II OSK 2198/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Zdzisław Kostka Protokolant starszy asystent sędziego Konrad Młynkiewicz po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2012 r. sygn. akt IV SA/Wa 370/12 w sprawie ze skargi J.S. na postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 370/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi J.S., uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd podał następujące okoliczności faktyczne i prawne: Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2011 r. Wojewoda Wielkopolski orzekł o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej o znaczeniu państwowym dla [...] S.A. w W. polegającej na rozbudowie i przebudowie linii kolejowej E-59 Wrocław - Poznań na odcinku Czempiń - Poznań od km 131,080 do km 163,400. Od przedmiotowej decyzji odwołanie do Ministra Infrastruktury wniósł m.in. J. S. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej, działając na podstawie art. 134 K.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu organ wskazał, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołania, zgodnie z treścią art. 129 § 2 K.p.a., wynosi 14 dni. Nadto organ przytoczył przepis art. 49 K.p.a. oraz art. 9q ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tj. Dz. U. nr 16 z 2007 r., poz. 94 ze zm.) i wyjaśnił, że Wojewoda Wielkopolski, wypełniając obowiązek wynikający z art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, doręczył decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej wnioskodawcy oraz wysłał zawiadomienia o jej wydaniu właścicielom oraz użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o jej wydanie na adresy wskazane w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadomił w drodze obwieszczeń. Ponadto obwieszczenie informujące o wydaniu decyzji zostało zamieszczone w prasie lokalnej – "Gazeta Wyborcza - Poznań" z dnia 27 lipca 2011 r. Nadto Minister wyjaśnił, iż wszystkie dokonane publicznie zawiadomienia o wydaniu przedmiotowego rozstrzygnięcia Wojewody Wielkopolskiego były umieszczone w dniu 27 lipca 2011 r., a zatem jego doręczenia dokonano z dniem 10 sierpnia 2011 r. W związku z powyższym ustawowy termin czternastu dni na złożenie odwołania rozpoczął swój bieg w dniu 11 sierpnia 2011 r. i upłynął w dniu 25 sierpnia 2011 r. Tymczasem J.S. złożył przedmiotowe odwołanie już po terminie, bo w dniu 30 sierpnia 2011 r. (data stempla pocztowego) i nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Od powyższego postanowienia J.S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jego uchylenie. W motywach skargi podkreślił, iż w zawiadomieniu z dnia 27 lipca 2011 r. o wydaniu decyzji zawarte zostało pouczenie, iż od decyzji służy odwołanie w terminie czternastu dni od daty zawiadomienia stron o jej wydaniu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie, albowiem uznał, że narusza ono prawo, a skarga zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu Sąd podał, że organ odwoławczy stanął na stanowisku, iż zawiadomienia wysłane skarżącemu o wydaniu decyzji przez organ I instancji stanowiło jedynie czynność formalno-techniczną, mającą na celu poinformowanie o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji, natomiast doręczenie decyzji nastąpiło w drodze publicznego obwieszczenia. Zdaniem Sądu powyższe stanowisko w świetle obowiązujących przepisów nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu przepisem szczególnym regulującym tryb doręczania decyzji jest art. 9q ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Z treści tego przepisu wynika, że ustawodawca przewidział trzy niezależne od siebie tryby zawiadomienia stron o wydaniu decyzji lokalizacyjnej tj.: 1/ wnioskodawcy poprzez doręczenie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej; 2/ właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji poprzez zawiadomienie o jej wydaniu; 3/ pozostałe strony poprzez zawiadomienie w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowej, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. W niniejszej sprawie Wojewoda Wielkopolski pismem z dnia 27 lipca 2011 r. powiadomił skarżącego o wydaniu decyzji w dniu [...] lipca 2011 r. Powyższe zawiadomienie zostało wysłane na adres wskazany w katastrze nieruchomości i zostało odebrane przez odwołującego się w dniu 16 sierpnia 2011 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Organ poinformował, iż stronie służy odwołanie za pośrednictwem Wojewody Wielkopolskiego w terminie czternastu dni od dnia zawiadomienia stron o jej wydaniu. W ocenie Sądu wobec przepisu art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, nie można podzielić stanowiska organu, iż zawiadomienie wysłane skarżącemu o wydaniu decyzji przez organ I instancji stanowiło jedynie czynność formalno-techniczną, mającą na celu poinformowanie o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji, natomiast doręczenie decyzji nastąpiło w drodze publicznego obwieszczenia. Zdaniem Sądu skarżący został skutecznie zawiadomiony o wydaniu decyzji przez Wojewodę Wielkopolskiego z dniem doręczenia zawiadomienia z dnia 27 lipca 2011 r. i od tej daty należało liczyć czternastodniowy termin do wniesienia odwołania przez skarżącego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: I. