I OSK 1839/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. NSA Janusz Furmanek Protokolant Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej P.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1881/10 w sprawie ze skargi P.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1881/10 oddalił skargę P.G. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. P.G. został przyjęty do służby w Milicji Obywatelskiej z dniem 28 stycznia 1987 r. Na skutek pisemnego zgłoszenia przez niego wystąpienia ze służby rozkazem personalnym z dnia [...] października 1996 r. nr [...] został zwolniony ze służby w Policji. Jako podstawę prawną zwolnienia wskazano art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz.U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Następnie, rozkazem personalnym z dnia 22 grudnia 2008 r. nr 4184, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi wydanym na podstawie dobrowolnego zgłoszenia się do służby, P.G. został ponownie przyjęty do służby w Policji z dniem 22 grudnia 2008 r. i mianowany policjantem w służbie przygotowawczej, na stanowisko kursanta Sekcji II Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Z kolei, rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] został zaliczony w stan słuchaczy kursu podstawowego w Ośrodku Szkolenia Policji w Ł. z siedzibą w S. Na skutek niezdania egzaminu wymaganego programem ww. szkolenia, rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...], wyżej wymieniony został usunięty ze szkolenia i wyłączony ze stanu słuchaczy. Powyższa okoliczność (niezdanie egzaminu komisyjnego z wymaganego programem szkolenia przedmiotu "zagadnienia dotyczące budowy, warunków i przypadków użycia broni palnej oraz środków przymusu bezpośredniego") stanowiła podstawę do wydania w dniu [...] kwietnia 2010 r. przez Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi opinii służbowej stwierdzającej nieprzydatność P.G. do służby. Z treścią opinii zapoznał się on w dniu 14 kwietnia 2010 r., nie wniósł od niej odwołania i stała się ona ostateczna. W związku z powyższym, Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi rozkazem personalnym z dnia 12 lipca 2010 r. nr 910 na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002 r. Nr 151, poz. 1261 ze zm.) orzekł o zwolnieniu P.G. ze służby przygotowawczej w Policji z dniem 12 lipca 2010 r. Na podstawie art. 108 K.p.a. decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na skutek wniesionego przez P.G. odwołania od powyższego rozkazu personalnego sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] września 2010 r. nr [...] zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu rozkazu personalnego odwołując się do treści art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji podał, że zwolnienie policjanta ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej ma charakter obligatoryjny. Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zakres postępowania dowodowego jest ograniczony i sprowadza się jedynie do sprawdzenia: czy opinia służbowa została wydana przez właściwego przełożonego, czy opinia służbowa z którą policjant został zapoznany zawiera stwierdzenie o jego nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej oraz czy jest ona ostateczna. Organ odwoławczy nie prowadzi kontroli zasadności wydanej opinii służbowej lecz ogranicza się tylko do ustalenia konsekwencji, jakie ona wywołuje. Oznacza to, że postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby jest autonomiczne w stosunku do postępowania dotyczącego wydania opinii służbowej. Wskazał również, iż zarzuty odwołania nie dotyczą istoty postępowania w sprawie zwolnienia ze służby na podstawie opinii o nieprzydatności do służby, gdyż odnoszą się głównie do kwestii skierowania odwołującego się na szkolenie podstawowe. Organ odwoławczy za niezasadny uznał zarzut niedopuszczenia przez organ pierwszej instancji dowodu z zeznań świadka Bohdana Wawrzyńczaka. Wniosek ten dotyczył bowiem postępowania administracyjnego toczącego się w przedmiocie zwolnienia P.G. ze służby w Policji na innej podstawie prawnej t.j. