II GSK 1763/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło – Chlabicz Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2412/11 w sprawie ze skargi E. W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od E. W. na rzecz Prezesa Głównego Urzędu Miar 300 (trzysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 10 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 2412/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę E. W.-B. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Miar (dalej: Prezes GUM) z dnia [...] sierpnia 2006 r. w przedmiocie ustalenia opłaty w sprawie zatwierdzenia typu analizatora spalin. Sąd orzekał w następującym stanie sprawy: E. W.-B., upoważniony przedstawiciel K. Ltd., K. H., S., W. G. C., H. w W. wystąpiła z wnioskiem z 19 października 2005 roku do Prezesa Głównego Urzędu Miar o zatwierdzenie typu analizatorów. Organ po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia [...] lipca 2006 roku, Nr [...] powołując się na art. 8f ust. 3 pkt 3 Ustawy o miarach odmówił zatwierdzenia typu analizatorów spalin samochodowych o znaku fabrycznym [...], klasy dokładności 1 przenośnych, produkowanych przez K. Ltd., K. H., S., W. G. C., H. w W z powodu niespełniania wymagań określonych § 4 i § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 16 grudnia 2003 roku w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 7, poz. 58). Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Nr [...] organ ustalił opłatę w kwocie 2000 zł za wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu wymienionego przyrządu pomiarowego. E. W.-B. pismem z dnia 27 lipca 2006 r., nr [...], uzupełnionym pismem z 4 sierpnia 2006 r. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] podnosząc, iż decyzja ta została wydana w związku z wydaniem decyzji [...] zatem bez podstawy prawnej (k. 281; 286 akt administracyjnych). Traktując powyższe pisma jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] lipca 2006 r., Prezes GUM, decyzją z [...] sierpnia 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy w/w decyzję z [...] lipca 2006 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że podstawą do wszczęcia postępowania o zatwierdzenie typu jest złożenie przez producenta lub upoważnionego przedstawiciela wniosku o zatwierdzenie typu oraz załączenie dokumentacji niezbędnej do przeprowadzenia badania typu (art. 8d ustawy). Podniósł, iż przepisy ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (t.jed.Dz.U. z 2004 r., poz. 2442 ze zm.) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77 poz. 730) wprowadziły szczególne wymagania co do treści przedmiotowego żądania szczegółowo regulując treść wniosku o zatwierdzenie typu (§ 5 – 9 rozporządzenia). Organ podkreślił, że przeprowadzenie badania typu przyrządu pomiarowego (art. 8f ust. 1 ustawy) obejmuje analizę dokumentów i badanie charakterystyk technicznych oraz metrologicznych określonej liczby egzemplarzy reprezentujących typ przyrządu pomiarowego (art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy) albo analizę przedłożonych dokumentów (art. 8f ust. 2 pkt 2 ustawy). W celu ustalenia czy dany przyrząd spełnia wymagania, w każdym przypadku konieczne jest także sporządzenie protokołu badań, którego treść określa § 12 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 kwietnia 2004 r. w sprawie prawnej kontroli metrologicznej przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 77 poz. 730). Działanie to poprzedza bezpośrednio wydanie przez Prezesa Głównego Urzędu Miar decyzji zatwierdzenia typu (8f ust. 3 pkt 1 ustawy) albo decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu (art. 8f ust. 3 pkt 3 ustawy). W ocenie organu, zakresem czynności stanowiących podstawę do ustalenia opłaty za wydanie decyzji jest: - analiza formalna wraz z analizą merytoryczną wniosku (w tym analiza dokumentacji w zakresie objętym wymaganiami metrologicznymi), - przeprowadzenie badania typu, - ocena wyników badań oraz przygotowanie protokołu badań stwierdzającego, czy zgłoszony przyrząd pomiarowy spełnia albo nie spełna wymagania określone przez obowiązujące przepisy. Dalej organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie powyższe czynności zostały przeprowadzone w celu ustalenia, czy analizator spalin samochodowych spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wymagań metrologicznych, którym powinny odpowiadać analizatory spalin samochodowych (Dz. U. Nr 7, poz. 58). Prezes Głównego Urzędu Miar stwierdził, że w wyniku ponownego rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego dokonano ustalenia czasu trwania czynności