II SA/Ke 201/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 maja 2012r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. K., utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Sandomierza Kierownika Sekcji Świadczeń Ośrodka Pomocy Społecznej w S. z dnia [...], w sprawie odmowy przyznania zasiłku celowego do wysokości 300 tys. zł na odbudowę albo budowę budynku mieszkalnego albo zakup lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że P. K. wnioskiem z dnia 10.12.2010r. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego w związku z powodzią do wysokości 300 tys. zł podnosząc, iż przyznany wcześniej na odbudowę budynku zasiłek celowy w wysokości 100 tys. zł jest niewystarczający, z uwagi na gwałtowny wzrost cen materiałów budowlanych i usług. W wyniku zniszczeń decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w S. z dnia 7 lipca 2010r. dom został przeznaczony do rozbiórki. Kolegium wyjaśniło, że decyzją Premiera Rządu ze środków budżetu państwa udzielano powodzianom pomocy pieniężnej w wysokości do: 6.000 zł, 20.000 zł i 100.000 zł, a pomoc tę realizowały ośrodki pomocy społecznej. Pismem z dnia 30 kwietnia 2010r. Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji określiło zasady udzielania pomocy finansowej z budżetu państwa dla osób lub rodzin poszkodowanych w wyniku katastrof naturalnych. Zgodnie z pismem Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 czerwca 2010r. osobom poszkodowanym przez powódź przysługiwała pomoc na remont albo odbudowę budynku mieszkalnego lub lokalu, który uległ zniszczeniu w związku z powodzią. Zdaniem Kolegium, uzasadnienie wniosku z dnia 10.12.2010r. oraz treść oświadczenia z dnia 14.12.2010r. jednoznacznie wskazują, że wnioskodawca otrzymany zasiłek celowy w kwocie 100 tys. zł przeznaczył na budowę nowego domu i wystąpił o zasiłek do 300 tys. zł z przeznaczeniem na dokończenie budowy. Organ uznał, że P. K., zajmujący przed powodzią drewniany, parterowy budynek mieszkalny o powierzchni 99 m², zamierza w drodze świadczeń z pomocy społecznej rozwiązać docelowo swój problem mieszkaniowy budując nowy dom. Organ odwoławczy podkreślił, że zasiłki na remont lub odbudowę domu nie są przyznawane i wypłacane jako rekompensata za straty poniesione w wyniku powodzi. Tymczasem P. K., po raz kolejny ubiega się o zasiłek, w celu całkowitego pokrycia strat poniesionych na skutek powodzi. Z operatu szacunkowego wynika, że przed powodzią budynek był jednokondygnacyjny, bez podpiwniczenia, o powierzchni zabudowy 99 m². Ściany zewnętrze i wewnętrzne – drewniane. Do budynku doprowadzono przyłącza: energii elektrycznej, gazowej i wodno-kanalizacyjne. Dom wybudowany został w 1930r. w technologii tradycyjnej. Przed powodzią wymieniono podłogi na betonowe, płytki ceramiczne w łazience, panele podłogowe. Przy ocenie stanu technicznego uwzględniono wiek budynku, zastosowane rozwiązania konstrukcyjno-materiałowe oraz średnioważone zużycie poszczególnych elementów konstrukcyjnych budynku przed powodzią. Ostateczne zużycie ustalono na poziomie 45%. Wyceny budynku, przyłączy urządzeń infrastruktury technicznej i rozbiórki budynku dokonano w podejściu kosztowym, metodą kosztów zastąpienia, techniką elementów scalonych lub techniką wskaźnikową. Organ wyjaśnił, iż stosownie do § 21 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przy określaniu wartości odtworzeniowej nieruchomości za koszt nabycia gruntu przyjmuje się wartość rynkową gruntu, natomiast za koszt odtworzenia części składowych gruntu przyjmuje się kwotę równą kosztom ich zastąpienia, pomniejszoną o wartość zużycia tych części składowych. Wycenę szkód przeprowadzono w oparciu o Biuletyn wyd. Sekoncenbud: BCK III kw. 2010 - Biuletyn cen robót budowlanych po klęskach żywiołowych oraz