II OSK 2594/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski /spr./ Sędziowie sędzia NSA Elżbieta Kremer sędzia del. WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej B. sp. z o.o. z siedzibą we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 438/12 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 438/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, uwzględniając skargę Stowarzyszenia E. w L., uchylił zaskarżoną Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w K. z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], Burmistrza Miasta C. orzekł na rzecz wnioskodawcy B. Sp. z o.o. we W. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn.: "Budowa zakładu wytwarzania mas bitumicznych na działkach o numerach ewidencyjnych [...],[...] obr. L.". W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że planowana inwestycja posiada wymagane w treści przepisu art. 77 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową", uzgodnienie, dokonane postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]. Uzgodnienie to wymienia szereg warunków, jakie musi spełniać inwestycja w fazie wykonywania prac budowlanych, w fazie eksploatacji. Uzyskano również stanowisko zawarte w opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. z dnia [...] lipca 2011 r., znak: [...]. Zostały w niej określone wymagania dla projektowanego przedsięwzięcia. Ponadto Burmistrz Miasta C., jako organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu. Od uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], w ustawowym terminie, odwołanie złożyła organizacja ekologiczna – Stowarzyszenie E. z siedzibą w L., nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. Zaskarżoną decyzją SKO w K. utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza Miasta C.. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zostały spełnione wszystkie ustawowe warunki, które umożliwiały wydanie zaskarżonej decyzji. Ponadto zarzuty odwołania zmierzające do wykazania, że treść raportu ma za zadanie wprowadzić organ w błąd, czy też, że rzeczywiste zamiary inwestora są odmienne od deklarowanych są niemożliwe do zweryfikowania. Zdaniem SKO nawet przy pomocy powołanego biegłego nie sposób zweryfikować zarzutów opartych wyłącznie o spekulacje, co do założonych przez odwołujących się interesów inwestora. Zdaniem organu II instancji w przedmiotowym postępowaniu odwołujący się nie przedstawili dowodu wskazującego na konkretne błędy przedłożonego do akt raportu. Zarzuty oparto tymczasem na wartościach, jakie nie pochodzą z treści raportu, a jakie zostały w sposób zupełnie dowolny przyjęte przez odwołujących. W tym kontekście nie sposób szczegółowo odnieść się w opinii organu II instancji do zarzutów pod adresem pkt III. 8, czy też pkt III. 27 decyzji. W ocenie SKO nie sposób w ogóle polemizować z zarzutami pod adresem warunków wykorzystania terenu w fazie realizacji i użytkowania przedsięwzięcia czy też wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji niezbędnej do wydania innych decyzji, albowiem oparte zostały o założenie, że inwestor nie zamierza ich spełnić. W zakresie zarzutu dotyczącego przekroczenia stężenia benzo(a)pirenu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji dokonał oceny jego emisji wskazując, że zostanie dotrzymana częstość przekroczeń, co nie spowoduje przekroczeń dopuszczalnych wartości stężeń emitowanych substancji. Zarzuty dotyczące nieuwzględnienia na str. 16 decyzji kwestii całodobowego emitowania gazowych substancji ropopochodnych ze zbiorników, są zdaniem Kolegium niezasadne, albowiem organ I instancji wyjaśnił, opisując technologię magazynowania bitumu, że uwaga dotycząca uwzględnienia emisji ze zbiorników, jako działania ciągłego nie jest uprawniona i dlatego właśnie nie została uwzględniona w prowadzonym postępowaniu. Zarzuty wobec opinii biegłego specjalisty z zakresu ochrony przyrody dotyczące wpływu na faunę i florę są w ocenie organu odwoławczego zbyt ogólne, aby można było się do nich szczegółowo odnieść. Zarzuty dotyczące okoliczności, jakoby biegły prowadził obserwacje w okresach, w jakich nie mógł w ogóle stwierdzić występowania określonych gatunków, zdaniem SKO należało uznać za nieuzasadnione, albowiem z treści opinii nie wynika wcale, w jakich to konkretnie okresach roku prowadzono obserwacje. Biegły stwierdził wyłącznie, że monitoring z roku 2011 prowadzony był w połowie maja, końcu czerwca oraz w połowie września. Tymczasem wyjaśnił również, że opinia powstała na podstawie obserwacji prowadzonych od początku roku 1997, nie podając, w jakich konkretnie miesiącach prowadzono monitoring. Wobec powyższego zdaniem Kolegium nie było podstaw, aby kwestionować ustalenia poczynione przez powołanego przez organ I instancji biegłego, w szczególności poprzez zlecanie kolejnej opinii. