 r. W tym kontekście również zarzut naruszenia słusznego interesu strony poprzez pozbawienie możliwości wykonywania zawodu radcy prawnego należy uznać za niezasadny. Przede wszystkim zauważyć jednak należy, że skarżący, pomimo posiadania odpowiednich kwalifikacji, nie może mieć roszczenia do organów Policji o zatrudnienie go na stanowisku radcy prawnego w tej formacji. Powyższe jest bowiem uzależnione od wyrażenia w tym zakresie stosownej woli potencjalnego pracodawcy. Czasowe powierzanie skarżącemu obowiązków radcy prawnego od [...] stycznia 2008 r. do [...] kwietnia 2010 r. było zaś jedynie wynikiem dobrej woli Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i uzasadnionej potrzeby podległej mu jednostki. Na marginesie zauważyć tylko należy, że skarżący nadal przecież może wykonywać zawód radcy prawnego poza służbą w Policji. Z akt osobowych skarżącego wynika bowiem, że wyrażono mu zgodę na dodatkowe zatrudnienie - prowadzenie własnej kancelarii radcy prawnego. Sąd nie dopatrzył się również, aby przy wydaniu rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. doszło do rażącego naruszenia drugiej ze wskazywanych w skardze zasad ogólnych Kpa, zawartej w art. 10 Kpa, poprzez pozbawienie skarżącego czynnego udziału w sprawie. Jak bowiem wynika z przywoływanej już wyżej notatki służbowej z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżącemu umożliwiono jednak czynny udział w sprawie, co potwierdza samo jego oświadczenie o zamiarze wykonywania zawodu radcy prawnego w Policji do czasu uzyskania 15 letniej wysługi w ww. formacji. Skarżący złożył również odwołanie od przedmiotowego rozkazu personalnego, które to następnie z własnej woli wycofał. Co do ostatniego zarzutu skargi, a dotyczącego kwestii wysokości stawki uposażenia skarżącego, należy zauważyć, że jak słusznie zauważył organ odwoławczy, została ona rozstrzygnięta ostatecznym rozkazem personalnym Nr [...] z [...] lutego 2008 r. Rozkazem tym, za zgodą skarżącego udzieloną w trybie art. 155 Kpa zmieniono rozkaz personalny Nr [...]. Zauważyć zaś należy, że prawidłowości powyższego rozstrzygnięcia skarżący nie kwestionował. Sąd nie dopatrzył się również, aby w tym zakresie doszło do rażącego naruszenia prawa czy wydania decyzji bez podstawy prawnej. Tym samym stwierdzić należy, że organy obu instancji prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. W związku z powyższym skargę jako niezasadną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.