wykonanych przez pracowników GUM w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji [...] tj. odmawiającej zatwierdzenia typu (za wyjątkiem badania typu): - wstępna analiza formalna wniosku wraz z analizą merytoryczną wniosku (szczegółowa analiza dokumentacji) - 2,0 h, - ocena wyników badań i przygotowanie protokołu badań - 1,0 h czyli łącznie 3 godziny. Wydanie decyzji nr [...] poprzedzało wykonanie przez pracowników Głównego Urzędu Miar badań typu (art. 8f ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o miarach), których czas przedstawiał się następująco: - badania przeprowadzone w ramach rozprawy administracyjnej z dnia 25 kwietnia 2006 r. - 40 min., - badania przeprowadzone w dniu 9 czerwca 2006 r. - 3 h 40 min., - badanie przeprowadzone w dniu 12 czerwca 2006 r. - 57 min., - badanie przeprowadzone w dniu 30 czerwca 2006 r. w ramach rozprawy administracyjnej - 1 h 36 min. Organ zaakcentował, że z badania wykonanego w dniu 25 kwietnia 2006 r. sporządzono protokół, który dokładnie nie wskazuje czasu trwania poszczególnych czynności podjętych w ramach badań. W związku z tym, iż w ramach rozprawy zgłaszane były liczne wnioski, oświadczenia oraz zarzuty, zarówno przed wykonaniem badań jak i po ich zakończeniu, przyjęto, porównując zakres wykonanych badań z zakresem innych badań wykonanych w ramach toczonego postępowania, iż czas trwania badań w dniu 25 kwietnia 2006 r. wyniósł łącznie 40 min. Czas rozpoczęcia i zakończenia badań wykonanych w dniu 9 i 12 czerwca 2006 r. został ustalony na podstawie wydruków, które były sporządzane w ramach tych badań i dokumentowały przeprowadzone czynności, wskazując godziny i minuty, o której godzinie dokonano danej czynności. W dniu 9 czerwca 2006 r. pierwsza czynność (wydruk) została wykonana o godzinie 8:40, a ostatnia czynność (wydruk) została wykonana o godzinie 12:20, łączny czas przeprowadzonych badań wyniósł 3 h i 40 min., natomiast w dniu 12 czerwca 2006 r. pierwsza czynność (wydruk) została wykonana o godzinie 10:28, a ostatnia czynność została wykonana o godzinie 11:25, łączny czas przeprowadzonych badań wyniósł 57 min. Z badania wykonanego w dniu 30 czerwca 2006 r. sporządzono protokół, z którego wynika, że badania rozpoczęto o godzinie 11:30, natomiast czas zakończenia badań został ustalony na podstawie wydruków, które były sporządzane w ramach tych badań i dokumentowały przeprowadzone czynności, wskazujących w formie godziny i minuty, o której godzinie dokonano danej czynności. Ostatnia czynność (wydruk) została wykonana o godzinie 13:06, tym samym czas badań trwał 1 h i 36 min. Łączny czas trwania czynności w ramach badań wyniósł 6 h 53 min. W związku z powyższym ustalono, że czas czynności urzędowych wykonanych przez pracowników Głównego Urzędu Miar w ramach przeprowadzonego badania typu w ramach postępowania zakończonego wydaniem decyzji nr [...], który uwzględniono przy wydaniu decyzji ustalającej opłatę, wyniósł 9 h i 53 min. Odnosząc się do zarzutu strony, iż decyzja w I instancji została wydana bez podstawy prawnej Prezes Urzędu Miar wyjaśnił, że podstawą wydania decyzji był art. 24 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o miarach oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy. Powyższe przepisy obowiązują i nie zostały wydane z naruszeniem przepisów kompetencyjnych. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa wobec niewniesienia do Prezesa GUM wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, samodzielnym uznaniu się przez Prezesa GUM za organ właściwy do rozpoznania wniosku wniesionego do innego organu, błędne uznanie przez organ, że Minister Gospodarki przekazał postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Prezesowi GUM jako właściwemu w sprawie skargę strony z 27 lipca 2006 r. oraz wadliwe przywołanie w petitum zaskarżonej decyzji pisma strony jako uzupełnienia wniosku, podczas gdy pismo nie mogło być uznane za takie uzupełnienie. W uzasadnieniu skargi strona ponowiła argumenty podnoszone w toku postępowania administracyjnego oraz przedstawiła szczegółowe uzasadnienie dotyczące sformułowanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując merytoryczne stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wyjaśnił, że w pierwszej kolejności rozpoznał zarzut najdalej idący, a mianowicie wydania zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem prawa, gdyż w ocenie strony decyzja z [...] sierpnia 2006 r. została wydana bez wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] WSA uznał ten zarzut za nieusprawiedliwiony. Wskazał, że ze znajdującego się w aktach administracyjnych dowodu