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyło Stowarzyszenie E., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu podniesiono, że Kolegium: 1. nie ustosunkowało się do sprzeczności logicznej zawartej w uzasadnieniu decyzji Burmistrza, a sprowadzającej się do stwierdzenia, że wytwórnia nie będzie emitować zanieczyszczeń na zewnątrz i jednoczesnego podania w punktach II. 33 i III. 8, że emisja taka będzie jednak występować; 2. nie wypowiedziało się w kwestii sprzeczności pomiędzy założeniem hermetyczności produkcji a wyrażeniem zgody na emitowanie do atmosfery benzo(a)piranu, co równoznaczne jest ze zgodą na niedochowanie wymogów nałożonych przez Państwowego Inspektora Sanitarnego; 3. pominęło wątek braku w decyzji Burmistrza odniesienia się do problemu zanieczyszczania środowiska na skutek całodobowego parowania podgrzanego bitumu w okresach przestoju instalacji oraz stałego emitowania gazowych substancji ropopochodnych ze zbiorników; 4. nie dostrzegło problemu znacznego podwyższenia emisji zanieczyszczeń na skutek skumulowania ich z emisją wytwarzaną przez Rafinerią [...], oddaloną od planowanej inwestycji o kilka kilometrów; 5. zdyskwalifikowało zarzuty podniesione przez E. pod adresem specjalisty z zakresu przyrody, nie przedstawiając żadnych danych wskazujących na to, że twórca opinii w istocie posiada kwalifikacje wymagane od biegłego w takich przypadkach. Nie odniosło się również do postawionej w odwołaniu tezy, że specjalista powinien mieć wiadomości specjalne z zakresu chemii i ochrony przyrody; 6. pominęło w uzasadnieniu podniesiony w odwołaniu problem niekompletności raportu i decyzji Burmistrza. Obydwa dokumenty pominęły bowiem zarówno problem oddziaływania hałasu na środowisko, który wywoła wzmożony ruch samochodowy, jak i konieczności wskazania dróg komunikacyjnych, po których ma się odbywać transport materiałów do i z asfaltowni; 7. nie uwzględniło zarzutów pod adresem raportu, w których zwrócono uwagę na tendencyjne metody w jego opracowywaniu. W szczególności chodziło o opracowanie opisujące różę wiatrów. "Skoro E. wskazało na sprzeczność w bazowych dokumentach, to SKO nie mogło ograniczyć się do tezy, że Burmistrz dysponował kompletem wymaganych przez prawo dokumentów i mógł wydać w oparciu o nie decyzję, nie przejmując się ich merytoryczną zawartością, a przede wszystkim zasygnalizowanymi błędami, sprzecznościami i pominięciami niewygodnych wątków". Ponadto strona skarżąca wskazała, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji SKO nie można dowiedzieć się w jaki sposób został obalony podniesiony przez E. zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 listopada 2010 r. w sprawie sposobu i częstotliwości aktualizacji informacji o środowisku (Dz. U. Nr 227, poz. 1485). W odpowiedzi na skargę SKO w K. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 438/12, uwzględniając skargę wskazał, że nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Sąd stwierdził, że na podstawie sporządzonego w niniejszej sprawie Raportu o oddziaływaniu ww. inwestycji na środowisko, jak i akt sprawy nie można ustalić jaką specjalizację, wiedzę (teoretyczną bądź praktyczną), albo uprawnienia posiadają poszczególni autorzy Raportu do jego przygotowania. Wprawdzie obowiązujące prawo nie stawia tym zakresie żadnych formalnych wymogów, lecz w ocenie Sądu taka informacja pozwala organom administracyjnym (a także Sądowi) ocenić czy autor daje rękojmię przygotowania raportu w sposób prawidłowy. Ponadto uchybienia zawiera korekta Raportu, ponieważ nie zawiera podpisu osoby uprawnionej, nie posiada strony tytułowej oraz zawiera inne wady (raport w części dotyczy "pracy salonu i warsztatu"; zawiera odesłania do wskaźnika zanieczyszczeń poszczególnych emitorów a nie do rodzajów i orientacyjnych ilości odpadów). Z wyżej wskazanych przyczyn, w ocenie Sądu, nie można uznać, że Raport z lutego 2011 r. został prawidłowo uzupełniony. Nadto w aktach administracyjnych znajduje się "Uzupełnienie do raportu o oddziaływaniu na środowisko (...)" – k.102-144 podpisane przez A. P., D. P. i I. M.. Brak podpisu dr M. M.. Być może uzupełnienie to nie dotyczyło tej części Raportu, która była przygotowywana przez dr M. M., ale wobec braku wyraźnego wskazania, którą z części Raportu przygotowywał poszczególny autor, nie sposób stwierdzić czy uzupełnieniu podlegała również część sporządzona ww. osobę. Jeżeli natomiast autorzy biorą odpowiedzialność za przygotowanie Raportu jako całości (bez wyszczególnienia autorstwa poszczególnych jego