I GZ 382/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Korycińska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 2 sierpnia 2012 r. sygn. akt III SA/Gl 566/12 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2011 r. Nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie. I Objętym zażaleniem postanowieniem z dnia 2 sierpnia 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. odmówił E. K. przywrócenia terminu do wniesienia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] grudnia 2011 r., w przedmiocie pozostawienia odwołania bez rozpatrzenia. Relacjonując przebieg sprawy Sąd I instancji podał, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w K. pozostawił bez rozpatrzenia odwołanie skarżącego od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ch. z dnia [...] sierpnia 2011 r. w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc kwiecień 2008 r.. Postanowienie to zawierało pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego i zostało doręczone adresatowi 30 grudnia 2011 r. Skarga na powyższe postanowienie została nadana listem poleconym w dniu 31 stycznia 2012 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G., który przekazał ją do organu 24 lutego 2012 r. Postanowieniem z dnia 14 maja 2012 r. skarga została odrzucona. Rozpoznając wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, Sąd I instancji odmówił jego przywrócenia wskazując, że skarżący mógł przy zachowaniu należytej staranności dochować wyznaczonego terminu do wniesienia skargi, gdyż został on prawidłowo pouczony o terminie i sposobie do jej wniesienia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. za pośrednictwem organu, który wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem skargi. W ocenie Sądu I instancji argumentacja skarżącego dowodzi jedynie, że nie wykazał się starannością, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. W podstawie prawnej postanowienia Sąd I instancji podał art. 86 § 1 i art. 87 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) II E. K. zaskarżył powyższe postanowienie zażaleniem, wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do złożenia skargi, jej przyjęcie i nadanie sprawie dalszego biegu, lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G. do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, że dochował należytej staranności w napisaniu i złożeniu skargi oraz zapoznał się z pouczeniem zawartym w decyzji, ale będąc bardzo przejętym całą sprawą, nie do końca je zrozumiał i skargę wniósł bezpośrednio do sądu. Dodał, że bardzo rzadko ma do czynienia z pismami urzędowymi i pewne rzeczy są dla niego niezrozumiałe. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 p.p.s.a. przewiduje możliwość przywrócenia uchybionego terminu, jednakże przy zachowaniu określonych przepisami warunków, tj. wynikających z art. 87 § 1 – 4 p.p.s.a. Jednym z nich, przewidzianym w art. 87 § 2 p.p.s.a., jest uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu możliwe jest jedynie w sytuacji powstania przeszkody obiektywnie uniemożliwiającej zachowanie terminu przez stronę. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, a ocena braku winy pozostawiona została uznaniu sądu, co daje mu możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne. Zauważyć należy, że stan faktyczny sprawy wskazany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest bezsporny i należy podzielić ocenę, jakiej dokonał Sąd I instancji uznając, że wnioskodawca nie wykazał po swojej stronie braku winy w uchybieniu terminowi. Również zażalenie nie zawiera żadnej argumentacji wskazującej na okoliczności, na podstawie, których możliwe byłoby uznanie, że uchybienie terminowi do wniesienia skargi nie było spowodowane z winy skarżącego. Za taką okoliczność nie można uznać niezrozumienie treści pouczenia, którego treść – zgodna z art. 54 § 1 p.p.s.a. – nie budzi wątpliwości. Nieprzekonujący jest również argument o problemach osobistych i rodzinnych, czy też fakt, że w stosunku do niego toczą się również inne sprawy dotyczące zaległości podatkowych. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności te nie stanowią nadzwyczajnych przeszkód, które uniemożliwiały skarżącemu właściwe wniesienie skargi. Jeżeli miał wątpliwości co do treści pisma od organu, to mógł skontaktować się z sekretariatem tego organu celem ich wyjaśnienia. Zauważyć, bowiem należy zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, że przywrócenie terminu jest nie dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.