inne katalogi. Opracowane w katalogu wartości robót zawierają wartość materiałów, robocizny, sprzętu oraz czynniki cenotwórcze (koszty zakupu, ogólne i zysk) na poziomie średnich wartości krajowych. Odstąpiono od regionalnego mnożnika przeliczeniowego, zalecanego dla woj. świętokrzyskiego (niższego od krajowego), gdyż na rynku lokalnym z uwagi na duży zasięg strat po powodzi, wartość robót budowlanych podwyższyła się. Koszt rozbiórki budynku mieszkalnego (12.960 zł) obliczono na podstawie powierzchni zabudowy oraz wysokości budynku uzyskanej na podstawie oświadczenia ustnego właściciela nieruchomości. Na stronach 12 i 13 operatu podano szczegółowe wyliczenie wartości odtworzeniowej budynku mieszkalnego z przyłączami. Wartość odtworzeniowa budynku z przyłączami w dniu wystąpienia powodzi obliczona została na kwotę 82.151,06 zł. Kolegium zauważyło, że z załączonego do akt sprawy wypisu umowy darowizny sporządzonej w dniu 19 marca 1997r. wynika, iż w celach wymiarowych podano wartość darowizny tj. zabudowanej działki nr 2134 o powierzchni 28 arów, w kwocie 15 tys. zł, w tym wartość budynku mieszkalnego w kwocie 5 tys. zł. Ustalona w operacie szacunkowym wartość odtworzeniowa budynku mieszkalnego w kwocie 82.151,06 zł, nie obejmuje nieruchomości gruntowej. Organ stwierdził, że P.owi K.emu należy się zasiłek celowy do wysokości stanowiącej wartość odtworzeniową tego budynku. Takie zasady stosowano w stosunku do wszystkich osób poszkodowanych przez powódź. Dodał, że pomoc społeczna w formie zasiłku celowego nie może być wyższa, niż wysokość szkód wyrządzonych w uszkodzonym w wyniku powodzi obiekcie. Wartość ta w niniejszej sprawie została określona na kwotę 95.111,06 zł (wartość odtworzeniowa łącznie z kosztami rozbiórki). Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących nieadekwatności kwoty wartości odtworzeniowej budynku podanej w operacie szacunkowym Kolegium stwierdziło, iż dowód z opinii biegłego - w rozpoznawanej sprawie rzeczoznawcy majątkowego, który opracował operat szacunkowy, jest dowodem szczególnego rodzaju, ze względu na wymaganie wiadomości specjalnych, dlatego nie może być zastąpiony inną czynnością dowodową np. przesłuchaniem świadka. Wskazało również, że P. K. wystąpił o przyznanie zasiłku celowego t.j. świadczenia z pomocy społecznej. Celem pomocy jest zaś umożliwienie wyjścia z trudnej sytuacji życiowej, a nie zaspokojenie wszystkich potrzeb czy też pokrycie wszystkich poniesionych na skutek zdarzenia losowego strat. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze na powyższą decyzję P. K. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie zasiłku celowego w kwocie do 300.000 zł, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucając naruszenie: 1) art. 2 i art. 87 Konstytucji RP, przez bezprawne pozbawienie skarżącego prawa do w pełni należnego mu zasiłku celowego do wysokości 300 tys. zł na odbudowę, albo budowę budynku mieszkalnego, albo zakup lokalu mieszkalnego położonego w S., z racji całkowitego zniszczenia w czasie powodzi w 2010r. lokalu mieszkalnego, w wyniku której stracił dorobek całego życia. Podniósł, iż powszechnie obowiązującym źródłem prawa, co uszło uwadze Kolegium, nie są pisma Ministra MSWiA, czy też Wojewody Podkarpackiego lub Świętokrzyskiego, a Rzeczypospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, 2) art. 40 ust. 2 i 3, art. 101, art. 106 ust. 1 i 4, art. 110 ust. 7 ustawy o pomocy społecznej przez bezzasadne uznanie, że nie należy mu się zasiłek celowy w kwocie do 300.000 zł, gdyż nie znajduje się w sytuacji materialnej uprawniającej do przyznania zasiłku celowego w ww. kwocie, a nadto doznana przez niego szkoda stwierdzona kosztorysem nie uprawnia go do żądania takiego zasiłku w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego wskazuje, że twierdzenie to jest błędne. Skarżący zarzucił Kolegium bezkrytyczne podejście do sporządzonej dla potrzeb sprawy opinii, która jego zdaniem nie zawiera uzasadnienia, na jakiej podstawie biegły – rzeczoznawca majątkowy dokonał takich, a nie innych, ustaleń. Niezależnie od powyższego podkreślił, że Wojewoda Świętokrzyski w piśmie z dnia 8 lipca 2010r. skierowanym do podległych jednostek zajmujących się wypłatą należnych powodzianinem zasiłków celowych stwierdził w pkt 6, iż pomoc finansową może również otrzymać osoba, rodzina, która nie zdołała zamieszkać w nowo wybudowanym budynku, którego budowa została zakończona, 3) art. 7 i 8 k.p.a. przez wydanie orzeczenia odmawiającego przyznania zasiłku w sytuacji, gdy już pobieżna analiza materiału dowodowego pozwala stwierdzić, że takie rozstrzygnięcie jest błędne, albowiem operat szacunkowy został wykonany bez zwykłej dokładności. Podane w nim dane oraz wyliczenia nie są dokonane w sposób profesjonalny. Zdaniem skarżącego, biegły sporządził operat bez dokonania oględzin terenu, w związku z tym domagał się dopuszczenia dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa - rzeczoznawcy majątkowego na okoliczność, iż załączony do sprawy operat jest wadliwy, a przede wszystkim na okoliczność ustalenia w sposób prawidłowy kwoty doznanej szkody, gdyż jest to warunkiem prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zwrócił się także o dopuszczenie dowodu z przesłuchania go w charakterze strony, celem udowodnienia okoliczności w jakich doszło do sporządzenia tzw. operatu podpisanego przez W. B. i faktycznych osób uczestniczących w jego powstaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 29 czerwca 2011r. sygn. akt II SA/Ke 362/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę P. K. uchylając decyzje organów obu instancji. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 7, 77 i 107 k.p.a., a także prawa materialnego, tj. art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej. Sąd wskazując na uznaniowy charakter decyzji podejmowanej na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej podkreślił ciążący na organie obowiązek szczegółowego wyjaśnienia powodów, dla których odmówił przyznania pomocy, po wcześniejszym zebraniu niezbędnego materiału dowodowego, który prawidłowość takiego rozstrzygnięcia będzie potwierdzał. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ ograniczył się do ustalenia, przy pomocy operatu szacunkowego, sporządzonego przez rzeczoznawcę (i kwestionowanego przez skarżącego), jaka była wartość domu przed powodzią. Nie wyjaśnił zaś, czy w wyniku powodzi zniszczeniu uległ tylko dom, czy również inny dobytek skarżącego, z góry uznając, że poniesiona na skutek powodzi szkoda jest niższa od już przyznanego zasiłku w wysokości 100 tys. złotych. Sąd podkreślił, iż organ, naruszając art. 7 i 77 kpa oraz art. 3 i 40 ust. 3 i 4 ustawy o pomocy społecznej, nie poczynił żadnych ustaleń, w oparciu o które można by uznać, że dalsza pomoc na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej skarżącemu się już nie należy. Nie ustalił jaka jest sytuacja rodzinna i majątkowa P. K., w jaki sposób po utracie domu zaspokaja on swoje potrzeby mieszkaniowe, w jaki sposób wykorzystał przyznany zasiłek w wysokości 100 tys. złotych, oraz w szczególności, czy za te pieniądze oraz przy wykorzystaniu własnych środków finansowych oraz możliwości, jest on w stanie odbudować zniszczony całkowicie i w związku z tym rozebrany dom, bądź w inny sposób zaspokoić swoje potrzeby mieszkaniowe. Wyrokiem z dnia 29 grudnia 2011r. sygn. I OSK 1851/11 Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając skargę kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego , uchylił wyrok WSA z dnia 29 