części), to również jego uzupełnienie powinno być podpisane przez wszystkich autorów. Kolejną kwestią, na którą zwrócił uwagę Sąd analizując niniejszą sprawę był zapis punktu III. ppkt 27 decyzji Burmistrza C. z dnia [...] listopada 2011 r., znak: [...], który brzmi: "zastosowanie na urządzeniach odprowadzających spaliny, katalizatory czy urządzenia filtracyjne, muszą redukować w 100 % źródła jakichkolwiek uciążliwości zapachowych". W ocenie Sądu, zapis ten powoduje, że decyzja Burmistrza C. de facto byłaby niewykonalna, albowiem nie występują katalizatory, które pozwalałyby na zredukowanie w 100 % zapachów emitowanych przez urządzenia zwłaszcza w zakładzie produkującym masy bitumiczne. Co więcej nie sposób efektywnie dokonać pomiaru wydobywających się spalin i innych emisji do atmosfery i obiektywnie potwierdzić, że pozbawione są one jakiegokolwiek – a zwłaszcza uciążliwego zapachu. Zdaniem Sądu nawet przy dzisiejszym poziomie rozwoju techniki i technologii jest to mało prawdopodobne, żeby nie powiedzieć niemożliwe. Organ nie wskazał, a ze zgromadzonego w aktach sprawy także nie wynika, według jakich kryteriów, standardów i norm ma być badana emisja zapachów i ich uciążliwość oraz przy pomocy jakich będzie weryfikować realizację nakazu redukcji jakichkolwiek uciążliwości zapachowych w 100% polskie regulacje do dnia dzisiejszego nie określają metodyki obliczeń oraz dopuszczalnych poziomów odorów. Pomijając kwestię indywidualnego odczuwania emisji odorów, to bez podstawy normatywnej i możliwości technicznych (naukowo-metodologicznych) nie można ocenić wielkości, oddziaływania i ewentualnej redukcji takiej emisji w związku z eksploatacją planowanego przedsięwzięcia. Nie można nakładać na podmiot nakazów lub obowiązków, które nie wynikają z obowiązującego prawa, w żaden sposób nie są uregulowane, zestandaryzowane oraz nie można zweryfikować ich wykonania, chociażby ze względu na brak stosownej metody i oprzyrządowania. Ponadto Sąd dopatrzył się również innych zapisów w decyzji Burmistrza Miasta C. z dnia [...] listopada 2011 r., które czynią wytyczne w nich zawarte niewykonalnymi w praktyce. Otóż w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. Burmistrz Miasta C. wskazał natomiast w pkt III ppkt 1 "w projekcie budowlanym należy wskazać i zastosować takie rozwiązania, aby wszelkie uciążliwości związane z fazą realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia zamknęły się w granicach terenu, do którego Inwestor posiada tytuł prawny". Tymczasem w Raporcie z lutego 2011 r. o oddziaływaniu na środowisko, w oparciu m.in. o który organ wydał ww. decyzję, na stronie nr 32 w rozdziale zatytułowanym "Analiza oddziaływania akustycznego" napisano, że "zgodnie z wynikami analizy akustycznej izolinia o natężeniu 50 dB zakreśla w przybliżeniu okrąg o promieniu 200 m od granicy projektowanego zakładu". Jeśli hałas, który niewątpliwie jest uciążliwością i wg dokonanych pomiarów rozprzestrzenia się w odległości 200 m od granic przedmiotowej inwestycji to powyższe stwierdzenie Burmistrza pozostanie niezrealizowane. W decyzji nie wskazano żadnych działań mających na celu ograniczenie hałasu tylko do granic działki. Sąd wskazał także na pkt III ppkt 10 in fine ww. decyzji, w którym napisano, że "(...) cały teren zakładu zabezpieczyć przed rozprzestrzenianiem się zanieczyszczeń na tereny przyległe". Sąd ponownie odwołał się do Raportu z lutego 2011 r. gdzie na stronie nr 23 w części oznaczonej 4.3.5 zatytułowanej "Źródła emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego" jednoznacznie wskazano, że źródło zanieczyszczeń będą stanowiły także przyjeżdżające i odjeżdżające z terenu zakładu samochody. Tak więc nie będzie możliwe zdaniem Sądu całkowite wyeliminowanie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń np. pyłu poza teren inwestycji. W wytycznych Sąd wskazał, że organ I instancji zobligowany będzie ustalić i należycie udokumentować stan faktyczny sprawy, usunąć wszelkie wskazane uchybienia Raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowej inwestycji aby następnie ocenić, czy spełnione są przesłanki ustawy środowiskowej i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożyła B. sp. z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 ust. 1 lit. a p.p.s.a. w związku z naruszeniem przepisu prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 66 ustawy środowiskowej, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien wykazywać specjalizację oraz uprawnienia autorów raportu do jego sporządzenia oraz że ww. specjalizacja oraz uprawnienia autorów raportu podlegają ocenie organu administracji, co skutkowało uznaniem przez WSA wadliwości raportu o oddziaływaniu na środowisko i wadliwości "Uzupełnienia do raportu o oddziaływaniu na środowisko (...)" – k. 102-144, a w konsekwencji uchyleniem decyzji SKO; 2) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, przez jego błędną wykładnię, zgodnie z którą WSA nałożył na osoby sporządzające raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko dodatkowe, niewynikające z przepisów prawa wymogi, a przez to ograniczył konstytucyjną swobodę wykonywania zawodu; 3) naruszenie art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej "p.u.s.a.", oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 133 p.