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a", naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 141 § 4 P.p.s.a. przez to, że Sąd nie przedstawił ciągu rozumowania, które doprowadziło Sąd do wniosku uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Sąd jedynie wskazał, że nie można przyjąć wykładni dokonanej przez organ, co nie pozwala ocenić prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu; II. na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 49 K.p.a. poprzez niezastosowanie tego przepisu, mimo że przepis ten łączy z publicznym obwieszczeniem skutek doręczenia decyzji administracyjnej stronom postępowania i przyjęcie, że zawiadomienie wysyłane właścicielom lub użytkownikom wieczystym ma ten skutek, iż od doręczenia tego zawiadomienia należy liczyć termin do wniesienia odwołania, podczas gdy doręczenie decyzji następuje w drodze publicznego obwieszczenia; 2. art. 9q ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepis ten przewiduje trzy niezależne od siebie tryby zawiadamiania stron o wydaniu decyzji, przy czym od doręczenia zawiadomienia o wydaniu decyzji właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu należy liczyć termin do wniesienia odwołania od tej decyzji; Wobec powyższych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz obciążenie skarżącego kosztami postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał na przepis art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym oraz przepis art. 49 K.p.a. i podniósł, że zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu dla wszystkich stron decyzji, którym nie jest ona doręczana na piśmie, termin czternastu dni do wniesienia odwołania liczony jest od daty domniemanego prawnie doręczenia, a więc po upływie czternastodniowego terminu od dnia publicznego ogłoszenia o wydaniu decyzji. Natomiast, w ocenie organu, przepis art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym nie wiąże zawiadomienia ze skutkiem domniemania doręczenia decyzji, jak to jest w przypadku art. 49 K.p.a. Skoro tak, to nie można przyjąć, że ww. przepis ustawy o transporcie kolejowym, przewiduje trzy niezależne od siebie tryby zawiadamiania o wydaniu decyzji lokalizacyjnej oraz, że z każdym z tych trybów związany jest skutek doręczenia od którego liczony jest termin do wniesienia odwołania. W związku z powyższym, zdaniem Ministra, przyjąć należy, że Wojewódzki Sąd pominął art. 49 K.p.a., który łączy obwieszczenie lub inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłoszenia, jeżeli przepis szczególny to dopuszcza, ze skutkiem polegającym na tym, że zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W dalszej części motywów skargi kasacyjnej organ zauważył, że powyższy tryb powiadamiania właścicieli i użytkowników wieczystych występuje nie tylko w ustawie o transporcie kolejowym, ale i w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r. nr 193, poz. 1194 ze zm.) – art. 11f ust. 3. Przytaczając zaś fragment komentarza Mariana Wolanina do ww. ustawy (wyd. C.H. Beck Warszawa 2009) ze str. 156 wskazano, że organ administracyjny prawidłowo zastosował art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, co w konsekwencji prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji nie miał podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. W ocenie organu Sąd I instancji naruszył przepis art. 141 § 4 P.p.s.a., albowiem przytoczył jedynie treść art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym i wskazał, że wobec treści powołanego przepisu nie można podzielić stanowiska organu, iż zawiadomienie wysłane skarżącemu stanowiło jedynie czynność materialno-techniczną mającą na celu poinformowanie o wszczęciu postępowania, natomiast doręczenie decyzji nastąpiło w drodze obwieszczenia. Sąd jednak nie przedstawił toku rozumowania, który doprowadził do takiego wniosku. Wobec tego zasadny jest wniosek, że uzasadnienie nie spełnia wymogów art. 141 § 4 P.p.s.a. W odpowiedzi na skargę kasacyjną J.S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dopatrzono się zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionych w § 2 tego przepisu, zatem wniesiony środek odwoławczy należało rozpoznać w granicach zakreślonych wskazanymi w jego treści podstawami. Zaś tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W niniejszej sprawie wniesiony środek odwoławczy oparto na obydwu podstawach kasacyjnych wskazanych w treści art. 174 P.