doręczenia w/w Decyzji nr [...] wynika, że została ona doręczona stronie 26 lipca 2006 r. (Tom I k. 3). Na tą datę wskazuje również sama skarżąca (vide pisma z 27 lipca 2006 r. i 4 sierpnia 2006 r.). Termin do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy upływał zatem dla strony z dniem 9 sierpnia 2006 r. Z akt sprawy wynika, że pismo z 27 lipca 2006 r., które zostało potraktowane ostatecznie przez organ jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, a nie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] lipca 2006 r. zostało skierowane przez skarżącą także do Prezesa GUM (a więc organu właściwego do rozpoznania sprawy) o czym świadczy treść adnotacji na k. 4 tego pisma (vide k. 284 akt administracyjnych). Niezależnie od powyższego WSA zauważył, że kolejne pismo skarżącej z dnia 4 sierpnia 2006 r., nadane listem poleconym w dniu 8 sierpnia 2006 r. (k. 291 akt administracyjnych) do Prezesa GUM również dotyczyło w istocie odwołania od decyzji z [...] lipca 2006 r. Ze względu na treść w/w pism WSA uznał, że organ prawidłowo uczynił traktując je, pomimo sformułowanego w nich żądania stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lipca 2006 r. jako wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją, a to ze względu na podnoszone przez skarżącą zarzuty. Mianowicie skarżąca wskazywała, że jej zdaniem, podany w w/w decyzji czas trwania czynności sprawdzających jest wysoce zawyżony, wobec powyższego kwota opłaty dotycząca wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia typu spornego analizatora spalin powinna być mocno zredukowana. Sąd I instancji wskazał również, że nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego wyeliminowaniem zakwestionowanego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Zaakceptował jako prawidłowo ustalony przez organ administracji łączny czas trwania czynności w ramach badań, który wyniósł 9 godzin 53 minuty. Wskazując na podstawę prawną ustalenia opłaty, Sąd wyjaśnił, że w myśl § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy (Dz. U. Nr 229 poz. 2309), stawka godzinowa za czas pracy pracownika administracji miar wynosi 200,00 zł. W związku z § 1 ust. 3 zdanie 2 rozporządzenia (każdą rozpoczętą godzinę liczy się jako pełną), określona została wysokość opłat za wydanie decyzji nr [...] na kwotę 2000,00 zł (liczba godzin, przez które wykonywano czynności - 10, pomnożona przez stawkę godzinową w wysokości 200,00 zł). W tym stanie rzeczy ustalona w decyzji opłata jest prawidłowa. Sąd wskazał również, że w aktach sprawy znajduje się protokół badań szczegółowo wskazujący na rodzaj i czas trwania poszczególnych czynności, a w decyzji wyjaśniono w sposób nie budzący zastrzeżeń, co do zgodności z prawem, w jaki sposób i na jakiej podstawie ustalono czas rozpoczęcia i zakończenia badań wykonanych w poszczególnych dniach. Skarżąca nie zakwestionowała prawidłowości powyższych czynności. Powyższy wyrok E. W.-B. zaskarżyła skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, poprzez to, że: 1/ WSA dokonał naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., polegającego na tym, że Sąd I instancji (WSA), nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w danej sprawie powinien to uczynić; rozwinięcie tego zarzutu znalazło się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. 2/ Sąd (WSA) wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, wynikający z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (dalej: p.u.s.a.) oraz z art. 3 § 2 p.p.s.a. Naruszył także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. Uchybienie dwóm ostatnio wymienionym przepisom polegało na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem sądu było stwierdzenie naruszenia przez Prezesa GUM przepisów art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zignorowanie proceduralnych ograniczeń wynikających z przepisów art. 65 § 1 zdanie 2 k.p.a.; przepisów art. 125. § 1. k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a.; przepisów art. 110 k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a.; przepisów art. 127 § 3 k.p.a.; oraz przepisów art. 156. § 1 ust 4) k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. W konsekwencji w postępowaniu o zatwierdzenie typu dla analizatora spalin samochodowych wydanie skarżonej decyzji nr [...] z dnia [...].08.2006r oraz decyzji nr [...] z dnia [...].08.2006r. z rażącym naruszeniem prawa, wobec nie wpłynięcia do Prezesa GUM wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją [...] oraz decyzją nr [...]. 