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a. przez jego błędną wykładnię polegające na arbitralnym odmówieniu przez WSA mocy dowodowej raportowi o oddziaływaniu na środowisko i zakwestionowaniu zakwalifikowania przez organy administracyjne I oraz II instancji raportu jako dowodu w sprawie i uznaniu tego zakwalifikowania przez organy administracji za przekraczające zasadę swobodnej oceny dowodów oraz zakwestionowaniu mocy dowodowej merytorycznej oceny raportu przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w C., co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 4) naruszenie art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z naruszeniem w toku kontroli legalności działalności organów przepisu postępowania, tj. art. 75 § 1 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jako dowód w sprawie dopuszczony mógł być jedynie własnoręcznie podpisane przez jego autorów raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (w tym jego korekty i uzupełnienia), co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 5) naruszenie art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., związku z art. 80 K.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, iż dopuszczenie jako dowód w postępowaniu oraz przyznanie mocy dowodowej przez organ administracji I instancji raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (w tym jego korekcie i uzupełnieniu) niepodpisanych własnoręcznie przez jego autorów mieści się poza zakresem swobodnej oceny dowodów przewidzianej art. 80 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 6) naruszenie art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., gdy istniały podstawy do oddalenia skargi oraz pozostające z ww. w związku zakwestionowanie prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny art. 75 § 1 K.p.a. oraz zakwestionowaniu prawidłowości zastosowania przez organ administracyjny swobodnej oceny dowodów regulowanej art. 80 K.p.a. pozwalającego na przyznanie mocy dowodowej korekcie Raportu z dnia 10 marca 2011 r., (karty 149-207 akt organu I instancji) będącej odpowiedzią na pismo Burmistrza C. z dnia [...] marca 2011 r. znak [...] i w konsekwencji tego przyjęcie, iż ww. raport nie został prawidłowo uzupełniony przez złożenie korekty, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 7) naruszenie art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 80 K.p.a., poprzez ich błędną wykładnię, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, przez odmówienie mocy dowodowej ww. korekcie raportu w wyniku przyjęcia przez sąd założenia, iż ocenie sądu podlega kwestia uprawnienia autorów raportu do jego sporządzenia, podczas gdy raport środowiskowy, jak i korekta do niego, stanowią szczególny rodzaj dowodu przedstawianego przez stronę i to strona ponosi odpowiedzialność za jego rzetelność, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 8) naruszenie art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., przez przekroczenie zakresu sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej w wyniku nałożenia dodatkowych wymogów formalnych na osoby sporządzające raport o oddziaływaniu na środowisko; odmówienia mocy dowodowej raportu (w tym jego korekty oraz uzupełnienia) ze względu na brak własnoręcznych podpisów a także w wyniku ingerencji w dokonaną przez uprawnione do tego podmioty (Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Inspektora Sanitarnego w C.) ocenę merytoryczną raportu o oddziaływaniu na środowisko, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 9) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 85-96a oraz art. 220-229 p.o.