I OSK 2934/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1036/12 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi T. G. na Radę Miasta Stołecznego Warszawy w przedmiocie działania organu postanawia: oddalić skargę kasacyjną. W dniu 2 kwietnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. G. na: 1. "M. ST. i BK i S, BA i SO M. ST. i dzielnicy Śród., burmistrza Śród. Za zatrudnianie małżeństwa Poźniaków w BA i SO dzielnicy Śródm., tj. za nepotyzm, a główną pozwaną jest Tv ob. W. jako Prezydent M. ST.", 2. "Burmistrza Śródm., ADK – 6, ob. M. z ZGN Śródm. za złamanie ich zobowiązań do przyznania mi piwnicy, prawa użytkowania wspólnej łazienki i wymiany liczników wody jakich autoryzacja minęła ok. 10 lat temu! Oraz za ich nękanie mnie fikcyjnym zadłużeniem", 3. "Ob. M., przełożoną Rady m. st. Warszawy za złamanie mego prawa uczestniczenia jako strony w postępowaniach komisji rewizyjnej Rady, gdzie ta kierowała me wezwania do usunięcia naruszenia prawa wobec Prezydenta m. st. ob. W. i in., gdy tymczasem obywatel M. nie udzieliła mi dotąd nigdy żadnej odp. I informacji jakich żądałem, czyniąc te tzw. Postępowania stronniczymi i chroni ona w ten sposób ob. W. i in.", 4. "Dyr. BD i K oraz Burmistrza Śród. za zaniedbania dot. uszkodzonych studzienek na chodnikach dzielnicy", 5. "Radcę m. st. ob. K. B. za matactwa w mych sprawach w WSA"; W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi. Wskazał, że w jego ocenie skarga nie podlega właściwości sądów administracyjnych. W ocenie organu są to bowiem sprawy, których przedmiotem jest krytyka wykonywania zadań przez organy m. st. Warszawy oraz pracowników Urzędu i jako takie nie podlegają zaskarżeniu do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga skierowana do Sądu dotyczy wadliwej działalności organu i podległych mu pracowników, a to mogłoby być ewentualnie przedmiotem skargi przewidzianej w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), a nie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy w tego rodzaju sprawach. Sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych w rozumieniu działu VIII kpa, a więc skarg związanych z krytyką wykonywania zadań przez właściwe organy administracji albo przez ich pracowników (art. 227 i następne k.p.a.), ponieważ sprawy te nie zostały poddane kontroli Sądu ani na podstawie art. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ani na podstawie przepisów ustaw szczególnych. Skarga przewidziana w ww. przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Sprawy skargowe rządzą się swoimi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności w celu wyeliminowania ustalonych nieprawidłowości. Skarga z art. 227 k.p.a. jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym jednak żadnych podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt V II SA/Wa 1036/12, na podstawie art. 58 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), odrzucił skargę. Skargę kasacyjną od ww. postanowienia wniósł T. G., zaskarżając je w całości. Na podstawie art. 174 i art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zarzucono naruszenie następujących przepisów postępowania, jako mających wpływ na wynik sprawy: 1. art. 58 §1 w związku z art. 54 §2 oraz art. 133 §1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez wydanie postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi skarżącego w oparciu o niekompletny materiał, podczas gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny mógłby orzec w przedmiocie odrzucenia skargi wyłącznie w oparciu o całość akt postępowania administracyjnego, które organ administracji zobowiązany był przekazać; 2. art. 106 §3 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprzeprowadzenie jakiegokolwiek uzupełniającego postępowania dowodowego w sytuacji, gdy organ administracji nie przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jakichkolwiek akt postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 185 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu, oświadczając, że opłaty z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostały zapłacone w całości, ani w części. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezydent miasta stołecznego Warszawy wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucono naruszenia prawa działaniom Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy i Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1036/12 odrzucił skargę na działanie Rady Miasta Stołecznego Warszawy. Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego była skarga kasacyjna od ww. postanowienia. W skardze kasacyjnej powołane zostały przepisy postępowania, które w ocenie strony skarżącej zostały poddane błędnej wykładni bądź zostały niewłaściwie zastosowane przez Sąd I instancji, co skutkowało dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, błędną wykładnią normy odniesienia - wyznaczającej zakres, kryteria i zasady kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny w sprawie. Zgodnie z art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego "Przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw". Sąd I instancji kwalifikując pismo strony skarżącej z dnia 2 kwietnia 2012 r. w pełni prawidłowo stwierdził, że zawiera ono cechy charakterystyczne dla skargi o której stanowi art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie tym wskazano organy Miasta Stołecznego Warszawy oraz osoby pełniące określone funkcje w Urzędzie Miasta Stołecznego Warszawy oraz wywodzono o nieprawidłowościach, których organy i określone osoby - w ocenie strony skarżącej - się dopuściły. Zasady i tryb postępowania w sprawach ze skarg oraz organy właściwe do rozpoznania skarg określone zostały w dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie otrzymał przed wydaniem zaskarżonego postanowienia akta administracyjne sprawy wraz z odpowiedzią na skargę, która została doręczona stronie skarżącej. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.