3/ Sąd (WSA) dokonał naruszenia art. 146 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku art. 3 § 2 pkt 4) p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd nie dokonał prawnej oceny postanowienia Ministra Gospodarki nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r i nie stwierdził bezskuteczności czynności wyrażonej tym postanowieniem, a zaniechanie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. 4/ Sąd (WSA) wadliwie wykonał swój ustrojowy obowiązek kontroli decyzji administracyjnej pod względem zgodności z prawem, wynikający z art. 1 § 2 p.u.s.a. oraz z art. 3 § 2 p.p.s.a. Naruszył także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Uchybienie dwóm ostatnio wymienionym przepisom polegało na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy obowiązkiem Sądu było stwierdzenie naruszenia przez Prezesa GUM przepisów art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zignorowanie nakazów wynikających z przepisów art. 222 k.p.a. oraz art. 145 § 1 ust. 3 k.p.a. w związku z art 24 §1 ust 6 k.p.a. , a w konsekwencji wydanie skarżonej decyzji, nr [...] z dnia [...] 08.2006r oraz decyzji nr [...] z dnia [...].08.2006r., zamiast wznowienia postępowania o zatwierdzenie typu dla analizatora spalin samochodowych wobec wniesienia adresowanej do Prezesa GUM skargi na decyzje [...] oraz nr [...], która ze względu na treść tj. zawarte w niej zarzuty, na podstawie art. 145 §1 ust. 3 k.p.a. w związku z art 24 §1 ust 6) k.p.a., powinna być potraktowana jako skarga o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tych decyzji, (dalsze w treści uzasadnienia). 5/ Sąd podczas sądowej kontroli decyzji nr [...] z dnia [...].08.2006r. przyjął za organem administracyjnym jego wadliwe ustalenia faktyczne (sformułowane w uzasadnieniu decyzji - odnośnie badań prowadzonych w ramach postępowania ws. zatwierdzenia typu analizatora spalin oraz w odniesieniu do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Zatem WSA wadliwie przyjął stan faktyczny ustalony przez organ administracyjny niezgodnie z obowiązującą ten organ procedurą, czym WSA dokonał naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. polegającego na przedstawieniu stanu faktycznego niezgodnie z rzeczywistością. A także naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisów art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. poprzez zignorowanie proceduralnych ograniczeń wynikających z przepisów art. 65 § 1 zdanie 2 k.p.a.; przepisów art. 125. § 1. k.p.a. w związku z art. 39 k.p.a.; przepisów art. 110 k.p.a. w związku z.art. 126 k.p.a.; przepisów art. 127 § 3 k.p.a.; przepisów art. 156. § 1 ust 4) k.p.a. w związku z art. 126 k.p.a. oraz przepisów art. 156. § 1. ust. 1) i ust 2) k.p.a. 6/ Sąd (WSA) podczas sądowej kontroli skarżonych decyzji dokonał błędnych ustaleń faktycznych, co polegało na tym, iż WSA przyjął stan faktyczny, który organ administracyjny ustalił bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny, co stanowi naruszenie art.141§4 p.p.s.a. W przepisie tym chodzi bowiem nie o przedstawienie jakiegokolwiek stanu faktycznego, lecz stanu rzeczywistego, ustalonego i przyjętego zgodnie z obowiązującym prawem. Obowiązek zwięzłego przedstawienia przez sąd stanu sprawy, o którym mowa w tym przepisie obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem (art. 3 § 1 p.p.s.a.) 7/ Sąd (WSA) podczas sądowej kontroli skarżonych decyzji dokonał niewystarczających oraz błędnych ustaleń faktycznych oraz nie dostrzegł uchybień proceduralnych organu administracyjnego, które mogły mieć wpływ na treść decyzji, co wyrażało się tym, że: - Sąd dokonał niewystarczających ustaleń faktycznych, naruszając przez to art. 141 § 4 p.p.s.a. gdyż nie dostrzegł tego, iż w skarżonej Decyzji Prezesa GUM nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. nie ma żadnego odniesienia organu do pisma skarżącej z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] (adresowanej do Prezesa GUM skargi o stwierdzenie nieważności decyzji [...] oraz decyzji nr [...], która ze względu na treść tj. zawarte tam zarzuty, na podstawie art. 145 §1 ust 3 k.p.a. w związku z art 24 §1 ust 6) k.p.a., powinna być potraktowana jako skarga o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tych decyzji - co wskazuje na to, że organ zignorował tą skargę pomimo jej skutecznego wniesienia (8.08.2006r) oraz, że w aktach sprawy administracyjnej przed wydaniem skarżonej decyzji pisma tego nie było. - Sąd dokonał niewystarczających ustaleń faktycznych, naruszając przez to art. 141 § 4 p.p.s.a. mylnie przyjmując za organem, że przed wydaniem skarżonej decyzji z [...].08.2006r Minister Gospodarki przekazał skargę strony z 27.07.2006r. (pismo nr [...]) Prezesowi GUM jako właściwemu w sprawie, co było równoznaczne z naruszeniem przez sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.; - Sąd dokonał niewystarczających ustaleń faktycznych, naruszając przez to art. 141 § 4 p.p.r,.a. gdyż nie dostrzegł tego, iż przywoływane w petitum skarżonej Decyzji Prezesa GUM nr [...] z dnia [...] sierpnia 2006r. pismo skarżącej z dnia 27 lipca 2006 r. nr [...] było adresowaną do Ministra Gospodarki skargą o stwierdzenie nieważności decvzji [...] oraz decyzji nr [...]