ś. oraz przepisów rozporządzeń: rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 47, poz. 281) oraz rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu z dnia 26 stycznia 2010 r. (Dz. U. Nr 16, poz. 87) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie poprzez konkluzję, iż polskie przepisy nie regulują metodyki obliczeń oraz dopuszczalnych poziomów odorów (brak kryteriów, standardów i norm); 10) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. naruszenie art. 1§ 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z. art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami danej sprawy poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 11) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. oraz art. 84 K.p.a. poprzez wejście w kompetencje merytoryczne i dokonanie oceny materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy dowolnie, dokonując samodzielnie ustaleń z zakresu wiadomości specjalnych przez skład orzekający poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 12) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 p.u.s.a. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej ponad zgodność jej działalności z prawem poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 13) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a. poprzez zastosowanie środków, które nie skutkowały usunięciem naruszenia prawa poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualniezapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 14) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w związku z art. 84 K.p.a. poprzez niewłaściwe zrozumienie warunku zamieszczonego w decyzji Burmistrza oraz wejście w kompetencje merytoryczne, wymagające wiedzy specjalistycznej, nie posiadanej przez skład orzekający poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 15) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez orzeczenie poza granicami danej sprawy poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 16) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., poprzez kontrolę działalności administracji publicznej ponad kryterium zgodności jej działalności z prawem poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 17) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia WSA z treścią akt sprawy i materiałem dowodowym w nich zgromadzonym poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 18) naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 80 K.p.a. poprzez ustalenie, że organ niewłaściwie zgromadził i ocenił materiał dowodowy poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 19) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie sprzeczne z treścią akt sprawy mogące mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż skutkowało stwierdzeniem przez WSA niewykonalności tego obowiązku poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 20) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku art. 1 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami danej sprawy i wejście w kompetencje merytoryczne oraz kontrolę działalności administracji publicznej ponad zgodność jej działalności z prawem poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 21) naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 141 § 4 zd. 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie przez WSA niespójnych z treścią akt sprawy wyjaśnień rozstrzygnięcia poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 22) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.u.s.a. i art. 3 § 1 p.p.s.a. poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia WSA z treścią akt sprawy i orzeczeniem poza granicami danej sprawy oraz kontrolą działalności administracji publicznej wykraczającą ponad zgodność z prawem poprzez przyjęcie, że nie istnieją możliwości techniczne i katalizatory, które pozwoliłyby na zredukowanie w 100% źródeł zapachów (ewentualnie zapachów) oraz nie istnieje efektywny sposób pomiaru spalin oraz innych emisji do atmosfery, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 23) naruszenie przepisy postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez sprzeczne rozstrzygnięcie WSA z aktami sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 24) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez sprzeczność rozstrzygnięcia z treścią akt sprawy, w związku z art. 77 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a., wyrażające się w zakwestionowaniu prawidłowości zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 25) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. w związku z art. 77 K.p.a. oraz art. 7 K.p.a. poprzez sprzeczne rozstrzygnięcie WSA z aktami sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 26) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez sprzeczne rozstrzygnięcie WSA z treścią akt sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 27) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami sprawy (rozstrzygnięcie WSA o "całkowitym wyeliminowaniu rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń poza teren inwestycji") a także poprzez przyjęcie, że