II OZ 785/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms po rozpoznaniu w dniu 14 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 520/12 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. P. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2012 r., Nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie, 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 czerwca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił wniosek skarżącego R. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] lutego 2012 r. w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania wskazanych przez stronę decyzji wskazując, że wiata drewniana jest obiektem, którego rozmontowanie nie nastręcza trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej P.p.s.a., a w razie potrzeby może być ona zmontowana na nowo. Sąd zwrócił także uwagę na to, że wnioskodawca nie wskazał na czym konkretnie opiera swoje twierdzenie co do wysokich kosztów związanych z rozbiórką i co rozumie pod tym pojęciem. W zażaleniu na postanowienie z dnia 4 czerwca 2012 r. skarżący podniósł, że nie zgadza się z twierdzeniem Sądu, iż dokonanie rozbiórki wiaty nie nastręcza znaczących trudności, a w razie potrzeby można wiatę zmontować na nowo. Ponadto skarżący wskazuje, że rozbiórka byłaby dla niego bardzo kosztowna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W przypadku rozbiórki obiektu budowlanego, nie chodzi więc o ocenę, czy obiekt budowlany został wybudowany zgodnie z przepisami prawa budowlanego, ale o ocenę czy może powstać znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki wywołane rozbiórką obiektu, jeżeli okazałoby się, że w wyniku uwzględnienia skargi decyzja o nakazie rozbiórki zostanie uchylona. Rozbiórka obiektu budowlanego przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny z reguły łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że decyzja o nakazie rozbiórki była wadliwa, a wobec tego może powstać kwestia powrotu do stanu, który istniał przed wykonaniem zaskarżonej decyzji. Wyrządzenie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków może dotknąć przede wszystkim właściciela obiektu. Rozbiórka wiaty o konstrukcji drewnianej, z wylewką betonową, o wymiarach 3,30 x 4,0 m przed rozpoznaniem sprawy przez sąd może sprawić, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi, udzielona właścicielowi obiektu ochrona sądowa może okazać się iluzoryczna. Okoliczność, że obiekt budowlany jest niewielkich rozmiarów nie oznacza sama przez się, że jego rozbiórka przed rozpoznaniem sprawy przez sąd nie będzie łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Należy także podkreślić, że celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 2 oraz art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.