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. To postępowanie zakończyło się decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] umarzającą postępowanie. Nie podzielił także zarzutu odwołującego dotyczącego naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Stwierdził, że uzasadnienie rozkazu personalnego wydanego przez organ pierwszej instancji (zarówno faktyczne jak i prawne) wyjaśniło motywy rozstrzygnięcia, a tym samym spełniło swoją rolę. Nie zaaprobował również podniesionego w odwołaniu zarzutu nieprawidłowego nadania zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględnia ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. W związku z tym, konieczne jest niezwłoczne odsunięcie policjanta od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na jego nieprzydatność do służby w Policji, stwierdzoną w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi P.G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o uchylenie rozkazów personalnych organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego t.j. art. 34 cyt. ustawy o Policji, przez przyjęcie, że posiadając ukończoną Wyższą Szkołę Policji oraz stopień podkomisarza Policji powinien on odbywać szkolenie określone w tym przepisie oraz w przepisach § 2, 3, 4, 11 i 16 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 126, poz. 877), podczas gdy wskazane akty prawne nie przewidują takiego szkolenia dla absolwenta Wyższej Szkoły Policji, a także art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji, poprzez zwolnienie go ze służby mimo, że podstawą rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji była opinia służbowa z dnia 14 kwietnia 2010 r. wydana przez organ nieuprawniony - Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. zamiast Komendanta Wojewódzkiego Policji co wprost wynika z treści opinii służbowej oraz rozkazu personalnego. Zarzucił również naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez niedopuszczenie wnioskowanego przez niego dowodu i wydanie w tym zakresie postanowienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] i w związku z tym wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy, a także nienależyte w związku z odmową przeprowadzenia dowodu uzasadnienie decyzji. Zakwestionował także nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 K.p.a.). W ocenie skarżącego w sprawie naruszono również art. 40 § 2 K.p.a. Postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zostało bowiem doręczone mu bezpośrednio, mimo że z treści cytowanego przepisu wynika, iż powinno ono zostać doręczone ustanowionemu w tej sprawie pełnomocnikowi. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 113 § 1 K.p.a. poprzez próbę konwalidacji nieważnej czynności prawnej wydanej przez organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 13 września 2010 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej. Wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej w stosunku do policjanta pozostającego w dyspozycji właściwym przełożonym do wydania opinii służbowej jest Komendant Wojewódzki Policji. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy o Policji, policjanta zwalnia się ze służby w przypadku nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W ocenie Sądu pierwszej instancji organ zasadnie stwierdził, że zawarta w ww. przepisie, regulacja wskazuje na obligatoryjny charakter zwolnienia, nie pozostawiający organowi możliwości uznania w tym zakresie, a jedynie nakładająca nań konkretny obowiązek. Podkreślił, że w niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest, że w dniu 14 kwietnia 2010 r. została sporządzona przez Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi opinia służbowa o nieprzydatności skarżącego do służby w Policji w okresie służby przygotowawczej. Skarżący zapoznał się z przedmiotową opinią w dniu jej sporządzenia i został pouczony o możliwości złożenia od ww. opinii odwołania w terminie 14 dni od zapoznania. We wskazanym terminie t.j. do dnia 28 kwietnia 2010 r. nie wniósł od niej odwołania. W związku z tym, opinia o jego nieprzydatności do służby stała się ostateczna. Organ Policji miał zatem obowiązek wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji. Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestią sporną było natomiast to, czy opinia służbowa dotycząca skarżącego z dnia 14 kwietnia 2010 r. została wydana przez właściwy organ. W tym zakresie podzielił stanowisko organów obu instancji, które uznały, że właściwym przełożonym skarżącego uprawnionym do sporządzenia opinii służbowej był Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi, a nie Komendant Wojewódzki Policji w Łodzi. Stwierdził, że rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] dotyczący przeniesienia skarżącego do dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Łodzi nie został mu doręczony, a zatem, nie wszedł do obrotu prawnego. Zgodnie z § 7 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz.U.Nr 98, poz. 890 ze zm.) w stosunku do policjanta pozostającego w dyspozycji właściwym przełożonym do wydania opinii służbowej jest Komendant Wojewódzki Policji. Fakt, iż ww. rozkaz personalny nie wszedł do obrotu prawnego spowodował, że skarżący nie pozostawał w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. Skoro był on mianowany policjantem w służbie przygotowawczej, na stanowisku kursanta Sekcji II Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł., to jego bezpośrednim przełożonym był Naczelnik Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. W tej sytuacji, organ Policji mógł ograniczyć się tylko do ustalenia konsekwencji, jakie ta opinia wywołuje. Postępowanie dotyczące zwolnienia policjanta ze służby jest bowiem autonomiczne w stosunku do postępowania dotyczącego wydania opinii służbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ odwoławczy trafnie stwierdził, że skoro podnoszone przez odwołującego się argumenty dotyczą głównie kwestii skierowania go na szkolenie podstawowe, a postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby jest od niego odrębne, to zarzuty te nie podlegają rozpoznaniu w tym postępowaniu. Podzielił także ocenę tego organu dotyczącą kwestii odmowy dopuszczenia w tej sprawie dowodu z zeznań świadka B.W. Podkreślił, że organ rozpoznający sprawę nie ma obowiązku dopuszczać wszelkich dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania, a jedynie te które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji organy obu instancji nie dopuściły się również naruszenia art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 oraz art. 7 i art. 8 K.p.a. Doręczenie postanowienia z dnia 13 września 2010 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej skarżącemu, zamiast ustanowionemu w toku postępowania pełnomocnikowi nie miało bowiem istotnego wpływu na wynik sprawy. Postanowieniem tym sprostowano oczywistą omyłkę pisarską, stwierdzającą, że skarżący nie pozostaje w dyspozycji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., lecz jest kursantem Sekcji II Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. Powyższy błąd pisarski nie miał jednak jakiegokolwiek wpływu na rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zwolnienia go ze służby w Policji. Sąd pierwszej instancji zaaprobował także stanowisko organu, że nadanie decyzji na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględniało ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji - formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższe uzasadnia konieczność niezwłocznego odsunięcia skarżącego od wykonywania zadań i czynności służbowych z uwagi na jego nieprzydatność do służby w Policji. Nie dopatrzył się również naruszenia zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz zasady przekonywania, które skarżący upatruje w przeprowadzeniu postępowania bez wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i należytego ustosunkowania się do zgłoszonych przez niego twierdzeń i wniosków. Za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art. 34 cyt. ustawy o Policji, przez przyjęcie przez organ, że skarżący powinien odbywać szkolenie określone w tym przepisie oraz w przepisach § 2, 3, 4, 11 i 16 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji, podczas gdy wskazane akty prawne nie przewidują takiego szkolenia dla absolwenta Wyższej Szkoły Policji. Zauważył, że skarżący nie ukończył Wyższej Szkoły Policji w Sz., lecz Wojskową Akademię Techniczną w W. Ponadto z art. 34 tej ustawy wynika, że określone w przepisach szczególnych wymagania w zakresie wykształcenia i kwalifikacji stanowią jedynie warunki dopuszczające mianowanie na określone stanowisko, a nie przesłanki powstania po stronie policjanta roszczenia o mianowanie. Skarżący nie został przywrócony do służby, a jedynie ponownie do niej przyjęty. Ponowne przyjęcie do służby, pomimo zachowania stopnia podkomisarza Policji, nie oznacza reaktywacji stosunku służbowego. Skarżący zgłaszając chęć ponownego wstąpienia do służby w Policji podlegał wszelkim procedurom kwalifikacyjnym. Nie istniały