w zaskarżonych decyzjach nałożono na B. obowiązek całkowitego wyeliminowania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń poza teren inwestycji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 28) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe przeanalizowanie materiału dowodowego i akt sprawy oraz sprzeczność swojego rozstrzygnięcia z aktami sprawy i przez to sformułowanie "nowego" obowiązku, który na B. nigdy nie był nałożony poprzez przyjęcie, że w zaskarżonych decyzjach nałożono na B. obowiązek całkowitego wyeliminowania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń poza teren inwestycji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 29) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 77 k.p.a., art. 7 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. poprzez odmienną ocenę materiału dowodowego przez WSA niż przez Burmistrza i przyjęcie niewykonalności zaskarżonych decyzji, , co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 30) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 133 § 1 zd. 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie nie na podstawie akt sprawy i przez to sformułowanie "nowego" obowiązku, który na B. nigdy nie był nałożony poprzez przyjęcie, że w zaskarżonych decyzjach nałożono na B. obowiązek całkowitego wyeliminowania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń poza teren inwestycji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 31) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami danej sprawy i przez to sformułowanie "nowego" obowiązku, który na B. nigdy nie był nałożony i poprzez to przyjęcie, że w zaskarżonych decyzjach nałożono na B. obowiązek całkowitego wyeliminowania rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń poza teren inwestycji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 32) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez rozstrzygnięcie poza granicami danej sprawy i poprzez to przyjęcie, że zaskarżone decyzje są niewykonalne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 33) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 1 p.u.s.a. poprzez zastosowanie środków w ocenie WSA mających na celu usunięcie naruszenia prawa, podczas gdy nie miało miejsca naruszenie prawa przez Burmistrza i poprzez to przyjęcie, że zaskarżone decyzje są niewykonalne, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia; 34) naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz niezastosowanie art. 151 p.p.s.a., w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku powinno m.in. wskazywać podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, tymczasem zaskarżone orzeczenie nie wyjaśnia podstawy prawnej rozstrzygnięcia czyniąc niemożliwym kontrolę rozumowania sądu tak dla strony jak i weryfikację w toku instancyjnym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy albowiem przyjęcie odmiennego poglądu od wyrażonego przez WSA spowodowałoby wydanie korzystnego dla B. rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 183 § p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego i procesowego. Ma rację strona skarżąca kasacyjnie, że z art. 66 ustawy środowiskowej nie wynika by osoba sporządzająca raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko miała wykazać swoją specjalizację oraz uprawnienia. Zgodnie z wymogiem zawartym w art. 66 pkt 19 ww. ustawy raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać nazwisko osoby lub osób sporządzających raport. W tym zakresie Sąd I instancji jednak nie dokonał odmiennej interpretacji, ponieważ wprost wskazał, że obowiązujące prawo nie stawia w tym zakresie żadnych formalnych wymogów. Trudno zatem stwierdzić by Sąd dokonał błędnej wykładni art. 66 tej ustawy. Należy mieć na względzie, że taki raport może zostać w zasadzie sporządzony przez każdą osobę, która jednak musi posiadać określoną wiedzę specjalistyczną z dziedziny, z którą planowane przedsięwzięcie się wiąże. Taka powinność wynika bowiem z charakteru raportu, który dla zawarcia w nim treści, o jakich mowa w art. 66 ustawy środowiskowej, takiej wiedzy niewątpliwie wymaga. Spostrzeżenie to nie jest bez znaczenia dla ustalenia mocy dowodowej takiego dokumentu, w kontekście stwierdzonych uchybień zawartych w raporcie. Dlatego Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że wskazanie w raporcie specjalizacji i uprawnień osoby sporządzającej, w przypadku stwierdzonych w nim uchybień, daje podstawę do sformułowania oceny, czy autor daje rękojmię przygotowania raportu w sposób prawidłowy. Z tego względu wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie raport o oddziaływaniu na środowisko, jako przecież jeden