II OZ 393/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia C. K. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 8/12 o pozostawieniu wniosku C. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi C. K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] października 2011 r., znak [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia oddalić zażalenie Zarządzeniem z dnia 22 marca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 8/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił, na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), wniosek C. K. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wskutek nienadesłania wniosku na przesłanym urzędowym formularzu w wyznaczonym terminie. W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wskazano, iż C.K., pomimo prawidłowo doręczonego wezwania do wypełnienia i złożenia w Sądzie formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, wymienionego wezwania nie wykonał. Tym samym nie uzupełnił on uprzednio złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zwykłej formie, co skutkowało pozostawieniem wskazanego wniosku bez rozpoznania. Zaznaczono, że treść art. 257 p.p.s.a. przesądza o tym, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy w przypadku niezłożenia go na urzędowym formularzu, jest obligatoryjne. W związku z tym powoływanie się przez stronę na okoliczności przebywania w zakładzie karnym, braku wiedzy i umiejętności wystarczających do wypełnienia wniosku, nie mogły mieć wpływu na treść niniejszego zarządzenia. Sąd wskazał też, że wyjaśnienia, jak należy wypełnić poszczególne rubryki formularza, znajdują się nad tymi rubrykami. Ponadto, jeżeli na podstawie złożonego wniosku sąd nie mógłby ocenić rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego wnioskodawcy, to w trybie art. 255 p.p.s.a., o którego treści skarżący został pouczony w piśmie z dnia 15 lutego 2012 r., mógłby wezwać go do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie stosownych oświadczeń czy dokumentów źródłowych. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcia złożył C.K. podając, iż już wcześniej wskazywał, że nie umie wypełnić wniosku PPF oraz że tam gdzie się znajduje nie ma osoby, która jest mu w stanie pomóc. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z treścią art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przypadku braków formalnych wniosku, strona wzywana jest do ich uzupełnienia, zaś niewypełnienie żądania sądu powoduje konieczność pozostawienia wniosku bez rozpoznania, co wynika z art. 257 p.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008 r. z. 5 poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie, jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu. W rozpoznawanej sprawie pismo wzywające do usunięcia braku formalnego wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 lutego 2012 r. W zakreślonym terminie skarżący nie wykonał wezwania Sądu tj. nie odesłał wypełnionego formularza PPF. W takim stanie rzeczy zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym zarządzeniem z dnia 22 marca 2012 r. pozostawił wniosek C.K. bez rozpoznania. Zauważyć należy, iż skarżący w sposób jednoznaczny został pouczony, że skutkiem nieuzupełnienia braków formalnych wniosku będzie negatywne rozstrzygnięcie sprawy, polegające na pozostawieniu wniosku bez rozpoznania, które nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez skarżącego wniosku o przyznanie prawa pomocy we właściwej formie. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.