zatem przesłanki, aby zwolnić go z odbycia szkolenia podstawowego. Zgodnie z § 10 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji bezpośrednio po przyjęciu do służby policjanta kieruje się na szkolenie podstawowe. Z § 10 ust. 1a ww. rozporządzenia wynika, że ust. 1 nie stosuje się jedynie do policjanta przyjętego do służby przed upływem 18 miesięcy od dnia zwolnienia go ze służby w Policji, jeżeli podczas jej pełnienia uzyskał kwalifikacje zawodowe podstawowe. Tymczasem, w przypadku skarżącego minęło więcej niż 18 miesięcy od dnia zwolnienia go ze służby, gdyż został on zwolniony ze służby w październiku 1996 r. Dlatego też, w wyniku ponownego przyjęcia do służby, zasadnie został skierowany do odbycia szkolenia podstawowego. Sąd pierwszej instancji ubocznie zauważył, iż skarżący nie oponował przeciwko skierowaniu go na szkolenie podstawowe, a jedynie wnioskował, aby odbyć je w systemie samokształcenia kierowanego. Dopiero po niezdaniu egzaminu komisyjnego i wyłączeniu ze stanu słuchaczy zgłosił zarzuty co do zasadności skierowania go na szkolenie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), skargę oddalił. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.G. reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając go w całości zarzucił: naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 c P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co miało wpływ na rozstrzygnięcie Sądu. Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zaskarżonej decyzji, alternatywnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że pismem z dnia 20 stycznia 2011 r. zwrócił się do Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie z prośbą o wydanie dokumentu potwierdzającego zakończenie kursu rocznego w latach 1994-1995 dla absolwentów Wojskowej Akademii Technicznej. W odpowiedzi z dnia 26 stycznia 2011 r. uzyskał informację, że takiego dokumentu może domagać się w Wojskowej Akademii Technicznej w Warszawie. Dokumentu takiego nie ma w aktach. Jest w nich natomiast kopia ze strony jego indeksu /z WAT/ potwierdzająca fakt odbywania przez niego praktyki w Wydziale Łączności Komendy Wojewódzkiej Policji w Łodzi. Natomiast nie wyjaśniono, czy odbywał on przeszkolenie w Wyższej Szkole Policji w Szczytnie oraz na jakiej podstawie został mu nadany stopień podkomisarza Policji. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że zgodnie z art. 56 cyt. ustawy o Policji mianowanie na stopień osoby posiadającej stopień wojskowy na odpowiedni stopień policyjny następuje po ukończeniu odpowiedniego szkolenia zawodowego. W tej sprawie nie ustalono, czy skarżący uzyskał stopień podkomisarza po odbyciu odpowiedniego przeszkolenia zawodowego w wyniku "przemianowania" stopnia wojskowego na stopień policyjny, czy uzyskał stopień podkomisarza jako absolwent Wyższej Szkoły Policji w Szczytnie. Nie zostało zatem wyjaśnione, czy skierowanie go na przeszkolenie podstawowe było zgodne z zasadami wynikającymi z przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków odbywania szkoleń zawodowych oraz doskonalenia zawodowego w Policji (Dz. U. Nr 126, poz. 877 ze zm.). Powołanie się przez organ na treść § 10 ust. 1a cyt. rozporządzenia nie zostało dostatecznie wyjaśnione. Przepis ten stanowi podstawę skierowania na szkolenie podstawowe policjanta, który jest ponownie przyjęty do służby w ciągu 18 miesięcy od zwolnienia z niej. Nie może to dotyczyć oficera, który aby zostać mianowany na stopień oficerski - art. 34 ust. 3 i art. 56 ust. 3 cyt. ustawy o Policji. W świetle przywołanych przepisów budzi wątpliwość zgodność z prawem rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o ponownym przyjęciu do służby w Policji i mianowaniu skarżącego na stanowisko kursanta. Tym samym wątpliwa jest zasadność wydania przez Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w Ł. negatywnej opinii służbowej. Skoro skarżący nie powinien być skierowany na szkolenie podstawowe, to niezaliczenie przez niego przedmiotu obowiązującego na ww. przeszkoleniu nie może stanowić podstawy do wydania negatywnej opinii służbowej. Autor skargi kasacyjnej powołując się na art. 7 K.p.a., a także art. 134 P.p.s.a. stwierdził, że Sąd pierwszej instancji powinien zbadać poprawność zaskarżonej decyzji nie ograniczając się do zarzutów skargi, a przede wszystkim to, czy organ wyczerpująco wyjaśnił okoliczności sprawy. Powyższe