II GSK 1226/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 258/12 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 258/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił skargę A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie skreślenia z ewidencji instruktorów prawa jazdy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że mimo wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, doręczonego zastępczo w dniu 13 kwietnia 2012 r., zakreślony termin upłynął bezskutecznie. Z tych względów na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: p.p.s.a.) skargę odrzucono. Postanowienie to A. K. skargą kasacyjną zaskarżył w całości. Orzeczeniu zarzucono naruszenie: - art. 220 § 3 p.p.s.a. sprowadzające się do bezpodstawnego uznania, że skarżący na skutek wezwania do uiszczenia wpisu nie dopełnił wymogów formalnych skargi, czego konsekwencją było jej odrzucenie; - art. 73 § 1 i 4 p.p.s.a. polegające na bezpodstawnym uznaniu, że skarżącemu skutecznie doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że Urząd Pocztowy – wobec złożonej reklamacji – wyjaśnił, że na skutek błędu pracownika poczty korespondencji z Sądu A. K. nie wydano. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Poza sporem w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Stosownie zaś do regulacji zawartej w § 3 skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Nie ulega też wątpliwości, że zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma (w tym wezwania do uiszczenia wpisu) w sposób przewidziany w art. 65 - 72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2, tzn. zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (§ 4). Tego typu doręczenie – zwane "zastępczym" – co do zasady jest w pełni skuteczne. Zwrotne potwierdzeń odbioru przesyłek – wypełnione przez pracowników poczty korzysta przy tym z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może jednak zostać obalone. W rozpoznawanej sprawie z załączonych do skargi kasacyjnej wyjaśnień Urzędu Pocztowego w R. (pismo z dnia 29 maja 2012 r., k - 28 akt) wynika, że podczas zapisu listów do systemu powstał błąd (w nazwisku odbiorcy) w wyniku którego pracownik poczty prawdopodobnie nie mógł odnaleźć i wydać przesyłki. Tym samym uznać należy, że w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że wezwanie do uiszczenia wpisu faktycznie zostało skarżącemu doręczone. Wobec powyższego odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. nie znajduje uzasadnienia a skarga kasacyjna jest zasadna. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.