IV SA/Wa 375/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - oddala skargę - Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez J. i J. K. oraz odwołania B. K., reprezentowanej przez adwokata P. W., od decyzji Zarządu Dzielnicy [...]. W. Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. ustalającej na rzecz K. L., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na budynek usługowy z przeznaczeniem na usługi oświaty {przedszkole niepubliczne), na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W., orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent W. wydaną po rozpatrzeniu wniosku K. L., odmówił ustalenia warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, wolno stojącego na przedszkole niepubliczne na działce nr ew. [...] obręb [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołania K. L. orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...], uchyliło ww. decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, bowiem w ocenie Kolegium Prezydent W. nie wykazał wystarczająco, że planowana inwestycja jest sprzeczna z przepisami prawa. A tylko wtedy mogłaby zapaść decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia. Po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, Zarząd Dzielnicy [...]. W. decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. ustalił na rzecz K. L.warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolno stojącego na budynek usługowy z przeznaczeniem na usługi oświaty (przedszkole niepubliczne), na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...]. W., Odwołanie od powyższej decyzji złożyli: J. i J. K. oraz B. K., reprezentowana przez adwokata P.W. Rozpatrując niniejszą sprawę Kolegium wskazało, iż w przedmiotowej sprawie decyzja ustala warunki w zakresie zmiany sposobu użytkowania istniejącego już budynku, nie zachodziła zatem potrzeba ustalenia parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, gabarytów i formy architektonicznej, gdyż te elementy pozostały bez zmian. Zmieniony ma być jedynie sposób jego użytkowania. Kolegium podniosło, iż w aktach sprawy znajduje się część tekstowa analizy funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiąca załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji oraz graficzna, tj. kopia mapy, na której wyznaczono granice obszaru analizowanego, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 m. Wyznaczenie obszaru analizowanego jest wskazaniem, które spośród budynków sąsiednich, będą stanowiły - w zakresie funkcji - punkt odniesienia do ustalenia, czy planowana zmiana sposobu użytkowania budynku będzie stanowiła kontynuację istniejącej już zabudowy, w zakresie jej funkcji, a zatem czy nie naruszy zasady dobrego sąsiedztwa. W części tekstowej analizy, odnośnie do charakterystyki zainwestowania działek sąsiednich, stwierdzono, że w analizowanym obszarze występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej, a także jeden budynek "zarejestrowany jako warsztat samochodowy". Budynki te stanowią odniesienie dla dokonywanych ustaleń w ww. zakresie. Prawidłowość ustalenia przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego istniejącej zabudowy obszaru położonego w najbliższym otoczeniu działki objętej planowana inwestycją, nie budzi wątpliwości organu odwoławczego. Wobec powyższych ustaleń Kolegium uznało, że funkcja usługowa (przedszkole) nie jest sprzeczna z funkcją obszaru, stanowi bowiem kontynuację i uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Budynkom mieszkalnym towarzyszyć bowiem mogą nie tylko inne budynki tego samego typu, lecz także np, sklep osiedlowy, przychodnia lekarska, bar, a także przedszkole. Odnosząc się zaś do sprzeciwu skarżących Kolegium wyjaśniło, że przedmiotem oceny postępowania o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy nie mogą być zagadnienia związane z wpływem planowanej inwestycji na korzystanie z nieruchomości sąsiadującej, a tym bardziej subiektywnie oceniana ewentualna uciążliwość inwestycji. Nadto należy wyjaśnić, że w postępowaniu prowadzonym w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie jest wymagana zgoda właścicieli działek sąsiednich. Stosownie zaś do art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym - decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu i nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Pismem z dnia 17 września 2012r. B. K. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając decyzji: 1) naruszenie prawa materialnego, a to przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 i art. 3 pkt 12 i 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy, mimo sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, tj. wyżej wskazanymi przepisami ustawy o ochronie zabytków zakazującymi zmiany funkcji budynku, będącego częścią podlegającego ochronie historycznego układu urbanistycznego bądź historycznego zespołu budowlanego; 2) naruszenia prawa materialnego, a to przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, polegające na uznaniu, że planowana inwestycja spełnia wymogi kontynuacji funkcji. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skarżąca podtrzymała powyższe zarzuty wskazując, iż pomimo powołania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji na uzgodnienie jej ze [...] Konserwatorem Zabytków to w ich ocenie decyzja ta jest niezgodna z treścią przepisów art. 6 i 3 pkt 12 oraz 13 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zgodnie z treścią przepisu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jednym z warunków koniecznych wydania decyzji o warunkach zabudowy jest zgodność takiej decyzji z przepisami odrębnymi. Skarżący wskazali, iż osiedle B. jest obszarem objętym ochroną jako układ urbanistyczny i historyczny zespół budowlany. Jak wynika z informacji na temat tego osiedla z lat 30 XX wieku, zostało ono zaplanowane w wysoce przemyślany sposób, z uwzględnieniem funkcji każdej części osiedla i każdej znajdującej się w nim działki prospekt osiedla z lat 30 XX wieku, znajdujący się w aktach sprawy). W miejscach, w których mają znajdować się na tym osiedlu szkoły, przedszkola, sklepy czy kościół, działki są znacznie większe niż działki, na których znajdują się budynki mieszkalne. Miało to na celu bezkonfliktowe pogodzenie wszystkich funkcji niezbędnych do funkcjonowania osiedla i jest obecnie jedną z największych wartości (materialnych i estetycznych) tego osiedla, podlegających ochronie. Zmiana funkcji poszczególnych działek jest więc również naruszeniem bezwzględnie obowiązujących przepisów dotyczących ochrony zabytków. Zdaniem skarżącej [...] Konserwator Zabytków myli się nie zgłaszając zastrzeżeń do planowanej inwestycji. Oczywista niezgodność planowanej inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków winna skutkować uchyleniem decyzji, która na taką inwestycję pozwala. Skarżąca wskazała ponadto, iż całkowicie niezrozumiałe jest stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które stwierdza, iż przesłankę kontynuacji funkcji dotychczasowej zabudowy będzie zachowana w razie wykonania planowanej inwestycji. W niniejszej sprawie bowiem funkcje działki po przebudowie będą pozostawały w kolizji z mieszkalnym sposobem użytkowania działek sąsiednich. Przedszkole nie tylko będzie obiektywnie uciążliwe z uwagi na jego głośność ale również na zwiększony ruch samochodów. Dodatkowo taka inwestycja powoduje znaczący spadek cen nieruchomości sąsiednich. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wskazali, iż nowo wprowadzona funkcja (przedszkole na obszarze mieszkalnym) musi być obiektywnie i bezkolizyjnie współistnieć z funkcją mieszkalną jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie, a ich zdaniem przedszkola nie można zaliczyć do funkcji usługowej nieuciążliwej, taką usługą może być np. pracowania malarska czy biuro rachunkowe. Przykładowo analiza zmiany funkcji z mieszkaniowej na przedszkole winna - w kontekście między innymi wielkości działki na której planowana jest inwestycja - oceniać wpływ hałasu powodowanego przez kilkanaścioro dzieci (każdego dnia a nie sporadycznie) na użytkowanie ogrodu znajdującego się na działce sąsiedniej. Istotną kwestią zdaniem skarżących jest także znacznie wzmożony ruch pojazdów samochodowych wokół budynku o tak zmienionej funkcji. Wszystko to sprawia, że uciążliwość budynku w takiej nowej funkcji znacznie wykracza poza jego granice, co w żaden sposób nie zostało wzięte pod uwagę w analizie stanowiącej załącznik do projektowanej decyzji. Odnośnie zasady dobrego sąsiedztwa, skarżący podkreślili, iż żaden przepis dotyczący wydawania decyzji o warunkach zabudowy nie wskazuje, że jeśli w danej okolicy istnieje zabudowa mieszkaniowa, to oznacza to konieczność wyrażenia zgody na funkcję usługową. Wobec powyższego skarżąca podniosła, iż z uwagi na powyższe ustalenie na rzecz K. L. warunków zabudowy jest sprzeczne z obowiązującymi przepisami, a zwłaszcza z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi, że nie jest to kontynuacja istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji. Ponadto wskazali, iż wydanie takiej decyzji oraz uzyskanie na jej podstawie pozwolenia na budowę doprowadzi do zmniejszenia wartości nieruchomości mojej mocodawczyni o 30% - 50%., a ewentualne roszczenie odszkodowawcze będzie więc kierowane do organu, który wydał zgodę na taką zmianę funkcji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Ponadto swoje stanowisko w sprawie w pismach procesowych przedstawili uczestnicy postępowania tj. K. L. i R. L, wnosząc o oddalenie skargi i zwracając uwagę, iż działka ewidencyjna nr [...] na której planowana jest przedmiotowa inwestycja w obowiązującym do dnia 31 grudnia 2003r. planie zagospodarowania przestrzennego znajdowała się w obszarze oznaczonym symbolem MU- 31 tj. funkcja mieszkańiowo - usługowym. Również skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w sprawie w piśmie procesowym z dnia 4 czerwca 2012r., zwracając uwagę iż mając na uwadze przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie będzie możliwe z uwagi na wielkość działki zlokalizowanie na niej 4 miejsc parkingowych. Dodatkowo na rozprawie przez Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie z dnia 5 czerwca 2012 r. skarżąca podniosła, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie oceniło legalności postanowienia [...] Konserwatora Zabytków wydanego w sprawie, mimo iż pod jego adresem były formułowane zarzuty na etapie postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U.z2012r. poz. 270). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącej jako strony toczącego się postępowania. Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...]. W. z dnia [...] października 2011 r. ustalającą na rzecz K. L, warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na budynek usługowy z przeznaczeniem na usługi oświaty (przedszkole niepubliczne), na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] W.. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy - według normy art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.; zwanej dalej: ustawa o p.z.p.) - jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków w nim wymienionych, a jednym z nich jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa uzależniająca zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego. Jej celem jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetycznę. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej, obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (Z. Niewiadomski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Szczegółowe warunki określania cech nowej zabudowy reguluje rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o p.z.p., jak i granice obszaru analizowanego (czyli tego na który inwestycja będzie oddziaływać) na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Następnie warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (§ 9 ust. 1 rozporządzenia). Wyniki analizy, o które mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do wymienianej decyzji (§ 9 ust. 2 rozporządzenia). Część graficzną decyzji i analizy sporządza się na kopiach wyżej wymienionych map (§ 9 ust. 3 rozporządzenia). Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy zagospodarowania obszaru, wynika iż w analizowanym obszarze występuje zabudowa o funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej, w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej, a także jeden budynek "zarejestrowany jako warsztat samochodowy". W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy zasadnie przyjęły, iż realizacja planowanej inwestycji polegającej na zmianie przeznaczenia istniejącego budynku jest możliwa, albowiem w kontekście art. 61 ust 1 pkt 1 cyt. ustawy wymóg kontynuacji funkcji oznacza, że projektowane przedsięwzięcie musi się mieścić w granicach zastanego w danym miejscu sposobu zagospodarowania terenu, w tym użytkowania obiektów. Sąd podziela stanowisko orzekających w sprawie organów, iz w przepisie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy nie chodzi bowiem o to aby nowa zabudowa, czy też nowy sposób użytkowania obiektu, stanowiły dokładne odzwierciedlenie istniejącej zabudowy sąsiedniej, ale o to aby na podstawie istniejącej zabudowy możliwe było określenie cech nowej inwestycji, która ma być kontynuacją istniejącej zabudowy, czyli ma zachowywać jej charakter. Dlatego też uznać należy, że funkcja usługowa (przedszkole) nie jest sprzeczna z funkcją obszaru, stanowi bowiem kontynuację i uzupełnienie funkcji mieszkaniowej. Jednocześnie z uwagi na fakt, iż teren planowanej inwestycji jest położony w strefie konserwatorskiej ochrony organ pierwszej instancji zwrócił się do [...] Konserwatora Zabytków, który postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. uzgodnił przedmiotową decyzję. W ocenie Sądu mimo lakonicznego uzasadnienia powołanego postanowienia nie narusza ono prawa. Przedmiotowy budynek położony w W. przy ul. [...], stanowi element układu urbanistycznego i zespołu budowlanego osiedla B., ujętego w wykazie zabytków nieruchomych przeznaczonych do wskazania w gminnej ewidencji zabytków, spełniającym wymogi art. 7 ustawy z dnia 18 marca 2010 r. o zmianie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz, U. 2010 Nr 75, poz. 474). Podkreślenia wymaga, iż objęcie ochroną konserwatorską układu urbanistycznego zespołu budowlanego, nie oznacza zakazu dokonywania przekształceń o ile działania takie nie prowadzą do deprecjacji wartości zabytkowych. Jak słusznie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przypadku objęcia ochroną konserwatorską założenia urbanistycznego, zabytkiem jest sama koncepcja urbanistyczna w ogólności, pewien schemat organizacji przestrzeni, a nie poszczególne nieruchomości położone w chronionej strefie. Natomiast w przypadku objęcia ochroną także historycznego zespołu zabudowy istotne jest zachowanie najcenniejszych elementów tego zespołu, wyodrębnionych ze względu na wspólne cechy, zachowanie spójnego wyglądu pod względem kompozycji, wystroju elewacji czy zastosowanych materiałów. Ochronie podlega zatem cały zespół budowlany, a nie poszczególne obiekty jako samodzielny przedmiot ochrony. Wobec powyższych wskazań trzeba przyjąć, że objęcie ochroną konserwatorską układu urbanistycznego i zespołu budowlanego nie oznacza samo przez się, że ochrona ta rozciąga się na wszystkie poszczególne obiekty tego układu bądź zespołu, tylko powinna być adekwatna i wynikać z roli pełnionej przez obiekt w układzie lub zespole. Nadto, przedmiotowy budynek został pominięty w wykazie budynków przeznaczonych do ujęcia w gminnej ewidencji zabytków. Jego indywidualne wartości nie zostały zatem potwierdzone zastosowaną formą i zakresem ochrony. Nie bez znaczenia jest także fakt, że realizacja planowanej inwestycji nie wiąże się z przekształceniami zewnętrznego wyglądu budynku. Wobec powyższego zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut skarżącej podnoszony zarówno na etapie postępowania odwoławczego jak i w skardze dotyczący wydania decyzji pomimo sprzeczności z-przepisami odrębnymi tj.: przepisem art. 6 i art. 3 pkt 12 113 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Za bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem kwestie te będą rozstrzygane dopiero na etapie prac budowlanych, związanych z realizacją miejsc parkingowych. Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, iż organy ustalając warunki zabudowy nie naruszyły prawa, uzasadniając stosownie do treści art. 107 § 3 k.p.a. podstawy i przyczyny takiej decyzji z uwzględnieniem stanowiska [...] Konserwatora Zabytków. Tym samym działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd oddalił skargę.