. Skargą, która ze względu na treść (w zw. z art. 222 k.p.a.) na podstawie art. 145 §1 ust 3 k.p.a. w związku z art 24 §1 ust 6) k.p.a., powinna być potraktowana jako skarga o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem tych decyzji. - WSA winien był zauważyć niedopuszczalność traktowania tego pisma (z 27.07.20006r) jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesionego do Prezesa GUM na tej podstawie, że przesłano je faksem Prezesowi GUM, a na k. 4 tego pisma jest adnotacja wymieniająca go jako otrzymującego to pismo. Było to niedopuszczalne wobec następujących faktów, które WSA winien był zauważyć, iż: potraktowanie tej skargi jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, było działaniem wbrew wyraźnej woli skarżącej, adresującej to pismo do Ministra Gospodarki, czyli organu nadzorczego dla Prezesa GUM, a nie do Prezesa GUM, skarga ta, ze względu na zawarte w niej zarzuty dotyczące przedstawicieli GUM powinna być potraktowana jako skarga o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 §1 ust 3 k.p.a. w związku z art 24 §1 ust 6) k.p.a.; adnotacja poczyniona na k 4 tego pisma była umieszczona na końcu pisma, już pod podpisem skarżącej i dokonywała wyraźnego rozróżnia adresata od otrzymującego ją tylko "(do wiadomości)" Pana W. S.; Prezes GUM, wobec powiadomienia tą skargą o zarzutach dotyczących przedstawicieli GUM uczestniczących w przygotowaniu decyzji, mógł w związku z tym pismem wszcząć postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji [...], ponieważ mógł tego dokonać z urzędu. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej strona wnosząca tę skargę przedstawiła szczegółową argumentację na poparcie zgłoszonych twierdzeń. Prezes Głównego Urzędu Miar w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Granice skargi są wyznaczone przez zawarte w niej podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd ten uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Nie ma on natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne, nie podniesione przez stronę karżącą naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Zakres kontroli wyznacza zatem sam autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony wyrok, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu, a stwierdzone w toku kontroli zaskarżonego wyroku naruszenie przepisów postępowania nie miało wpływu na wynik postępowania. Należy przypomnieć, że stosownie do art.174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może być podstawą kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Większość zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej (zarzuty sformułowane w punktach 2- 7) zmierza do wykazania, że Prezes GUM nie był uprawniony do rozpoznania wniosku strony z dnia 27 lipca 2006 r. i w konsekwencji nie był uprawniony do wydania decyzji z dnia [...] sierpnia 2006 r. Brak kompetencji Prezesa GUM do rozpoznania ww. wniosku strona skarżąca wywodzi z faktu, iż wniosek ten nie wpłynął/nie został skutecznie przekazany organowi przed datą wydania decyzji z [...] sierpnia 2006r. Strona kwestionuje zarówno skuteczność przekazania wniosku postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. jak i skuteczność doręczenia tego pisma faksem, wskazując, iż Prezes GUM otrzymał tylko do wiadomości pismo adresowane do Ministra Gospodarki. Należy wyjaśnić, że Sąd I instancji ustalił, iż pismo z dnia 27 lipca 2006 r. zostało przez organ potraktowane jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i uznał, że było to działanie prawidłowe. Sąd uznał także, iż pismo to zostało przez skarżącą skierowane także do Prezesa GUM, o czym świadczy treść adnotacji na k.4 pisma. NSA uznał, że stanowisko Sądu I instancji jest w tej sprawie co do zasady prawidłowe. Konsekwencją przyjęcia, iż pismo strony zostało także skierowane bezpośrednio do Prezesa GUM (więc Prezes GUM był uprawniony do jego rozpoznania), było nieodniesienie się przez Sąd I instancji do podnoszonych przez stronę zarzutów dotyczących postanowienia Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. W sposób nieuprawniony