I OSK 558/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 522/12 o odrzuceniu skargi T. G. na Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie skargi na działanie organu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2012 roku, sygn. akt VII SA/Wa 522/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę T.G. na Prezydenta m.st. Warszawy (jej działanie) w przedmiocie skargi na działanie organu. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że w złożonej skardze T.G. zarzucił Prezydentowi m.st. Warszawy kultywowanie prawnie zakazanego komunizmu przez przenoszenie tzw. Pomnika 4 Śpiących na miejsce budzące protesty społeczne zamiast usunięcia go w niebyt oraz nieusunięcie reliktu komunizmu w postaci Pomnika Bojowników o PRL. Uzasadniając odrzucenie skargi Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga ta nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Zawiera ona krytykę organu, a tę skarżący winien skierować do właściwego organu -określonego w art. 229 i art. 230 k.p.a.- w skardze powszechnej, o której mowa w ww. art. 227 tej ustawy. Ogólnie niezadowolenie z działania organu, w tym przypadku Prezydenta m. st. Warszawy, nie podlega bowiem żadnej kontroli ze strony sądu administracyjnego. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł T. G. zaskarżając to postanowienie w całości i zarzucił mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:art. 49 § 1 w zw. z art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) oraz art. 56 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji a także, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Tak skonstruowana skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarżący kasacyjnie wskazał jako zarzut skargi kasacyjnie przepis art. 56 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Przepis art. 56 nie zawiera wskazywanych jednostek redakcyjnych, a ponadto dotyczy on zawieszenia postępowania sądowego, którego przesłanki w niniejszej sprawie nie zostały spełnione. Nawet jeśliby jednak uznać, że skarżący kasacyjnie w istocie zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. to i tak zarzut ten nie mógłby odnieść zamierzonego skutku. W art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. przewidziano, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzeni postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tymczasem w niniejszej sprawie strona skarżaca kasacyjnie w toku postępowania administracyjnego jak i postępowania przed sądami administracyjnymi nie sprecyzowała w sposób dostateczny na czym polegać miała bezczynność organu, a w szczególności jakiego orzeczenia czy czynności organ nie podjął. Z pewnością natomiast skarga w której podnosi się jedynie ogólnikowe stwierdzenia, że organ "kultywuje prawnie zakazany komunizm przez przenoszenie tzw. Pomnika 4 Śpiących na miejsce budzące protesty społeczne zamiast usunięcia go w niebyt oraz nieusunięci reliktu komunizmu w postaci Pomnika Bojowników o PRL" nie jest skargą określoną w art. 3 § 2 pkt 1-4a, a tylko w tych przypadkach sądy administracyjne są władne rozpoznać skargę na bezczynność. Jednocześnie Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Rada m.st. Warszawy w dniu 26 maja 2011 roku podjęła uchwałę nr XVI/300/2011 w sprawie przeniesienia pomnika Polsko-Radzieckiego Braterstwa Broni. Skarga złożona w niniejszej sprawie z całą jednak pewnością nie może być również uznana za skargę na ww. uchwałę, albowiem w sposób jednoznaczny wskazano w treści tejże skargi jak i w toku dalszego postępowania, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu, a tym samym nie może ona dotyczyć wydanego aktu, tym bardziej, że w niniejszej sprawie strona skarży bezczynność Prezydenta m.st. Warszawy, który na mocy powołanej uchwały zobowiązany był do działania. Skarżący w zasadzie nie sprecyzował na czym owa bezczynność miała by polegać ograniczając swe wywody do formułowania niezadowolenia z przeniesienia pomnika. Takie określenie żądania skargi uniemożliwia nadaniu jej znaczenia innego niż złożonego w trybie skargowym. Co najmniej za niezrozumiały należy uznać drugi z zarzutów skargi kasacyjnej tj. naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 2 p.p.s.a. poprzez niedokonanie wezwania organu do uzupełnienia lub poprawienia odpowiedzi na skargę. Zarzut ten podlega oddaleniu już chociażby z tej przyczyny, że naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie takiego związku w niniejszej sprawie nie wykazał. Sąd pierwszej instancji nie naruszył w jakimkolwiek stopniu przepisu art. 49 § 1 p.p.s.a., albowiem wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie odpowiedź na skargę spełniała warunki formalne pisma procesowego. Podnoszone przez skarżącego kasacyjnie reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika argumenty, iż odpowiedź na skargę zawierała błędy formalne w istocie są jedynie polemiką z podniesionym w tym piśmie stanowiskiem organu, co nie może stanowić podstawy formułowania zarzutu naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. Nietrafny jest również zarzut naruszenia art. 54 § 2 p.p.s.a, który określa termin przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Nawet gdyby organ przekazał powołane dokumenty i akta sprawy z przekroczeniem terminu, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło, to i tak formułowanie takiego zarzutu w skardze kasacyjnej wymagałoby wykazania, że naruszenie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy, co nie mogło w tym przypadku nastąpić, gdyż organ przedłożył skargę wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na nią w zakreślonym przepisami terminie. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.