z dowodów w sprawie, powinien podlegać ocenie przez organ wydający decyzję określającą uwarunkowania środowiskowe. Poza tym uczestnicy postępowania mają możliwość zgłoszenia zastrzeżeń dotyczących tego dowodu. Nie jest więc tak, że w trakcie postępowania środowiskowego nie można kwestionować treści raportu. Oznacza to, że organy administracji uczestniczące w procesie wydawania decyzji środowiskowej powinny weryfikować gruntownie informacje zawarte w raporcie, tym bardziej jeżeli od osoby sporządzającej raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wymaga się tylko wskazania nazwiska, nie zaś innych kryteriów np. pod względem fachowości. W ramach tak zakreślonej działalności organu administracyjnego sprawowanej w trakcie postępowania środowiskowego w związku z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd Administracyjny niewątpliwie uprawniony był do sformułowania w powyższym zakresie swojej oceny. Skoro w niniejszej sprawie raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko zawierał wady, w wyniku czego inwestor był wzywany dwukrotnie do jego uzupełnienia, a ponadto złożone uzupełnienia również zawierały wady, to kwestia braku wskazania specjalizacji i uprawnień oraz podpisów osób sporządzających raport nabrała znaczenia w zakresie, czy rzeczywiście osoby sporządzające ten raport dawały rękojmię przygotowania raportu w sposób prawidłowy. Stąd Sąd zasadnie wskazał, że jeżeli pod raportem podpisali się wszyscy autorzy, co wiąże się z wzięciem na siebie odpowiedzialności za treść raportu, to winni się także podpisać pod jego korektami. Sąd I instancji w ww. zakresie nie nałożył na osoby sporządzające raport dodatkowych wymagań, a jedynie w kontekście stwierdzonych uchybień zawartych w raporcie poddał w wątpliwość, czy raport został sporządzony przez osoby posiadające wiedzę specjalną i wskazał na niekonsekwencję autorów raportu w zakresie wzięcia na siebie odpowiedzialności za przygotowanie raportu. Z tego względu w wytycznych wskazał, że kwestie te będą wymagały wyjaśnienia w ponownie przeprowadzonym postępowaniu. Sąd I instancji nie stwierdził zatem, że w niniejszej sprawie osoby sporządzające raport takiej wiedzy nie posiadały lub istnieje obowiązek podpisania raportu przez autorów. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie winna mieć na względzie, że podpisany dokument posiada większą moc dowodową, co wiąże się właśnie z odpowiedzialnością osoby składającej podpis. Dlatego wyłącznie w kontekście oceny mocy dowodowej raportu trudno mówić o ograniczeniu przez Sąd I instancji konstytucyjnej swobody wykonywania zawodu. Zarzut naruszenia art. 65 ust. 1 Konstytucji RP pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Z powyższych wywodów wynika, że zaskarżony wyrok zapadł wyłącznie w oparciu o zebrany przez organy administracyjne w sprawie materiał dowodowy. W oparciu o ten materiał dowodowy Sąd oparł swoją oceną raportu, która wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie nie doprowadziła do odmówienia mocy dowodowej raportowi stosownie do treści art. 75 § 1 K.p.a. O czym już wyżej była mowa, w tym zakresie Sąd stwierdził, że zaistniałe uchybienia wymagają dodatkowego wyjaśnienia. Oznacza to, że Sąd swoją cenę oparł na treści art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., których jednak wyraźnie nie przywołał w uzasadnieniu. Jednak ta wada nie miała istotnego wpływu na wynik sprawy, ponieważ Sąd wyraźnie zaznaczył z jakich względów uwzględnił skargę, tj. w wyniku naruszenia przepisów postępowania przez niewyjaśnienie okoliczności faktycznych mających istotne znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Tego rodzaju wskazane wady niewątpliwie wiążą się z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. W podstawie orzeczenia Sąd zatem wadliwie wskazał na "art. 145 § 1 lit. a p.p.s.a.", choć z uzasadnienia wyroku jasno wynika, że taką podstawę powinien stanowić art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Również i to uchybienie w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy wobec jasności wywodu Sądu w zakresie stwierdzonych uchybień prawa procesowego. Nie doszło zatem do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. skutkującego uchyleniem zaskarżonego wyroku. Z tych względów zarzuty naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., art. 66 ustawy środowiskowej, art. 65 ust. 1 Konstytucji RP, art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 80 K.p.a., art. 75 § 1 K.p.a. odnoszące się do kwestii związanej z dokonaną przez Sąd I instancji oceną raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko należało uznać jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Trudno polemizować z zarzutem naruszenia art. 85-96a oraz art. 220-229 p.o.