natomiast Sąd I instancji odwołał się do treści pisma skarżącej z dnia 4 sierpnia 2006 r. skierowanego do Prezesa GUM, traktując je również jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd orzekając na podstawie akt sprawy winien był zapoznać się z tym pismem jeżeli znajdowało się w aktach sprawy, nie mógł jednak, wobec braku odniesienia się do tego pisma w decyzji wydanej przez Prezesa GUM w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, potraktować go jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej bezpodstawnego powołania się na to pismo. Powołane się przez Sąd I instancji na ww. pismo strony nie miało wpływu na wynik sprawy. Natomiast nieuzasadnione są zarzuty, iż Sąd zobowiązany był na podstawie art.1§2 p.u.s.a. i art.3 §2 p.p.s.a. kontrolować nadanie biegu pismu strony z dnia 4 września 2006 r. przez Prezesa GUM, w szczególności poprzez wyjaśnienie czy należy je traktować jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, skargę o wznowienie postępowania czy też skargę o stwierdzenie nieważności decyzji wymienionych w tym piśmie. Treść tego pisma pozostaje bez wpływu na wynik rozpoznawanej sprawy. Jak wynika ze stanowiska strony przedstawionego w skardze kasacyjnej strona sama nie jest zdecydowana, co do celu wniesienia tego pisma. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji nie odniósł się do podniesionych w skardze zarzutów nieskuteczności przekazania Prezesowi GUM wniosku strony z 27 lipca 2006 r. postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nieodniesienie się do zarzutów strony stanowi niewątpliwie naruszenia przepisów postępowania, jest to jednak naruszenie przepisów, które nie miało wpływu na wynik postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny dokonując oceny zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku nie może nie odnieść się do decyzji będących przedmiotem postępowania oraz postanowień wydanych toku tego postępowania. Dopiero bowiem pełne przedstawienie materiału sprawy może być podstawą oceny czy rozstrzygnięcie Sądu I instancji jest prawidłowe. Odnosząc się do treści zaskarżonej decyzji należy zauważyć, że wskazano w niej, iż została ona wydana po doręczeniu Prezesowi GUM faksem oraz postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia [...] sierpnia 2006 r., wniosku strony z dnia 27 lipca 2006 r., uzupełnionego pismem z dnia 7 sierpnia 2006 r. Z powyższego zapisu w decyzji wynika niedwuznacznie, że Prezes GUM wydał decyzję z [...] sierpnia 2006 r. po otrzymaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek ten został przekazany faksem, co w świetle art.63§1 k.p.a. jest dopuszczalne oraz postanowieniem Ministra Gospodarki. W ocenie NSA, w przypadku doręczenia organowi administracji pisma strony, z którego wynika, że jest to pismo, którego rozpoznanie należy do kompetencji tego organu, organ nie ma podstaw do nierozpoznania pisma. Do kompetencji Prezesa GUM należało zarówno rozpatrzenie wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej w I instancji decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. jak i wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wskazać należy, że potraktowanie pisma z 27 lipca 2006 r. jako wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy było korzystne dla strony, ponieważ zapewniało ponowną ocenę sprawy, podczas gdy rozpoznając wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organ musiał by się ograniczyć do ustalenia czy doszło do spełnienia jednej z przesłanek wskazanych w art. 156§1 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu strony, iż nie złożyła wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy ale wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji należy wskazać, że w skardze wniesionej do WSA strona napisała, wskazując na pismo z dnia 27 lipca 2006 r. że wniosła w terminie odwołanie do decyzji Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia [...] lipca 2006 r., ale wniosła je do Ministra Gospodarki. Potwierdza to, iż Prezes GUM postąpił prawidłowo traktując pismo strony z dnia 27 lipca 2006 r. jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powyższe ustalenia nakazują przyjąć, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2006 r. została wydana przez prezesa GUM w wyniku wniesienia przez stronę wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (nazywanego przez stronę odwołaniem lub wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji) . Ustalenia powyższe wynikające z akt sprawy powinny były znaleźć się w uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji. Braki uzasadnienia nie czynią