czerwca 2011r. i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W motywach rozstrzygnięcia NSA podzielił pogląd, że zasiłek celowy przyznawany na podstawie art. 40 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nie może służyć wzbogacaniu się osób, a jedynie wspomagać je w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, których własnym staraniem, przy użyciu posiadanych przez siebie środków, same we własnym zakresie nie są w stanie przezwyciężyć. Pomoc społeczna nie ma także na celu zastępowania instytucji ubezpieczeniowych. Mając na uwadze brzmienie art. 40 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej oraz fakt, że pomoc finansowa została już P. K. przyznana, NSA za niezasadne uznał żądanie od organu, aby ten badał sytuację materialną i rodzinną P. K. Przedmiotowe świadczenie przysługuje bowiem niezależnie od dochodu. Zasiłek celowy, o którym mowa w art. 40 ust. 2 ustawy, przyznany P. K. w kwocie 100 tys. złotych wykorzystany został na budowę domu, zaś obecnie skarżący żąda zasiłku celowego na wykończenie domu. NSA stwierdził, że w niniejszej sprawie podstawą przyznania zasiłku celowego powinien być operat szacunkowy w przedmiocie określenia wysokości powstałych szkód. Pozycja 120 na stronie 12 operatu, określająca wartość domu przed powodzią, w zasadniczy sposób rzutuje na wartość odtworzeniową budynku, a co za tym idzie również na wysokość przyznanej pomocy społecznej. Sąd I instancji nie ustosunkował się jednak do poprawności sporządzonego w niniejszej sprawie operatu szacunkowego. Wobec podtrzymania na rozprawie przed NSA zarzutów P. K. o błędnie wykonanym operacie szacunkowym, Sąd I instancji powinien ocenić wartość dowodową materiału zgromadzonego w aktach sprawy. Wskazując na uznaniowy charakter decyzji wydawanej na podstawie art. 40 ustawy o pomocy społecznej NSA podkreślił konieczność wnikliwej oceny, czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując ponownie, z zastrzeżeniem uwag i wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 29 grudnia 2011r. analizy zaskarżonego rozstrzygnięcia nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie NSA zalecił Sądowi I instancji ponowną ocenę wartości dowodowej materiału zgromadzonego w aktach niniejszej sprawy, w szczególności ustosunkowanie się do kwestii poprawności sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego, określającego wysokość powstałych szkód. Sąd ten przesądził, że podstawą przyznania zasiłku celowego w niniejszej sprawie powinien być powyższy operat szacunkowy. Równocześnie za niezasadne uznał żądanie od organu aby ten nadal badał jaka jest sytuacja materialna i rodzinna skarżącego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2009r., Nr 175, poz. 1362 ze zm.) pomoc ta jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Z kolei art. 3 ust. 1 ustawy stanowi, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (art. 3 ust. 2 ). Przepis art. 40 ustawy o pomocy społecznej stanowi zaś, iż zasiłek celowy w wyjątkowych przypadkach może być przyznany osobie albo rodzinie, które poniosły straty w wyniku zdarzenia losowego (ust. 1), bądź klęski żywiołowej lub ekologicznej (ust. 2). Zasiłek ten może być przyznany niezależnie od dochodu i może nie podlegać zwrotowi (ust. 3). Uznaniowy charakter decyzji wydawanych na podstawie tego przepisu oznacza, że kontrola Sądu pod kątem zgodności z prawem sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2002r. sygn. SA/Sz 2548/00). W szczególności kontrola Sądu polega na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy zgodnie z obowiązkami nałożonymi na organy administracji w przepisach art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że organy administracji odmawiając przyznania P.K. zasiłku celowego do wysokości 300 