ś. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 3 marca 2008 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie przepisy te nie regulują metodyki obliczeń oraz dopuszczalnych poziomów odoru lecz dotyczą wprowadzania do powietrza gazów lub pyłów. Poza tym strona skarżąca kasacyjnie w uzasadnieniu zarzutu sama wskazała, że w tym zakresie w Polsce nie ma uchwalonej ustawy o przeciwdziałaniu uciążliwości zapachowej, na co też zwrócił uwagę organ w decyzji środowiskowej. Strona skarżąca kasacyjnie zdaje się wadliwie utożsamiać kwestie eliminacji (neutralizacji) odoru z redukcją gazów i pyłów, co ma z kolei wpływ na wadliwe stanowisko w kwestii możliwości zredukowania w 100% źródeł zapachów. Już z samej decyzji środowiskowej wynika, że tylko na jednym emitorze o symbolu E1 ma być zainstalowane urządzenie oczyszczające w postaci "odpylacza filtrowego" o sprawności 99,99%. A zatem w niniejszej sprawie mowa jest wyłącznie o odpylaczu, nie zaś o urządzeniu, które ma umożliwiać eliminację odoru. Strona skarżąca kasacyjnie przy tym nie wykazała, czy takie urządzenie ma jakikolwiek wpływ na eliminację odoru z emitora E1. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie w decyzji środowiskowej jednoznacznie określono uwarunkowania środowiskowe w zakresie zapachu, a mianowicie wskazano, że zastosowane urządzenia muszą redukować w 100% źródła jakichkolwiek uciążliwości zapachowych. Jednak z treści decyzji środowiskowej wynika, że planowane przedsięwzięcie miałoby zostać wyposażone w tylko jedno urządzenie. Z charakterystyki tego urządzenia na dodatek nie wynika, czy ma służyć do eliminacji odoru, ponieważ jak to określono ma być to wyłącznie urządzenie odpylające. Poza tym w zakładzie będą występowały inne emitory E2, E3, E4 i E5, które nie będą wyposażone w żadne urządzenia służące do ograniczania wprowadzania substancji do powietrza. Z tego względu trudno mówić o jakiejkolwiek 100% skuteczności redukcji uciążliwości zapachowych, tym bardziej, że poza zorganizowaną emisją zanieczyszczeń do powietrza, planowane przedsięwzięcie będzie też źródłem emisji niezorganizowanej, co przy uwzględnieniu charakteru produkcyjnego zakładu, który ma wytwarzać masę bitumiczną czyni bardzo wątpliwym wymóg zawarty w decyzji środowiskowej co do 100% redukcji uciążliwości zapachowych. Ponadto w przypadku emisji zorganizowanej w decyzji środowiskowej wprost wskazano, że z emitorów E2, E3, E4 i E5 zanieczyszczenia będą emitowane, a w przypadku benzo(a)pirenu (substancji toksycznej, rakotwórczej i mutagennej) będzie nawet dochodziło do przekroczenia stężeń maksymalnych dopuszczalnych w powietrzu. Nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji trafnie ocenił zapis decyzji środowiskowej dotyczący 100% redukcji uciążliwości zapachowych jako pozorny, a więc de facto niewykonalny. Stanowisko strony skarżącej kasacyjnie w tym zakresie nie ma oparcia ani w aktach sprawy, ani aktualnej wiedzy, ani obowiązujących przepisach prawa. Z powyższego wynika, że Sąd w zakresie zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących kwestii 100% redukcji uciążliwości zapachowych prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, orzekając stosownie do treści art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. Ponadto wbrew twierdzeniom strony skarżącej kasacyjnie ocena Sądu nie wymagała wiadomości specjalnych, ponieważ już z samej treści decyzji środowiskowej można było wywieść tezę o pozorności zapisu decyzji środowiskowej w zakresie redukcji uciążliwości zapachowych. Zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 84 K.p.a. należało zatem uznać jako pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. W zasadzie akta sprawy wyłącznie potwierdzają ustalenia Sądu, co oznacza, że zarzut dotyczący naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i art. 77 K.p.a. pozbawiony jest usprawiedliwionych podstaw. Pomiędzy oceną Sądu, a aktami sprawy nie zachodzi żadna sprzeczność. Sąd wykazując naruszenia prawa procesowego zasadnie uwzględnił skargę, stosując środek w postaci uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Z tych względów zarzuty naruszenia prawa procesowego, tj. art. 1 § 1 i art. 2 p.u.s.a., art. 3 § 1 p.p.s.a., 133 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a., art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 84 K.p.a. odnoszące się do kwestii związanych z dokonaną przez Sąd I instancji oceną materiału dowodowego oraz zapisu decyzji środowiskowej o 100% redukcji uciążliwości zapachowych należało uznać jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.