jednak wyroku nieprawidłowym. NSA stwierdził, że uzasadnienie wyroku zostało sporządzone z naruszeniem przepisu art. 141§ 4 p.p.s.a. nie jest to jednak naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec niewadliwego ustalenia przez Sąd I instancji, że pismo z dnia 27 lipca 2006 r. zostało skierowane przez skarżącą także do Prezesa GUM, zarzuty zmierzające do wykazania, ze Prezes GUM nie był uprawniony do rozpoznania wniosku strony o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. są nieuzasadnione. Wobec wydania przez Prezesa GUM zaskarżonej decyzji zgodnie z przysługującymi mu kompetencjami za nieuzasadnione należało uznać zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art.145§1 pkt 1 lit.c p.p.s.a., art.151 p.p.s.a. w związku z art. 6 i 7 k.p.a., 156§1 pkt 4 k.p.a. W świetle powyższych ustaleń, bez wpływu na wynik sprawy pozostają ustalenia dotyczące tego czy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2006 r. Minister Gospodarki skutecznie przekazał do rozpoznania Prezesowi GUM pismo strony z dnia 27 lipca 2006 r. Czyni to nieuzasadnionym zarzut naruszenia art.135 p.ps.a. Wobec podniesienia w skardze zarzutów dotyczących ww. postanowienia Ministra Gospodarki Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był odnieść się w motywach wyroku do zarzutów lub uzasadnić przyczynę odstąpienia od uzasadnienia tej kwestii. Również to naruszenie art.141§4 p.p.s.a. pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W następnej kolejności należy odnieść się do sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art.134§1 p.p.s.a. polegającego na tym, że Sąd I instancji nie będąc związany wnioskami i zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną nie wyszedł poza ich granice, mimo iż w tej sprawie zobowiązany był to uczynić. Rozwinięcie zarzutu, poprzez wskazanie, co winien był, w ocenie skarżącej, uczynić Sąd I instancji znalazło się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W tym zakresie, w pierwszej kolejności należy odnieść się do, będącego podstawą szeregu zarzutów związanych z naruszeniem art.134 p.p.s.a., stanowiska strony skarżącej, iż granice niniejszej sprawy obejmują również decyzję Prezesa GUM nr [...] z [...] lipca 2006 r. oraz poprzedzające ją postępowanie. Przypomnienia wymaga, iż decyzja z [...] lipca 2006 r. jest decyzją, którą Prezes GUM odmówił skarżącej zatwierdzenia typu analizatora spalin samochodowych. Stosownie do art.134§1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zasada związania Sądu granicami skargi oznacza, że Sąd jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia którym jest konkretna decyzja (postanowienie, akt lub czynność), kwestionowana przez podmiot wnoszący skargę. W tym postępowaniu przedmiotem zaskarżenia do WSA była decyzja Prezesa GUM z dnia [...]sierpnia 2006 r. wydana w przedmiocie ustalenia opłaty "za wydanie odmowy wydania decyzji zatwierdzenia typu analizatora ..". Postępowanie w sprawie zatwierdzenia typu analizatora nie jest tożsame z postępowaniem w sprawie ustalenia ww. opłaty, dlatego stosownie do art.134§1 p.p.s.a. decyzja Prezesa GUM z [...] lipca 2006 r. odmawiająca zatwierdzenia typu oraz poprzedzające ją postępowanie nie mogły być przedmiotem oceny Sądu I instancji w tym postępowaniu, nie może być również przedmiotem oceny NSA w tym postępowaniu. Dlatego nieuprawnione są wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty związane z oceną decyzji wydanej w przedmiocie zatwierdzenia typu analizatora spalin, w szczególności zarzuty związane z postępowaniem prowadzącym do wydania tej decyzji, np. nie dokonania przez WSA merytorycznej oceny działań przedstawicieli Głównego Urzędu Miar w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji, dokonanie której to oceny miałoby według strony skutkować stwierdzeniem, że badania były prowadzone sprzecznie z obowiązującą organ procedurą oraz nie mogły stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia typu. Nieuprawnione są też zarzuty, iż WSA winien był stwierdzić, że w sprawie tamtej wskazywane przez organ wyniki badań były fałszywe, a więc WSA winien był stwierdzić konieczność wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia typu, a nie czyniąc tego naruszył art.134§1 p.p.s.a. WSA nie miał również podstaw do badania kompletności złożonego przez stronę wniosku wszczynającego postępowanie o zatwierdzenie typu analizatora. Kolejny zarzut naruszenia przepisu art. 134§1 p.p.s.a., precyzując go w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżąca opiera na tym, że w jej ocenie, Sąd I instancji , nie będąc związany zarzutami skargi winien był