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego i przepisów postępowania. Zatem, z uwagi na charakter podniesionych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpozna zarzut naruszenia prawa materialnego, a następnie odniesie się do zarzutów naruszenia art. 49 K.p.a. i art. 141 § 4 P.p.s.a., tj. zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 9q ust. 2 ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (tj. Dz. U. nr 16 z 2007 r., poz. 94 ze zm.) oraz art. 49 K.p.a. (który nie jest przepisem prawa materialnego, jak błędnie uznano to w skardze kasacyjnej) w sposób wyżej opisany w podstawach kasacyjnych. Przepis art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, że "wojewoda doręcza decyzję o ustaleniu lokalizacji linii kolejowych wnioskodawcy oraz wysyła zawiadomienie o jej wydaniu właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości. Pozostałe strony zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg linii kolejowych, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Doręczenie zawiadomienia na adres wskazany w katastrze nieruchomości jest skuteczne.". Nadto w treści tego zawiadomienia musi być zawarta informacja o miejscu, w którym strony mogą zapoznać się z treścią decyzji (ust. 3 art. 9q ustawy o transporcie kolejowym). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, rację ma Sąd I instancji, iż przepis ten (art. 9q ust. 2 ww. ustawy) przewiduje, odmiennie niż Kodeks postępowania administracyjnego, trzy niezależne od siebie sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji – 1/ doręczenie decyzji, 2/ doręczenie zawiadomienia o jej wydaniu oraz 3/ zawiadomienie w drodze obwieszczenia we wskazanych urzędach, stronach internetowych i prasie lokalnej. Przy czym zwrócić należy uwagę, że każdy z tych sposobów zawiadamiania dotyczy konkretnej kategorii osób, a mianowicie doręczenie decyzji następuje tylko wnioskodawcy, zaś właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji doręcza się zawiadomienie o wydaniu decyzji, a pozostałe strony zawiadamia się w drodze obwieszczenia. Jednakże w odróżnieniu od zawiadomienia w trybie publicznego obwieszczenia, zawiadomienie poprzez doręczenie pisma o wydaniu decyzji dokonywane jest w sposób indywidualny, w trybie art. 39 K.p.a. Każdemu z właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji doręcza się zawiadomienie o jej wydaniu indywidualnie, za pokwitowaniem, na adres wskazany w katastrze nieruchomości, ze wskazaniem miejsca, w którym mogą zapoznać się z treścią decyzji. Zatem ta kategoria osób nie musi we własnym zakresie poszukiwać informacji o wydanej decyzji, a ma prawo oczekiwać, że zostanie poinformowana w drodze indywidualnego zawiadomienia o jej wydaniu. Inaczej jest z zawiadomieniem w trybie obwieszczenia. Tutaj zawiadomienie następuje w trybie art. 49 K.p.a., co sprowadza się do publicznego ogłoszenia w miejscach wskazanych w art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Nadto podmioty zawiadamiane w ten sposób muszą samodzielnie dokonywać ustaleń, czy decyzja została już wydana, a obwieszczenie o jej wydaniu zostało dokonane. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego konstrukcja art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym upoważnia do zajęcia stanowiska, iż różnicując sposoby zawiadamiania o wydaniu decyzji w stosunku do konkretnych kategorii osób, ustawodawca uczynił to celowo, a statuując obowiązek doręczenia właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji ustawodawca miał na celu zwiększenie stopnia ochrony ich praw. Bowiem indywidualne doręczanie zawiadomień o wydanym akcie niewątpliwie zwiększa pewność, że te konkretne podmioty, w prawa których decyzje o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej ingerują najbardziej, gdyż wiążą się one z odjęciem prawa własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości w całości lub części, powezmą o tym wiadomość. Stopień ochrony tych praw zostaje zmniejszony w przypadku dokonywania zawiadomień w trybie obwieszczenia. W związku z powyższym nie można, jak domaga się tego skarżący kasacyjnie organ, a co słusznie zanegował Sąd I instancji, liczyć terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w I instancji, w stosunku do kategorii osób zawiadamianych indywidualnie, tak jak czyni się to w stosunku do podmiotów zawiadamianych o wydaniu decyzji w drodze obwieszczenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo Sąd I instancji wskazał, że w stosunku do skarżącego jako podmiotu, któremu doręczono zawiadomienie o wydaniu decyzji w sposób indywidualny, należy liczyć termin do wniesienia odwołania od dnia doręczenia tego zawiadomienia. Przyjęcie bowiem, że w tej sytuacji będzie miał zastosowanie sposób liczenia początku biegu terminu do wniesienia odwołania wskazany w art. 49 K.p.a., tak jak przy obwieszczeniach, w pewnych sytuacjach będzie prowadziło do naruszenia praw osób zawiadamianych o wydaniu decyzji w trybie zawiadomień indywidualnych, na przykład poprzez skrócenie realnego terminu do wniesienia odwołania, co jest przecież niedopuszczalne. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, że organ dokona obwieszczenia wcześniej, niż dany podmiot otrzyma zawiadomienie o wydanej decyzji. Zatem może nastąpić zróżnicowanie sytuacji prawnej podmiotów, których zawiadamia się w drodze obwieszczenia, z tymi, których należy zawiadomić w sposób indywidualny, oczywiście na niekorzyść tych ostatnich. A taka sytuacja nie może korzystać z ochrony. Przypomnieć bowiem należy, że – co już wyżej zauważono – skoro przepis art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym nakazuje doręczenie zawiadomienia o wydaniu decyzji właścicielom i użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji, to osoby te mają prawo oczekiwać, że o wydanej decyzji dowiedzą się w drodze indywidualnego zawiadomienia. Z żadnego przepisu nie wynika, że mają one obowiązek śledzić czy dokonano obwieszczenia w trybie art. 49 K.p.a., a tym bardziej, że termin do wniesienia odwołania biegnie tak jak w stosunku do podmiotów zawiadamianych w drodze tego obwieszczenia. Gdyby przyjąć inną interpretację przepisu art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym, to zróżnicowanie sposobu zawiadomienia poszczególnych kategorii podmiotów o wydaniu decyzji nie miałoby żadnej prawnej doniosłości. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można, jak domaga się tego organ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, w sposób prosty przenieść interpretacji art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tj. Dz. U. z 2008 r. nr 193, poz. 1194 ze zm.), albowiem brzmienie tego przepisu i przepisu art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym tylko na pierwszy rzut oka może wydawać się podobne. Jednakże rozwiązania w tych przepisach co do sposobu doręczania zawiadomień o decyzjach są różne. Przepis art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych przewiduje dwa podstawowe sposoby zawiadamiania, a mianowicie: 1/ doręczenie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy oraz 2/ zawiadomienie o jej wydaniu pozostałych stron w drodze obwieszczeń, w odpowiednich urzędach w tym przepisie wskazanych, a także w prasie lokalnej. Dalsze brzmienie tego przepisu to: "Ponadto wysyłają zawiadomienie o wydaniu decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dotychczasowemu właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu na adres wskazany w katastrze nieruchomości". Wyraz "ponadto" sugeruje, że w tym przypadku mamy do czynienia z dwutorowością zawiadamiania stron o wydaniu decyzji. A mianowicie "dotychczasowi właściciele lub użytkownicy wieczyści" są zawiadamiani o wydaniu decyzji w trybie obwieszczenia oraz dodatkowo ("ponadto") zawiadamia się ich jeszcze indywidualnie. Natomiast przepis art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym przewiduje, jak już wyżej wskazano, trzy różne, niezależne od siebie formy zawiadamiania o wydaniu decyzji, przy czym do każdej z kategorii osób przewidzianej w tym przepisie, przypisany jest konkretny sposób zawiadomienia. Zatem interpretacji ww. przepisu ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, nie można zastosować, tak jak uczynił to organ, wprost do art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym. Nie można również uznać za usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 49 K.p.a. Powszechnie przyjmuje się, że organ może w sposób przewidziany w tym przepisie zawiadamiać o swoich decyzjach i innych czynnościach wyłącznie strony postępowania i tylko wówczas, gdy upoważnia go do tego przepis szczególny. Samodzielnie nie może on stanowić podstawy prawnej do zastępowania doręczeń obwieszczeniami, gdyż zawiera on odesłanie do przepisów odrębnych. Przepis art. 9q ust. 2 odsyła do art. 49 K.p.a., ale tylko w odniesieniu do "pozostałych stron", których zawiadamia się z woli ustawodawcy w drodze obwieszczenia. Brak jest natomiast takiego odesłania w stosunku do indywidualnie doręczanych zawiadomień. Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Obrazy tego przepisu skarżący kasacyjnie upatruje w nieprzedstawieniu w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ciągu rozumowania, które doprowadziło Sąd do wniosku uzasadniającego uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że Sąd wskazał jedynie, iż nie można przyjąć wykładni dokonanej przez organ, co – zdaniem Ministra – nie pozwala na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w uzasadnieniu przytoczonego wyżej zarzutu organ wskazuje na zaskarżoną decyzję, podczas gdy w niniejszej sprawie zaskarżono postanowienie, jednakże ta oczywista omyłka nie ma żadnego wpływu na kwestię możliwości odniesienia się do tego zarzutu. Przepis art. 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy, to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i że prowadzone przez sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. W niniejszej sprawie nie można podzielić tego zarzutu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie Sądu I instancji spełnia wymogi wskazane w powyższym przepisie mimo swojej lapidarności. Sąd I instancji wskazał, w jaki sposób jego zdaniem należy interpretować art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym i, że w stosunku do skarżącego doręczenie decyzji, z uwagi na sposób zawiadomienia, nie nastąpiło w drodze obwieszczenia. Zatem Sąd wskazał organowi, z jakich powodów zaskarżone postanowienie zostało uznane za niezgodne z prawem i w konsekwencji uchylone. Z powyższych wzglądów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.