świadczy o naruszeniu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 P.p.s.a., gdyż obowiązek kontroli działalności administracji publicznej zostanie zrealizowany jedynie wówczas, gdy orzeczenia sądu ujawni wszystkie przypadki naruszenia prawa. Jeżeli zatem Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa przez organ, to nie wykonał obowiązku kontroli należycie i naruszył art. 1 § 1 i 2 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 113 § 1 P.p.s.a. stwierdzić należy, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie jej hipotezy, w postaci stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania mającego istotny charakter. A zatem, jeżeli sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej to nie może stosować tego przepisu. Z kolei art. 113 § 1 P.p.s.a. stanowi, że przewodniczący zamyka rozprawę, gdy uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. W orzecznictwie przez "dostateczne wyjaśnienie sprawy‘’, o którym mowa w tym przepisie rozumie się nie konieczność wyjaśnienia przez sąd stanu faktycznego istniejącego w sprawie, lecz stan zdolności sprawy do wydania wyroku, a więc dokonania przez sąd oceny legalności zaskarżonej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., FSK 388/09). Sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, gdy zostały rozpoznane przedstawione przez stronę środki dowodowe (por. J. Gudowski: Przegląd orzecznictwa z zakresu prawa cywilnego procesowego, PS 2001, nr 4, s. 81). W niniejszej sprawie skarżący nie składał wniosków dowodowych, a istotne dla sprawy okoliczności zostały wyjaśnione już w toku postępowania administracyjnego. Zakres postępowania dowodowego w tej sprawie wyznaczała norma zawarta w art. 41 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nakazująca zwolnienie ze służby policjanta w przypadku, nieprzydatności do służby, stwierdzonej w opinii służbowej w okresie służby przygotowawczej. W sprawie ustalono, że opinia służbowa wydana przez uprawniony organ, z którą skarżący został zapoznany, zawiera stwierdzenie o jego nieprzydatności do służby w okresie służby przygotowawczej i jest ostateczna. Spełnione zostały zatem przesłanki do wydania przez organ rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w takim stanie faktycznym zamykając rozprawę nie naruszył art. 113 § 1 P.p.s.a, albowiem kwestionowanie przez skarżącego, w tej sprawie zasadności skierowania na szkolenie podstawowe na którym nie zdał egzaminu komisyjnego, co spowodowało wydanie opinii służbowej o jego nieprzydatności do służby, nie miało znaczenia dla oceny legalności rozkazu personalnego o zwolnieniu go ze służby w Policji. Postępowanie dotyczące zwolnienia policjanta ze służby jest autonomiczne w stosunku do postępowania w przedmiocie opinii służbowej. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej w skrócie P.u.s.a.). Z treści tych przepisów wynika obowiązek sądu administracyjnego pierwszej instancji do pełnego zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu w granicach danej sprawy, niezależnie od treści i zarzutów skargi. W sposób oczywisty w tym zakresie nie mieści się kwestia wyjaśnienia zgodności z prawem rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] o ponownym przyjęciu skarżącego do służby w Policji i mianowaniu na stanowisko kursanta oraz zasadności skierowania go na szkolenie podstawowe, mimo posiadania stopnia podkomisarza Policji. W niniejszej sprawie, której przedmiotem była ocena legalności rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji Sąd pierwszej instancji przeprowadził pełną kontrolę i zasadnie stwierdził, że wydane przez organ rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Przepis art.1 § 1 i 2 P.u.s.a. ma charakter ustrojowy i stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i rozstrzyganie określonych sporów kompetencyjnych i sporów o właściwość oraz, że powyższa kontrola jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Wydanie wyroku niezgodnie z oczekiwaniem skarżącego nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Nie ma żadnych podstaw do przyjęcia, że w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dokonał kontroli działalności administracji publicznej oraz że badanie to przeprowadził w innym aspekcie niż zgodność z przepisami, które miały w niej zastosowanie. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 P.p.s.a. podlega oddaleniu.