dokonać prawnej oceny dopuszczalności wydania w tym samym czasie decyzji ustalającej opłatę oraz decyzji o odmowie zatwierdzenia typu. Zarzut ten jest nieuzasadniony. Sąd I instancji nie miał obowiązku rozpatrywania możliwości jednoczesnego wydania decyzji w przedmiocie odmowy zatwierdzenia typu oraz decyzji o ustaleniu opłaty, ponieważ strona w skardze nie podniosła tego zagadnienia, a brak było podstaw do odniesienia się przez Sąd z urzędu do tej sprawy, w sytuacji gdy ze znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów nie wynika, aby wydanie równoczesne takich decyzji było niezgodne z prawem. Odnosząc się do tego zarzutu NSA wyjaśnia, że stosownie do art. 24 ust.1 Prawa o miarach czynności urzędowe wykonywane przez organy administracji miar i podległe im urzędy, określone w ustawie i jej przepisach wykonawczych oraz wynikające z wykonywania przez nie zadań przewidzianych w odrębnych ustawach, podlegają opłacie. Opłaty pobiera się za czynności wymienione w ust. 2 , gdzie w punkcie 1 przewidziana została opłata za wydanie, zmianę i odmowę wydania decyzji zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych. Natomiast zgodnie z art.24a ust.1 tej ustawy opłaty za wydanie, zmianę i odmowę wydania decyzji zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych ustala organ administracji miar w drodze decyzji, biorąc pod uwagę charakter, zakres i czas trwania wykonanych czynności oraz obowiązujące stawki godzinowe za czas pracy pracowników administracji miar. Z przytoczonych przepisów nie można wywieść, iż decyzja o ustaleniu przedmiotowej opłaty może być wydana dopiero po uprawomocnieniu się decyzji w przedmiocie zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych. Wniosku takiego nie można wywieść również z art.24 a ust. 3 tej ustawy, w którym określone są terminy uiszczania innych opłat. W związku z powyższym brak dokonania takiej oceny przez WSA nie stanowi naruszenia art.134§ 1 p.p.s.a. Nieuprawniony jest również zarzut naruszenia art.134§1 p.p.s.a. poprzez – jak wskazała skarżąca - niezauważenie przez Sąd, iż rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 14 października 2004 r. w sprawie opłat za czynności urzędowe wykonane przez organy administracji i podległe im urzędy ( Dz.U. Nr 229, poz.2309) w lipcu 2006 r. w §1 nie miało podpunktów, a WSA oraz organ powołują się na §1 ust.1 pkt 1 tego rozporządzenia; skarżąca zarzuciła również, że rozporządzenie w §1 ust.1 nie wymieniało czynności urzędowych związanych z zatwierdzeniem typu i nie mogło mieć zastosowania w sprawie. NSA stwierdza, że ww. rozporządzenie w dacie wydania decyzji ustalającej opłaty (i obecnie) w §1 ust.1 zawiera 6 punktów. W §1 ust.1 pkt 1 ustalona została stawka godzinowa za czas pracy pracownika administracji miar, stanowiąca podstawę do ustalenia opłat za wymienione czynności organów administracji miar i podległych im urzędów, w tym za czynności związane z wydaniem albo odmową wydania decyzji zatwierdzenia typu przyrządów pomiarowych - w wysokości 200,00 zł. Tak więc organ orzekający prawidłowo zastosował wynikającą z rozporządzenia stawkę godzinową stanowiącą podstawę ustalenia opłaty w decyzji, a Sąd I instancji uznając decyzję w tym zakresie za prawidłową, postąpił zgodnie z przywołanymi przepisami. Również co do ilości godzin będących podstawą ustalenia kwoty opłaty strona skarżąca nie podważyła skutecznie zaskarżonego wyroku. Tę kwestię Sąd I instancji prawidłowo wyjaśnił w uzasadnieniu wyroku, powołując się na protokół badań szczegółowo wskazujący na rodzaj i czas trwania poszczególnych czynności, wskazując, że w uzasadnieniu decyzji wyjaśniono w sposób nie budzący wątpliwości w jaki sposób i na jakiej podstawie ustalono czas rozpoczęcia i zakończenia badań wykonanych w poszczególnych dniach oraz wskazując, że strona nie kwestionowała tych czynności. Kwestionowanie dokonanych czynności w tej sprawie w skardze kasacyjnej, w sytuacji gdy nie były kwestionowane w skardze wniesionej do WSA nie może odnieść skutku. Nieuprawniony jest zarzut naruszenia art.146§1 i art.135 p.p.s.a w związku z art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. Przepis art.146 p.p.s.a. dotyczy sytuacji, gdy Sąd rozstrzyga sprawę , w której przedmiotem oceny jest akt lub czynność, o których mowa w art.3§2 pkt 4 p.p.s.a. W rozpoznanej sprawie przedmiotem oceny Sądu były decyzje Prezesa GUM, do których wymienione przepisy art.146 i 3§2 p.p.s.a. nie mają zastosowania, bowiem Sąd gdyby uwzględniał skargę na decyzję lub postanowienie orzekałby na podstawie art.145 p.p.s.a., a nie 146 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.