tys. zł na odbudowę albo budowę budynku mieszkalnego albo zakup lokalu mieszkalnego nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Podstawą przyznania zasiłku celowego w niniejszej sprawie był operat szacunkowy. Operat ten został opracowany przez osobę legitymującą się stosownymi uprawnieniami do wyceny nieruchomości oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa w zakresie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu oraz w oparciu o literaturę fachową. Biegły określił szkody powstałe w wyniku powodzi, która wystąpiła w maju i czerwcu 2010r. Zakresem wyceny objęto roboty rozbiórkowe budynku mieszkalnego usytuowanego na nieruchomości oznaczonej nr działki 2134, położonej w S. przy ul. Piaski 24 oraz wartość odtworzeniową budynku mieszkalnego z przyłączami wg stanu z dnia wystąpienia powodzi oraz wg ich wartości z dnia ustalania wysokości powstałej szkody. Wartość odtworzeniową biegły ustalił kierując się wskazaniami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i zasad sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.). W myśl § 21 tego rozporządzenia przy określaniu wartości odtworzenia części składowych gruntu przyjmuje się kwotę równą kosztom ich zastąpienia pomniejszoną o wartość zużycia tych części składowych. Budynek będący przedmiotem wyceny przed powodzią był drewniany (ściany zewnętrzne i wewnętrzne), parterowy, bez podpiwniczenia, powierzchnia mieszkalna wynosiła 99 m², wybudowany został w technologii tradycyjnej w 1930r. Na podstawie wieku budynku, zastosowanych rozwiązań konstrukcyjno-materiałowych i średnioważonego zużycia poszczególnych elementów budynku przed powodzią zużycie ustalono na 45%. Odstąpiono od regionalnego mnożnika przeliczeniowego, zalecanego dla woj. świętokrzyskiego (niższego od krajowego), z uwagi na wzrost na rynku lokalnym na skutek powodzi wartości robót budowlanych. Skarżący kwestionuje wyliczenie wartości odtworzeniowej, stanu surowego (poz. 120 str. 12 operatu), stanu wykończeniowego wewnętrznego (poz. 130 operatu) i stanu wykończeniowego zewnętrznego jako nie odpowiadające rzeczywistym kosztom tego rodzaju prac. Zdaniem skarżącego, wyliczona przez biegłego wartość odtworzeniowa budynku wraz z przyłączami na kwotę 82.151,06zł jest zaniżona i powinna wynosić co najmniej 300tys. zł. Z takim stanowiskiem nie można się zgodzić. Kolegium prawidłowo uznało, że zasiłki celowe przyznawane poszkodowanym na remont i odbudowę domu zniszczonego na skutek powodzi nie mają służyć całkowitemu pokryciu poniesionych w wyniku powodzi strat. Wysokość zasiłków według przyjętych dla wszystkich powodzian zasad odpowiadała wartości odtworzeniowej budynku wraz z przyłączami, powiększoną o koszty rozbiórki a nie rzeczywistym kosztom budowy nowego budynku mieszkalnego. Bezzasadność żądań skarżącego potwierdza wartość budynku mieszkalnego określona w umowie darowizny z dnia 19.03.1997r., na kwotę 5 tys. zł, z uwzględnieniem nakładów skarżącego poczynionych na remont budynku mieszkalnego od dnia darowizny do dnia klęski żywiołowej. Subiektywne przekonanie skarżącego o zaniżeniu wartości szkód powstałych w wyniku powodzi w budynku mieszkalnym nie może podważać ustaleń operatu, tym bardziej, że skarżący nie przedstawił kontroperatu potwierdzającego słuszność prezentowanego przez niego stanowiska. W rozpoznawanej sprawie skarżący otrzymał już zasiłek celowy w wysokości 100 tys. zł na budowę domu, a zatem nawet wyższej niż wartość odtworzeniowa budynku, którego był właścicielem. Z podniesionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ wydając decyzję nie naruszył przepisów prawa i nie przekroczył granic uznania administracyjnego, a zatem skarga wniesiona na taką decyzję musiała ulec oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.